တဏှာရူး မိန်းမ
တဏှာရူး မိန်းမ
အခန်းတစ်
အိမ်ထဲမှာ စိမ့်ခနဲ အေးနေတဲ့ လေထုက ကျွန်မရဲ့ အဆုတ်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လို့နေတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုမင်းရဲ့ ကျောပြင်က ခါတိုင်းထက် ပိုကျဉ်းသွားသလိုပဲ။ သူက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ဖတ်နေပေမဲ့ သူ့ဆီက ဘာအသံမှ ထွက်မလာဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားသံတွေ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ တစ်အိမ်တည်း နေပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ်စီ ကျွန်းမျှောကြီးတွေလို ဝေးကွာနေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလိုမကျမှုတွေ၊ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုတွေက နှလုံးသားထဲမှာ အနည်ထိုင်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ နေ့တိုင်း မြင်နေရတဲ့ သူ့ရဲ့ နွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာ၊ တစ်သမတ်တည်း ကျနေတဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ကျွန်မကို အသက်ရှူ ကျပ်စေတယ်။ ကျွန်မကတော့ လှချင်ပချင်တုန်း၊ လန်းဆန်းတဲ့ ဘဝကို လိုချင်နေတုန်း။ ကိုမင်းကတော့ ကျွန်မရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို "အင်း" တစ်လုံးပဲ တုံ့ပြန်တတ်တဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
အခန်းနှစ်
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သက်ပိုင်က ကျွန်မဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကိုမင်းနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ သူ့ဆီမှာက အားအင်တွေ ရှိတယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စကားလုံးတွေရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ရှိတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ သူပို့တဲ့ "အိပ်ပြီလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကအစ ကျွန်မရဲ့ ရင်ကို တုန်ယင်စေခဲ့တယ်။ "မင်းက ဒီထက်ပိုတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ သူ့စကားက ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ကွယ်ပျောက်စေခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ အပြင်မှာ ခိုးတွေ့ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုတွေ၊ သူ့ရဲ့ အနမ်းတွေက ကျွန်မကို မူးယစ်စေတယ်။ ကိုမင်းဆီက မရနိုင်တော့တဲ့ ခံစားချက်တွေကို သက်ပိုင်က ပုံအောပေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်၊ ငါ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ငါ့ဘဝကို ငါ ပျော်အောင် ထားပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား။ အဲဒီ "တပ်မက်မှု" က ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။
အခန်းသုံး
အလှည့်အပြောင်းက တစ်ညမှာ စတင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်တော့ ကိုမင်းက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ထူးဆန်းနေပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ စိတ်မရှည်စွာနဲ့ပဲ အခန်းထဲကို ဝင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီညမှာပဲ သက်ပိုင်ဆီက ဖုန်းလာတယ် "ငါတို့ အတူတူ ထွက်သွားကြရအောင်၊ မင်း အဲဒီ အမှောင်ထဲမှာ ပိတ်မိမနေပါနဲ့တော့" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အလောတကြီး ထုပ်ပိုးမိတယ်။ ကိုမင်းကို ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်ထက် လွတ်လပ်ခြင်း အရသာက ပိုကဲနေခဲ့တယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ချွတ်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်မ နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကိုမင်း ဘာမှ မပြောဘူး၊ သူ သိနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူကပဲ ကျွန်မကို လက်လွှတ်လိုက်တာလားဆိုတာ ကျွန်မ မတွေးချင်တော့ဘူး။
အခန်းလေး
