အငှားယောင်္ကျား
အငှားယောင်္ကျား
မိုးစက်တွေ တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ဈေးနေ့တစ်ရက်မှာ မေရီတစ်ယောက် သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းကိုဆွဲပြီး ခပ်သွက်သွက်လျှောက်နေတယ်။ အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်အရွယ် မေရီဟာ ရွာမှာတော့ အိမ်ထောင်ကျဖူးတဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ကြီးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ကားအက်ဆီးဒင့်တစ်ခုမှာ သူ့ခင်ပွန်းဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း မေရီတစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတာ။
ဒီနေ့ဈေးထဲကိုလာရင်း မေရီရဲ့မျက်လုံးတွေဟာ ကြော်ငြာသင်ပုန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ "အငှားယောင်္ကျား - ပွဲလမ်းသဘင်၊ မိသားစုအခမ်းအနားများအတွက်" ဆိုတဲ့ စာသားက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ မေရီဟာ မျက်နှာကိုရဲခနဲဖြစ်သွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ရှောင်ထွက်သွားပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ အတွေးတွေက ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ မကြာခင်မှာ သူ့ညီမလေး မင်္ဂလာပွဲရှိတယ်။ တစ်ယောက်တည်းသွားရင် လူတွေက သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်ကြမလဲ။ သူ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေရီဟာ ကြော်ငြာသင်ပုန်းအကြောင်းကိုပဲ စဉ်းစားနေမိတယ်။ ညစာစားနေရင်း အမေက သူ့ကို မင်္ဂလာပွဲအကြောင်း ထပ်ပြောတော့ မေရီဟာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "အမေ…သမီးမှာ တွဲဖော်မရှိဘူး" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။ အမေက သက်ပြင်းချပြီး "သိပါတယ်သမီးရယ်…ဒါပေမဲ့…" ဆိုပြီး စကားကို ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
မေရီဟာ တစ်ညလုံးနီးပါး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ "အငှားယောင်္ကျား" ဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့ခေါင်းထဲက ထွက်မသွားဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်တာဟာ မှားသလား၊ မှန်သလားဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ညီမလေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဆန်စွာ မနေချင်ဘူး။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မေရီဟာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ သူ ကြော်ငြာပါတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်တယ်။ ဖုန်းကိုင်တဲ့သူက နူးညံ့တဲ့အသံနဲ့ "မင်္ဂလာပါ…အငှားယောင်္ကျားဝန်ဆောင်မှုကပါ" လို့ ပြောတယ်။ မေရီဟာ ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ သူ့ညီမလေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအကြောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို ပြောပြလိုက်တယ်။
ဖုန်းကိုင်တဲ့သူက "စိတ်ချပါ…ကျွန်တော်တို့ကူညီနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေထဲက အသင့်တော်ဆုံးသူကို ရွေးချယ်ပေးပါ့မယ်" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ မေရီဟာ သက်ပြင်းချပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တရနေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။
မေရီဟာ ချိန်းထားတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ စောင့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ "အငှားယောင်္ကျား" ဘယ်လိုပုံစံမျိုးဖြစ်မလဲဆိုတာကို တွေးတောနေမိတယ်။ ခဏအကြာမှာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့ဆီလျှောက်လာတယ်။ သူက ပြုံးပြီး "မေရီဆိုတာ ဒါရိုက်တာ?" လို့မေးတယ်။
မေရီဟာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်က ကိုကိုပါ…ဒီဝန်ဆောင်မှုရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ယောက်ပါ" လို့ ကိုကိုက ပြောတယ်။ မေရီဟာ ကိုကို့ကို အကဲခတ်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေဟာ နွေးထွေးပြီး ယုံကြည်မှုကိုပေးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခဏလောက် စကားပြောကြတယ်။ မေရီဟာ ကိုကို့ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ ပွင့်လင်းမှုကို သဘောကျတယ်။
ကိုကိုက သူ့အကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။ သူဟာ မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငယ်ငယ်ကတည်းက ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ အလုပ်ကြိုးစားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တည်နိုင်နေပြီ။ မေရီဟာ ကိုကို့ကို ပိုပြီးသနားလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ကို ယုံကြည်လို့ရမလားဆိုတာ သံသယဝင်နေမိတယ်။
မင်္ဂလာပွဲနီးလာတာနဲ့အမျှ မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ မကြာခဏ တွေ့ဆုံပြီး လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ စကားပြောပုံ၊ အမူအရာတွေကို လေ့ကျင့်တယ်။ မေရီဟာ ကိုကို့ကို သူ့မိသားစုအကြောင်း၊ သူတို့ရဲ့အကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။ ကိုကိုကလည်း စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ နားထောင်ပေးတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ မေရီဟာ ကိုကို့ကို "ကိုကို…ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာကို ဘယ်လိုသရုပ်ဆောင်ရမလဲဆိုတာ သင်သိရဲ့လား" လို့ မေးတယ်။ ကိုကိုက ပြုံးပြီး "မေရီ…စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်အကောင်းဆုံးလုပ်ပါ့မယ်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။
လေ့ကျင့်ခန်းတွေလုပ်ရင်း မေရီဟာ ကိုကို့ကို ပိုပြီးရင်းနှီးလာတယ်။ ကိုကို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ နူးညံ့မှုကို သူသဘောကျတယ်။ သူ့ရဲ့အထီးကျန်ကမ္ဘာထဲကို ကိုကိုဟ
ာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေရီဟာ ကိုကို့ကို ချစ်မိသွားမှာကိုလည်း ကြောက်နေတယ်။ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးဟာ အငှားသက်သက်ပဲဆိုတာကို သူသိတယ်။
မင်္ဂလာပွဲနေ့ရောက်တော့ မေရီဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မေရီဟာ အရမ်းလှနေတယ်။ ကိုကိုကလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်။ မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ မင်္ဂလာပွဲကို အတူတူသွားကြတယ်။
