တစ်ဖက်သက်ချစ်
တစ်ဖက်သက်ချစ်
မိုးရွာထဲမှာ ထီးမပါဘဲ ပြေးလွှားနေတဲ့ ကောင်မလေးကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။ နွယ်နွယ်တဲ့။ သူ့ရင်ထဲမှာ အမြဲနေရာယူထားတဲ့ နွယ်နွယ်။ သူသိပ်ချစ်ရတဲ့ နွယ်နွယ်။ ဒါပေမဲ့ နွယ်နွယ်က သူ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထက်ပိုပြီး သဘောထားပုံမပေါ်ဘူး။ သူကတော့ နွယ်နွယ်ကို စတွေ့တဲ့နေ့ကတည်းက ရူးရူးမူးမူးချစ်နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့လည်း နွယ်နွယ်ကို မိုးထဲမှာတွေ့တော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ပူလောင်သွားတယ်။ သူချက်ချင်းဆိုင်ကယ်ကို လှည့်ပြီး နွယ်နွယ်နားကို သွားလိုက်တယ်။
“နွယ်နွယ်! ဟေ့ နွယ်နွယ်!”
နွယ်နွယ်က လှည့်ကြည့်တော့ သူ့ကိုမြင်ပြီး အံ့သြသွားတယ်။ “ဟင် ကိုကို! ကိုကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မိုးတွေရွာနေတာကို”
“နွယ်နွယ် မိုးမိနေတာကို တွေ့လို့ လိုက်လာတာ။ လာ! ကိုကို့ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်။ အိမ်လိုက်ပို့ပေးမယ်”
နွယ်နွယ်က သူ့ကို ခဏစိုက်ကြည့်ပြီးမှ ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ စီးလာကြတယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတွေထန်နေတယ်။ နွယ်နွယ်ကို ဒီလိုနီးနီးကပ်ကပ်မြင်ရတာ သူ့အတွက်တော့ ပျော်ရွှင်စရာနဲ့ ဝမ်းနည်းစရာတွေ ရောထွေးနေတယ်။
နွယ်နွယ်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပြီးတော့ သူရင်တွေအရမ်းခုန်နေတုန်းပဲ။ အိမ်ထဲရောက်တော့မှ ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်တယ်။ မှန်ထဲမှာ သူ့ပုံရိပ်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း သူပြုံးလိုက်မိတယ်။ နွယ်နွယ်နဲ့ပတ်သက်ရင် သူဟာ အမြဲကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတတ်တယ်။
သူဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး နွယ်နွယ်ကို စာပို့လိုက်တယ်။ “အိမ်ရောက်ပြီလား နွယ်နွယ်? မိုးမိထားတော့ နေမကောင်းဖြစ်တော့မယ်”
ခဏကြာတော့ နွယ်နွယ်ဆီက စာပြန်ဝင်လာတယ်။ “ရောက်ပါပြီ ကိုကို။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ နွယ်နွယ်က သူ့ကို ဂရုစိုက်တာကို သူသိပ်ပျော်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နွယ်နွယ်ရဲ့ဂရုစိုက်မှုက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်တာမျိုးပဲဆိုတာကို သိနေတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတယ်။ သူ နွယ်နွယ်ကို ဘယ်လိုဖွင့်ပြောရမလဲ။ သူ့ရဲ့ တစ်ဖက်သက်ချစ်ခြင်းကို နွယ်နွယ်သိသွားရင် သူတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဘဝလေး ပျက်သွားမှာကို သူအရမ်းကြောက်တယ်။
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညစာစားဖို့ ချိန်းထားတာကြောင့် သူအပြင်ထွက်လာခဲ့တယ်။ စားသောက်ဆိုင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေကို စောင့်နေတုန်း နွယ်နွယ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ နွယ်နွယ်က သူစိမ်းယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေတာကို မြင်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းပျော်နေပုံရတယ်။
သူ့သူငယ်ချင်းတွေရောက်လာတော့ သူ့ကို စနောက်ကြတယ်။ “ဟေ့! ဘာတွေငေးနေတာလဲ? ဘယ်သူ့ကို ကြွေနေတာလဲ”
သူဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခပ်ယဲ့ယဲ့လေးပဲ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ညစာစားနေတုန်းမှာလည်း သူ နွယ်နွယ်တို့ စားပွဲဝိုင်းကိုပဲ ခိုးခိုးကြည့်နေမိတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက သူ့ကို သတိထားမိသွားပုံရတယ်။
“ဟေ့ကောင်! မင်း နွယ်နွယ်ကို ကြိုက်နေတာလား” သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေးမေးတယ်။
သူခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “အင်း… ငါ နွယ်နွယ်ကို အရမ်းချစ်တာကြာပြီ”
“ဒါဆို ဘာလို့ မပြောသေးတာလဲကွာ။ ပြောလိုက်လေ”
“ငါ… ငါ ကြောက်တယ်ကွာ။ နွယ်နွယ်ငါ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမှာကို ငါကြောက်တယ်”
သူ နွယ်နွယ်ကို ဖွင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ နောက်တစ်နေ့မှာ သူ နွယ်နွယ်ကို တွေ့ဖို့ နွယ်နွယ်အိမ်ရှေ့ကို သွားခဲ့တယ်။
နွယ်နွယ်က သူ့ကိုမြင်တော့ အံ့သြသွားတယ်။ “ကိုကို! ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
သူရင်ကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး စကားစပြောတယ်။ “နွယ်နွယ်… ကိုကို နွယ်နွယ်ကို ပြောစရာရှိတယ်”
