အစွဲကြီးသည့် သီလရှင်

 အစွဲကြီးသည့် သီလရှင်

အခန်းတစ် - အစပျိုးခြင်း

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက ဆိတ်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ သစ်ပင်ကြီးများကြားမှ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသော လေအေးအေးသည် ကျွန်မ၏ ပန်းရောင်ဝတ်ရုံဖျော့ဖျော့လေးကို တဖျပ်ဖျပ်ခါယမ်းနေစေသည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲ၌မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ပူလောင်နေဆဲ။ လက်ထဲက စိပ်ပုတီးလေးကို တစ်လုံးချင်း ချွေနေသော်လည်း ပါးစပ်ကရွတ်နေသည့် ဘုရားစာများက ဦးနှောက်ထဲအထိ ရောက်မလာခဲ့ပါ။

“တရားမှတ်စမ်းပါ ဆရာလေးရယ်... အတိတ်ကို ပြန်မလှည့်ပါနဲ့တော့” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးနေမိသည်။

သို့သော် မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း မြင်ယောင်နေရသည်က လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မြင်ကွင်းများ။ ကျွန်မ၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးများကို ရိပ်ချခဲ့စဉ်က ကျဆင်းခဲ့သည့် မျက်ရည်များသည် ဘုရားတရားကို ကြည်ညိုလွန်း၍ ကျခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ထွက်ကျခဲ့သော သွေးစက်များသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မသည် ဝတ်ဖြူစင်ကြယ် ဝတ်ထားသော်လည်း စိတ်နှလုံးကမူ အမည်းရောင် အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော 'အစွဲကြီးသည့် သီလရှင်' တစ်ပါးသာ ဖြစ်ပါသည်။

အခန်းနှစ် - သံယောဇဉ်ကြိုးများ

ကျွန်မနာမည်က သက်နှင်းဝေ။ အသားဖြူဖြူ၊ ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် မိဘများ ချန်ထားခဲ့သော လုပ်ငန်းလေးကို ဦးစီးရင်း ညီမလေး ‘နှင်းနု’ ကို အမိတလှည့် အဖတလှည့် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူပါ။ ကျွန်မဘဝမှာ နှင်းနုသည် အရာအားလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ လိုချင်တာမှန်သမျှ ကျွန်မ မငြင်းခဲ့ဖူးပါ။ နောက်ထပ် ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရသူကတော့ ‘ကျော်ဇင်’။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သည် ရှစ်နှစ်ကြာ လက်တွဲခဲ့ကြပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန်အထိ ရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

ကျွန်မသည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အစွဲအလမ်းကြီးစွာ ချစ်ခဲ့သည်။ ကျော်ဇင်အတွက်ဆိုလျှင် ကျွန်မ၏ ငွေကြေး၊ အချိန်နှင့် လုပ်ငန်းအားလုံးကို ပုံအောပေးခဲ့သလို၊ နှင်းနုအတွက်လည်း သူမ၏ ပညာရေးနှင့် ဘဝကို အကောင်းဆုံး ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အချစ်နှင့် စေတနာကို ခွဲခြားမသိဘဲ အားလုံးကို ပေးဆပ်ခြင်းဖြင့်သာ သိမ်းပိုက်ထားချင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအစွဲအလမ်းသည်ပင် ကျွန်မ၏ လည်ပင်းကို ပြန်လည်ညှစ်သတ်မည့် ကြိုးဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပါ။

အခန်းသုံး - အလှည့်အပြောင်း

အရာအားလုံးက မထင်မှတ်ထားဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကျွန်မ ရုတ်တရက် ဖျားနာခဲ့သည်။ ရောဂါက အသည်းအသန် မဟုတ်သော်လည်း ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ အလွန်အမင်း ကျဆင်းနေချိန်မှာ နှင်းနုနှင့် ကျော်ဇင်တို့က ကျွန်မအနားမှာ အမြဲရှိနေပေးခဲ့ကြသည်။

“မမ... မမရဲ့ ကံဇာတာက အရမ်းညံ့နေတယ်လို့ ဗေဒင်ဆရာက ပြောတယ်၊ အခုလို ဆက်တိုက် ဖျားနေတာကလည်း အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ။ တစ်ခုခု လုပ်မှဖြစ်မယ်” ဟု နှင်းနုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလာခဲ့သည်။