မင်္ဂလာပွဲမှာ မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ စုံတွဲတွေလိုပဲ ပြုမူကြတယ်။ သူတို့ဟာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး စကားတွေပြောကြတယ်။ မေရီရဲ့မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ကိုကို့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုကြတယ်။ မေရီဟာ ကိုကို့ကို အားရကျေနပ်စွာနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ သူဟာ တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မေရီဟာ စိတ်ထဲမှာတော့ လေးလံနေတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ခဏတာပဲဆိုတာကို သူသိတယ်။ မင်္ဂလာပွဲပြီးတာနဲ့ ကိုကိုဟာ သူ့ဘဝထဲက ထွက်သွားတော့မယ်။
မင်္ဂလာပွဲက ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မေရီဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်။ ကိုကို့ကို သူလွမ်းဆွတ်နေတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတူတူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးနေတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ မေရီရဲ့အမေက သူ့ကို "မေရီ…ကိုကို့ကို သမီးဘယ်လိုသဘောရလဲ" လို့ မေးတယ်။
မေရီဟာ ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ "အမေ…သူက ကူညီတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ အမေက "သမီး သူ့ကို ကြိုက်နေတယ်ဆိုတာ အမေသိပါတယ်" လို့ ပြောတယ်။ မေရီဟာ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူ့အမေက အမှန်တရားကို သိနေတယ်။
မေရီဟာ ကိုကို့ကို တွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာပဲ ချိန်းလိုက်တယ်။ ကိုကိုရောက်လာတော့ မေရီဟာ စကားစပြောဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဟာ သတ္တိတွေစုစည်းပြီး "ကိုကို…ကျွန်မ ကိုကို့ကို ချစ်မိသွားပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကိုကိုဟာ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူက ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ မေရီဟာ ဆက်ပြီး "ကျွန်မတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးဟာ အငှားသက်သက်ပဲဆိုတာကို ကျွန်မသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ခံစားချက်ကို မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး" လို့ ပြောတယ်။
ကိုကိုက မေရီရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မေရီ…ကျွန်တော်လည်း မေရီ့ကို ချစ်ပါတယ်" လို့ ပြောတယ်။ မေရီဟာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားလိုက်ကြတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခရီးလမ်းဟာ လွယ်ကူချောမွေ့မနေပါဘူး။ မေရီဟာ သူ့ရဲ့အတိတ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ သူ့ခင်ပွန်းဟောင်းကို သူသတိရနေတုန်းပဲ။ ကိုကိုကလည်း သူ့ရဲ့အတိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ မေရီဟာ ကိုကို့ကို "ကိုကို…ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရဲ့လား" လို့ မေးတယ်။ ကိုကိုက "မေရီ…ကျွန်တော် မေရီ့ကို အသက်ထက်ပိုပြီး ချစ်တယ်။ မေရီ့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူး" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။
ကိုကို့ရဲ့ စကားတွေက မေရီ့ကို ယုံကြည်မှုတွေ ပိုတိုးလာစေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ပြီး အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပတ်ဝန်းကျင်က လက်မခံကြဘူး။ လူတွေက မေရီ့ကို "အငှားယောင်္ကျားကို ယူတာ မရှက်ဘူးလား" လို့ မေးကြတယ်။ ကိုကို့ကိုလည်း "မေရီ့ကို ပိုက်ဆံကြောင့်ယူတာလား" လို့ စွပ်စွဲကြတယ်။
မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ အဲဒီစိန်ခေါ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ သူတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးကူညီကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အရာအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တယ်။
မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ကျင်းပခဲ့တယ်။ မေရီရဲ့မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဂုဏ်ပြုပေးကြတယ်။
မင်္ဂလာပွဲမှာ မေရီ့အမေက သူ့ကို "မေရီ…သမီးပျော်ရွှင်နေတာကို အမေမြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" လို့ ပြောတယ်။ မေရ
ီဟာ သူ့အမေကို ဖက်ထားပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အမေ" လို့ ပြောတယ်။
ကိုကိုကလည်း သူ့ရဲ့ကျေးဇူးတင်စကားကို ပြောတယ်။ "ကျွန်တော့်ကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် မေရီ့မိသားစုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မေရီ့ကို အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" လို့ ပြောတယ်။
မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ အတူတူပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ပြီး သားသမီးတွေ ယူကြတယ်။ မေရီဟာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးကို တည်ထောင်ပြီး အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်။ ကိုကိုကလည်း သူ့ရဲ့အလုပ်မှာ တိုးတက်လာပြီး မိသားစုကို ကောင်းကောင်း ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်မြတ်နိုးပြီး ဂရုစိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အားလုံးအတွက် စံပြတစ်ခုဖြစ်လာတယ်။
နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ အိုမင်းလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကတော့ မပြောင်းလဲဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ မေရီဟာ ကိုကို့ကို "ကိုကို…ကျွန်မတို့ အတူတူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး" လို့ ပြောတယ်။
ကိုကိုက မေရီ့ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မေရီ…ကျွန်တော်လည်း မမေ့ပါဘူး။ မေရီဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးဆုလာဘ်ပါ" လို့ ပြောတယ်။
မေရီနဲ့ ကိုကိုတို့ဟာ အတူတူအသက်ကြီးပြီး အတူတူသေဆုံးသွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ ထာဝရတည်မြဲနေတယ်။ "အငှားယောင်္ကျား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ထာဝရ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းဟာ ရွာသူရွာသားတွေကြားမှာ ထာဝရ ပြောစမှတ်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။