သက်ပိုင်နဲ့ အတူနေရတဲ့ ပထမဆုံး ရက်သတ္တပတ်တွေက နတ်ပြည်လိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြာလာတော့ အလင်းရောင်တွေက မှိန်ဖျော့လာတယ်။ သက်ပိုင်က ကျွန်မ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူး။ သူက လောင်းကစားသမား၊ ပြီးတော့ ဒေါသကြီးတဲ့သူ။ ကျွန်မ ယူလာသမျှ ငွေတွေကို သူ အကုန်သုံးပစ်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် သူ မကိုင်ဘူး၊ "ဘာလဲ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်တောင် ပြန်ဖို့ သူ ပျင်းနေခဲ့တယ်။ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် သူက ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ လိုအင်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတော့တယ်။ တစ်ညမှာ သူ မူးပြီး ပြန်လာတော့ ကျွန်မကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုတယ်။ "မင်းက မင်းယောက်ျားကိုတောင် ပစ်လာတဲ့ တဏှာရူး မိန်းမပဲ၊ ငါ့ကိုရော ဘယ်တော့ ပစ်ဦးမှာလဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘာတွေ လုပ်မိခဲ့တာလဲ။
အခန်းငါး
ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ပြိုလဲသွားပြီ။ သက်ပိုင်က ကျွန်မကို နှိပ်စက်ရုံတင်မကဘူး၊ အခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်မရှေ့တင် ပေါ်တင် ပတ်သက်ပြလာတယ်။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်တော့ သူက ရယ်တယ်။ ကျွန်မ နေစရာ မရှိတော့ဘူး၊ သွားစရာ မြေလည်း မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သတိရမိတာက ကိုမင်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ မေတ္တာတွေကိုပဲ။ သူ ကျွန်မအတွက် ပြင်ပေးထားတတ်တဲ့ မနက်စာတွေ၊ ကျွန်မ နေမကောင်းရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်ပေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေက စိတ်ထဲမှာ တဝဲလည်လည် ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ မက်ခဲ့တဲ့ "တက်ကြွတဲ့ဘဝ" ဆိုတာ အပေါ်ယံ ရွှေရောင်ပြထားတဲ့ အဆိပ်ခွက်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ သက်ပိုင့်ဆီက ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်။
အခန်းခြောက်
ကျွန်မ အိမ်ဟောင်းလေးဆီကို တုန်ရီနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ကိုမင်းကို တောင်းပန်မယ်၊ သူ့ခြေဖဝါးကို ဦးချပြီး ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကို ဝန်ခံမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ခြံတံခါးမှာ သော့ခတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အိမ်က ဟောင်းနွမ်းပြီး လူမနေတာ ကြာပြီဆိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘေးအိမ်က ဒေါ်ကြီးကို မေးကြည့်လိုက်တော့ သူက ကျွန်မကို ဂရုဏာသက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောပြတယ်။ "မင်း ထွက်သွားပြီး သုံးလအကြာမှာပဲ မင်းယောက်ျား ဆုံးသွားပြီလေ အေးရယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "သူက ကင်ဆာ ဝေဒနာ ခံစားနေရတာ ကြာပြီ၊ သူက မင်းကို မသိစေချင်လို့ ဖုံးထားတာ၊ မင်း သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာစိုးလို့တဲ့။ သူ ဆုံးခါနီးအထိ မင်းကိုပဲ စောင့်နေခဲ့တာ" ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
အခန်းခုနစ်
ကျွန်မ ကိုမင်းရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ သူ အမြဲ ဖတ်တတ်တဲ့ စာအုပ်လေး ရှိနေတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ရဲ့ ကြားထဲမှာ သူ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင်ကို ကျွန်မ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ "မင်း ပျော်နေရင် ကိုယ် ကျေနပ်ပါတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေက မင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ငိုသံတွေကို နားထောင်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တဏှာစိတ်၊ အလိုရမ္မက်နောက်ကို လိုက်ရင်း စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို ခြေတော်တင်ပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိန်းမမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ အဆိပ်တစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့တယ်။ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေးဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် ရှိမနေဘူးဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - တန်ဖိုးထားရမယ့်အရာကို အပေါ်ယံတောက်ပမှုတွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တဲ့အခါ၊ သင် ရလိုက်မှာက ဘဝတစ်သက်စာ ပြန်ပေးဆပ်လို့မရတဲ့ နောင်တတွေသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။