ကျော်ဇင်ကလည်း ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း “ဝေ... ကိုယ်တို့ ဝေးသွားမှာကို ကိုယ်တကယ် ကြောက်တယ်၊ ဝေ စိတ်အေးအေးထားပြီး တရားစခန်းဝင်ရင် ကောင်းမလား။ သုံးလလောက် ဝေသာ သီလရှင်ဝတ်ပြီး အဓိဋ္ဌာန်ဝင်လိုက်ရင် အားလုံး ကောင်းသွားမှာပါ” ဟု ချော့မော့ပြောဆိုခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် သူတို့၏ စကားကို မြေဝယ်မကျ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျွန်မကို အမှန်တကယ် စေတနာထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မ၏ လုပ်ငန်းများကို နှင်းနုအား ခေတ္တလွှဲပေးခဲ့ပြီး၊ အိမ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှု အခွင့်အာဏာအားလုံးကို ကျော်ဇင့်ကို ယုံကြည်စွာ အပ်နှံခဲ့ကာ သာသနာ့ဘောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အခန်းလေး - အမှောင်ဖုံးသော အမှန်တရား

သီလရှင်ဝတ်ပြီး သုံးလပြည့်ခါနီးအချိန်တွင် ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျော်ဇင်ရော၊ နှင်းနုပါ ကျောင်းသို့ လာမတွေ့ကြတော့ပါ။ ဖုန်းဆက်လျှင်လည်း မအားကြောင်းသာ အကြောင်းပြန်သည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲ တနုံ့နုံ့ဖြစ်လာသဖြင့် တစ်ရက်တွင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘဲ အိမ်သို့ ခေတ္တပြန်ခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ကပ်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်မှာ 'ဦးကျော်ဇင် + ဒေါ်နှင်းနု' ဟု အမည်ပြောင်းထားသော လုပ်ငန်းဆိုင်းဘုတ် ဖြစ်နေသည်။ အိမ်ထဲမှ ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသည်။ ကျွန်မ တုန်ရီနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

မြင်လိုက်ရသည်က ကျွန်မ စုဆောင်းခဲ့သော အဖိုးတန် ပရိဘောဂများကြားတွင် နှင်းနုနှင့် ကျော်ဇင်တို့သည် လင်မယားအရာ မြောက်နေကြသည့် အနေအထားမျိုးဖြင့် ထိုင်နေကြခြင်းပင်။ နှင်းနု၏ ဝမ်းဗိုက်သည် အနည်းငယ် ပူနေပြီ ဖြစ်သည်။

“မမ...” နှင်းနု၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိဘဲ အေးစက်စက် အကြည့်များသာ ရှိနေသည်။

အခန်းငါး - နှလုံးသားပြိုလဲခြင်း

ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားခဲ့သည်။ “ဒါ... ဒါတွေက ဘာလဲ? နှင်းနု... မင်းနဲ့ ကိုကျော်ဇင်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့...?”

ကျော်ဇင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ “ဝေ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်က ဝေ သီလရှင် မဝတ်ခင်ကတည်းက ချစ်နေခဲ့ကြတာ။ ဝေ့ကို ကိုယ်က ချစ်သူတစ်ယောက်ထက် မမတစ်ယောက်လိုပဲ လေးစားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နှင်းနုကကျတော့ ကိုယ်နဲ့ အမြဲတမ်း နားလည်မှု ရှိခဲ့တယ်”

ကျွန်မ နားထဲတွင် အသံများ ဝေဝါးသွားသည်။ “ဒါဆို... ငါ့ကို သီလရှင်ဝတ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာက...”