နွယ်နွယ်က မျက်လုံးဝိုင်းလေးတွေနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ “ဘာပြောမှာလဲ ကိုကို”
သူ့နှလုံးခုန်သံတွေက အရမ်းမြန်နေတယ်။ “ကိုကို… ကိုကို နွယ်နွယ်ကို ချစ်တယ်”
နွယ်နွယ် မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ သူ့ကို ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုကို နွယ်နွယ်က ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်။ “ကိုကို… ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကိုကို့ကို အဲဒီလိုမျိုး မခံစားမိဘူး”
သူ့ရင်ထဲမှာ အလုံးလိုက် ကျကွဲသွားသလို ခံစာ
းလိုက်ရတယ်။ သူမျှော်လင့်ထားပြီးသား အဖြေဆိုပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ အရမ်းနာကျင်ရတယ်။
“ကျွန်မ ကိုကို့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားတာပါ။ ကိုကို့ကို အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ဖူးဘူး” နွယ်နွယ်က ဆက်ပြောတယ်။
သူဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဗလာဖြစ်နေတယ်။ မျက်ရည်တွေဝဲလာတာကို သူထိန်းထားရတယ်။
“ကိုကို ကျွန်မတို့ကို အရင်လိုပဲ သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ် ဆက်ရှိနေစေချင်ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်မလားဟင်” နွယ်နွယ်က ညင်ညင်သာသာလေးမေးတယ်။
သူခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ “အင်း… ရပါတယ် နွယ်နွယ်”
သူ့အသံက တုန်နေတယ်။ သူ နွယ်နွယ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ မျက်ရည်တွေ တားမနိုင်ဆီးမရ ကျလာတယ်။
အိမ်ရောက်တော့ သူကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူ နွယ်နွယ်ကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ နွယ်နွယ်မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ တစ်ဖက်သက်အချစ်က သူ့ကို အရမ်းပင်ပန်းစေတယ်။
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ နွယ်နွယ်ကို ရှောင်နေခဲ့တယ်။ နွယ်နွယ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဖို့ သူ မဝံ့ရဲဘူး။ နွယ်နွယ်ကို မြင်တိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဘဝက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။
သူ့သူငယ်ချင်းတွေက သူ့ကို အားပေးကြတယ်။ “မင်း စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့ကွာ။ နွယ်နွယ်ကို မေ့လိုက်တော့။ မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့သူတွေ ရှိပါသေးတယ်”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ နွယ်နွယ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေတယ်။
တစ်နေ့မှာ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူသွားခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို သူရောက်သွားတယ်။ သူတို့ အမြဲသွားနေကျ ကော်ဖီဆိုင်လေး၊ သူတို့ အမြဲထိုင်နေကျ ခုံတန်းလေး။ အတိတ်က အမှတ်တရတွေက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားတယ်။
သူ နွယ်နွယ်ကို စတွေ့တဲ့နေ့ကို ပြန်အမှတ်ရမိတယ်။ မိုးရွာထဲမှာ ထီးမပါဘဲ ရပ်နေတဲ့ နွယ်နွယ်ကို သူမြင်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာ ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ နွယ်နွယ်ရဲ့ အပြုံး၊ နွယ်နွယ်ရဲ့ စကားသံတွေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ အမြဲရှိနေတယ်။
သူ့ရဲ့ တစ်ဖက်သက်အချစ်က သူ့ကို ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
နွယ်နွယ်က ကိုကို့ကို သတိရနေသည်။ ကိုကိုက သူမကို ဖွင့်ပြောပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အေးစက်တဲ့လေထုတစ်ခုက နေရာယူထားသည်။ ကိုကိုက သူမကို ရှောင်နေသည်ကို နွယ်နွယ်သိပါသည်။ ကိုကို့ကို သူမ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထက် ပိုမမြင်နိုင်တာကိုလည်း သိသည်။ ဒါပေမယ့် ကိုကို့ကို စိတ်မကောင်းလည်းဖြစ်မိသည်။
"ကိုကို ဘာတွေလုပ်နေလဲမသိဘူး" နွယ်နွယ်က သူ့သူငယ်ချင်း မေလေးကို ပြောသည်။
"နင် သူ့ကို သွားမတွေ့ဘူးလား" မေလေးက ပြန်မေးသည်။
"မတွေ့ရဲဘူး။ ငါ သူ့ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲဘူး"
"အဲ့လိုတော့ လုပ်လို့မဖြစ်ဘူးလေ နွယ်နွယ်။ နင်တို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲဟာ။ အရင်လို ပြန်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါလား"
နွယ်နွယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကိုကို့ကို သွားတွေ့ဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နွယ်နွယ်က ကိုကို့အိမ်ကို သွားခဲ့သည်။ တံခါးခေါက်တော့ ကိုကိုက လာဖွင့်ပေးသည်။ ကိုကို့မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေတာကို နွယ်နွယ်သတိထားမိသည်။