“ဟုတ်တယ် မမ” နှင်းနုက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “မမ ရှိနေရင် ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ ပေါင်းရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မမက အရမ်းအစွဲကြီးတာ၊ အရာအားလုံးကို မမ စိတ်တိုင်းကျပဲ ဖြစ်စေချင်တာ။ အဲ့ဒါကြောင့် မမကို ဒီလမ်းထဲ ပို့လိုက်တာပဲ။ အခု မမက ဝတ်ဖြူစင်ကြယ်နဲ့ ဘုရားတရား လုပ်နေပြီပဲ... ဒီလောကီ အာရုံတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါတော့။ အိမ်နဲ့ လုပ်ငန်းကိုလည်း ကျွန်မတို့ နာမည်နဲ့ အကုန်လွှဲပြီးပြီ”

ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေခနဲ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရသူ နှစ်ယောက်က ကျွန်မကို ရှင်လျက်နှင့် ငရဲပို့ခဲ့ကြခြင်းပင်။

အခန်းခြောက် - ပြတ်တောက်မှတ်

“မင်းတို့... မင်းတို့ တကယ် ရက်စက်ကြတာပဲ” ကျွန်မ၏ အသံက တုန်ရီနေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းမီးများ တောက်လောင်နေသည်။

ကျွန်မ ထိုအိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရင်ထဲက အစွဲက မပြတ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ သူတို့ကို တရားစွဲရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျွန်မကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့သော စာချုပ်များက ကျွန်မကို ပြန်လည် ထောင်ချောက်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်မတွင် ဘာမှ မရှိတော့ပါ။ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ချစ်သူ၊ ညီမ... အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။

တစ်ညတွင် ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျောင်းတိုက်မှ ခိုးထွက်ပြီး အိမ်ရှေ့သို့ သွားခဲ့သည်။ ဓာတ်ဆီပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း ထိုအိမ်ကို မီးရှို့ပစ်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ ကလေးငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နှင်းနု မွေးဖွားလိုက်သော ကလေးငယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရီလာသည်။

ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ငါက သီလရှင် တစ်ပါး မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဘုရားမရှိဘူး၊ နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိတယ်။ ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ သူတွေကို ငါက ဘာလို့ ခွင့်လွှတ်ရမှာလဲ?

သို့သော် ထိုကလေးငယ်၏ ငိုသံက ကျွန်မကို တားဆီးနေသကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်မ မီးရှို့ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ပုလင်းကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ အားရပါးရ ငိုချလိုက်မိသည်။

အခန်းခုနစ် - နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ယခုတော့ ကျွန်မ တောရကျောင်းလေးတစ်ခုတွင် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေသည်ဟု လူတွေက ထင်ကြလိမ့်မည်။ ကျွန်မသည် ဆွမ်းခံကြွသည်၊ တရားထိုင်သည်၊ ပုတီးစိပ်သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ စိတ်သည် ထိုအိမ်ကြီးဆီသို့ ခဏခဏ ပြန်ရောက်သွားတတ်ဆဲ။

ကျော်ဇင်နှင့် နှင်းနုတို့သည် ကျွန်မ၏ လုပ်ငန်းကို ကောင်းကောင်း မစီမံနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝါလီခံလိုက်ရသည်ဟု ကြားရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း အဆင်မပြေဘဲ ကွဲကွာသွားကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်မ ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာရမလို၊ ဝမ်းနည်းရမလို။

ကျွန်မ ရရှိလိုက်သော သင်ခန်းစာကတော့ ရှင်းပါသည်။ ကျွန်မသည် သူတို့ကို ချစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ ‘ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်’ ဖြင့် အစွဲကြီးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ပေးဆပ်မှုများသည် အမှန်တကယ် စင်ကြယ်ခဲ့လျှင် ယခုကဲ့သို့ နာကျင်နေမည် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်မသည် သူတို့ကို သံယောဇဉ်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုကြိုးက ကျွန်မကိုသာ ပြန်လည် တုပ်နှောင်ထားခဲ့သည်။

သီလရှင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း စိတ်ကို မချွတ်နိုင်သေးသရွေ့ ကျွန်မသည် လွတ်မြောက်သူ မဟုတ်သေးပါ။ နာကျင်မှုများကို ဖက်တွယ်ထားရသည်မှာ ပူလောင်လွန်းလှသည်။ အစွဲကြီးသူ၏ အဆုံးသတ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားသော စိတ်ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အစွဲအလမ်းကြီးစွာ ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ငရဲတစ်ခုကို ကြိုတင် တည်ဆောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။