"ကိုကို နေကောင်းရဲ့လား" နွယ်နွယ်က မေးသည်။
"ကောင်းပါတယ်" ကိုကိုက တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်ဖြေသည်။
"ကျွန်မကို ရှောင်နေတာလား" နွယ်နွယ်က တည့်တည့်ပဲ မေးလိုက်သည်။
ကိုကိုက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
"ကိုကို ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးနေတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး နွယ်နွယ်။ ကိုကို ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ကိုကို့ကိုယ်ကိုပဲ စိတ်ဆိုးတာပါ"
"ဘာလို့လဲ"
"ကိုကိုက နွယ်နွယ်ကို ချစ်မိလို့ နွယ်နွယ်ကို အားနာလို့"
နွယ်နွယ်က ကိုကို့ကို သနားသွားသည်။ "ကိုကို ကျွန်မတို့ အရင်လို သူငယ်ချင်းတွေ ပြန်ဖြစ်လို့မရဘူးလား"
ကိုကိုက မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်ပြီး "ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား နွယ်နွယ်" လို့ ပြန်မေးသည်။
"ကျွန်မတို့ ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ် ကိုကို။ ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲဟာ။ အဲ့လိုမျိုး ပျက်စီးသွားတာ ကျွန်မ မလိုလားဘူး" နွယ်နွယ်က ပြောသည်။
ကိုကိုက နွယ်နွယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ကောင်းပြီလေ နွယ်နွယ်။ ကိုကို က
ြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်"
သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်လည်ရင်ကြားစေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် အရင်လို ပြန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ သူတို့သိကြသည်။
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အချိန်တွေကုန်ဆုံးကြသည်။ ရယ်ကြ မောကြ စနောက်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် ကိုကို့ရင်ထဲမှာတော့ နွယ်နွယ်ကို ချစ်တဲ့အချစ်က ရှိနေတုန်းပဲ။
တစ်နေ့မှာ နွယ်နွယ်က ကိုကို့ကို ပြောစရာရှိတယ်ဆိုပြီး ချိန်းလိုက်သည်။ သူတို့ အမြဲသွားနေကျ ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ တွေ့ကြသည်။
"ကိုကို ကျွန်မ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသွားသင်တော့မယ်" နွယ်နွယ်က ပြောသည်။
ကိုကို့ရင်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ်နဲ့ နာကျင်သွားသည်။ နွယ်နွယ် သူ့ကို ထားသွားတော့မှာလား။
"ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ" ကိုကိုက မေးသည်။
"နောက်လထဲမှာ"
ကိုကို ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။ သူခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။
"ကိုကို စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတာလား" နွယ်နွယ်က မေးသည်။
"အင်း နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် နွယ်နွယ်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်ဆိုရင် ကိုကို ဝမ်းသာပါတယ်"
နွယ်နွယ်က ကိုကို့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကိုကိုက ကျွန်မအတွက် အမြဲအကောင်းဆုံးကိုပဲ လိုလားတာပဲနော်"
ကိုကိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုကိုက နွယ်နွယ်ကို ချစ်တာကိုး"
နွယ်နွယ် နိုင်ငံခြားမသွားခင်ရက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အတူတူ လျှောက်လည်ကြသည်။ သူတို့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေကို ပြန်ပြောကြသည်။ ရယ်ကြ မောကြ ဝမ်းနည်းကြသည်။
လေဆိပ်မှာ နွယ်နွယ်ကို နှုတ်ဆက်တော့ ကိုကို့ရင်ထဲမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ နွယ်နွယ်ကို သူဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ရမလဲ သူ မသိဘူး။
"ဂရုစိုက်သွားနော် ကိုကို" နွယ်နွယ်က ပြောပြီး ကိုကို့ကို ဖက်လိုက်သည်။
ကိုကိုက နွယ်နွယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြန်ဖက်ထားသည်။ "ဂရုစိုက်နော် နွယ်နွယ်။ ကိုကို နွယ်နွယ်ကို အမြဲချစ်နေမှာပါ"
နွယ်နွယ်က လှည့်ထွက်သွားသည်။ ကိုကိုက နွယ်နွယ်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ နွယ်နွယ်ရဲ့ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားသည်။
ကိုကို့ရဲ့ တစ်ဖက်သက်အချစ်က ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် သူ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ နွယ်နွယ်က အမြဲရှိနေမှာပါ။ သူ့ရဲ့ တစ်ဖက်သက်အချစ်ဟာ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေမှာပါ။