"မိဘကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်လည်း မမေ့ပါနဲ့"

 အိမ်ကလေးအတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများက ခါတိုင်းထက် ပို၍ စူးရှနေသည်။ ချွေးမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ မကျေနပ်မှုများကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ဟင်းအိုးကို မွှေနေသည့် လက်များမှာလည်း အကြမ်းပတမ်းနိုင်လှသည်။ "ပေါ့တော့လည်း အရသာမရှိဘူး၊ ငံတော့လည်း မျိုမကျဘူးနဲ့... အမေက ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ" ဟု ခါးခါးသီးသီး အော်ဟစ်လိုက်သော စကားသံမှာ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသည့် မိခင်အိုကြီး၏ ရင်ကို ဓားနှင့်မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ ထိုအသံကိုကြားသော်လည်း သားဖြစ်သူ ကိုမင်းဦး ပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ မိခင်အိုကြီးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်စိုး၍ ဘာမှမတုံ့ပြန်ဘဲ ရှေ့မှထမင်းဟင်းကိုသာ အားတင်း၍ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းနေရှာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ခဏမျှ ခိုးကြည့်လိုက်မိချိန်တွင်တော့ ရင်ထဲ၌ တလှပ်လှပ် တုန်ရင်သွားရပြန်သည်။

ကိုမင်းဦးမှာလည်း တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ခွင်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြားမှ အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဆူညံသံများကို ကြားရသည့်အတွက် စိတ်တိုဒေါသထွက်လာရသည်။ သူက ထမင်းဝိုင်းတွင်ဝင်ထိုင်ပြီး ဟင်းကို တစ်လုတ်မျှ မြည်းကြည့်လိုက်ရာ အငန်ဓာတ်မှာ လျှာပေါ်တွင် ခါးစိမ့်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်နေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်မိသည်။ "ငါ မင်းကို ပြောထားတယ်မဟုတ်လား၊ အမေ့မှာ သွေးတိုးရောဂါရှိတယ်၊ အငန်စားလို့ လုံးဝမရဘူးဆိုတာကို" ဟု ဇနီးဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီး လှမ်းအော်လိုက်မိသည်။ ဇနီးဖြစ်သူကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါ ရှင့်အမေပဲ၊ နောက်ကျရင် ရှင်ပဲချက်တော့" ဟု ဆောင့်အောင့်ပြောဆိုကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ကိုမင်းဦးမှာ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ချရင်း မိခင်အိုကြီးကို ကြည့်ကာ "အမေ မစားနဲ့တော့၊ သား ခေါက်ဆွဲပြုတ် ကျွေးမယ်" ဟု ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်တော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက လေးလံစွာ တည်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သား... မင်း အမေ့ကို ပြောစရာရှိတယ်မဟုတ်လား၊ ရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ၊ စိတ်ထဲမှာ မျိုသိပ်မထားပါနဲ့" ဟု မိခင်အိုကြီးက တုန်ရီသောအသံဖြင့် စကားစလာသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း သိနေရှာသည်။ ကိုမင်းဦးက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အမေ... သား နောက်လကျရင် ရာထူးတိုးတယ်၊ အလုပ်တွေ အရမ်းများလာလိမ့်မယ်၊ မိန်းမကလည်း အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ချင်တယ် ပြောတယ်။ ဒါကြောင့်..." ဟု စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ရပ်ထားလိုက်သည်။ ထိုအခါ မိခင်အိုကြီး၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်စများက ဝေ့တက်လာပြီး "သား... အမေ့ကို လူအိုရုံတော့ မပို့ပါနဲ့နော်" ဟု တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် ကိုမင်းဦး၏ နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားနှင့် အိမ်ထောင်ရေး အေးချမ်းမှုအတွက် သူသည် ထိုအသံကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားလိုက်ရပြန်သည်။

"အမေ... လူအိုရုံကလည်း မကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အမေသိတဲ့အတိုင်း မိန်းမ အလုပ်လုပ်ရင် အမေ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုမှာက ကျွေးမယ့်သူ ပြုစုမယ့်သူ အဆင်သင့်ရှိပြီးသားပဲ။ အိမ်မှာထက်တောင် ပိုအဆင်ပြေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကိုမင်းဦးက မိမိကိုယ်ကို ဆင်ခြေပေးရင်း မိခင်ကို နားချရန် ကြိုးစားသည်။ မိခင်အိုကြီးမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ကိုမင်းဦးမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဖိအားနှင့် အနာဂတ်ဘဝအတွက် ဤလမ်းကို ရွေးချယ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိချိန်တွင် ငယ်စဉ်က မိခင်ဖြစ်သူ မုဆိုးမဘဝဖြင့် သူ့ကို ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့ပုံများကို ခဏမျှ သတိရမိသော်လည်း "ဘဝဆက်လက်လျှောက်လှမ်းဖို့က မိန်းမက ပိုအရေးကြီးတယ်" ဟု ဦးလေးသား ပြောခဲ့သည့် စကားကိုသာ အဓိကထား တွေးတောနေမိတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင်တော့ နေမင်းသည် တောင်ကုန်းများနောက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မှောင်ရီပျိုးစပြုလာခဲ့သည်။ ကိုမင်းဦးသည် မိခင်ကို ကားပေါ်သို့ တွဲတင်ကာ မြို့ပြင်ရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာမှ အဆင့်မြင့် လူအိုရုံလေးတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာကို ငွေအကုန်အကျခံကာ ရွေးချယ်ပေးထားခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမေ့အပေါ် ထားရှိသည့် အပြစ်ရှိစိတ်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချချင်သောကြောင့်ပင်။ လူအိုရုံအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ချိန်တွင် ကြီးမားသော တီဗွီကြီးမှ ဟာသကားတစ်ကား ပြသနေသော်လည်း ထိုင်နေကြသော အဖိုးအဖွားများ၏ မျက်နှာတွင်တော့ ရယ်သံများ မရှိဘဲ မှိုင်တွေငိုင်နေကြသော အမူအရာများသာ တွေ့ရသည်။ အချို့မှာ မိမိကိုယ်ကို စကားပြန်ပြောနေကြပြီး အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသည့် မုန့်ဖတ်များကို ကောက်စားနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကိုမင်းဦး၏ ရင်ထဲတွင် စိမ့်ကနဲ အေးသွားရသည်။

သူသည် အမေ့အတွက် နေရောင်ကောင်းကောင်းရသည့် အခန်းတစ်ခန်းကို သေချာစွာ ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လျှင် စိမ်းစိုနေသော မြက်ခင်းပြင်နှင့် လမ်းလျှောက်နေကြသော လူအိုအချို့ကို မြင်ရသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းနေသကဲ့သို့ပင်။ "အမေ... သား ပြန်တော့မယ်" ဟု ကိုမင်းဦးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်ချိန်တွင် မိခင်အိုကြီးက ခေါင်းကလေးကို တစ်ချက်သာ ငြိမ့်ပြရှာသည်။ သူ လှည့်ထွက်သွားသည့်အချိန်တွင် အမေက တောက်လျှောက် လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသည်ကို မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် မြင်နေရသည်။ သွားမရှိတော့သော ပါးစပ်ကလေးကို ဟလျက်၊ ခြောက်ကပ်ဖြူလျော်နေသော နှုတ်ခမ်းသားများကြားမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသော အမေ့ပုံစံသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ကိုမင်းဦး ကားမောင်း၍ အိမ်သို့ ပြန်လာချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ မလုံမလဲ ဖြစ်နေမှုများက ပို၍ ကြီးစိုးလာသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဇနီးဖြစ်သူက အမေ့၏ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းဟောင်းများကို အမှိုက်အိတ်များအတွင်းသို့ အားရပါးရ ထည့်ကာ စွန့်ပစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအထဲတွင် ကိုမင်းဦး ၆ နှစ်သားအရွယ် မူလတန်းတုန်းက "ကျွန်တော်၏မိခင်" ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် စာစီစာကုန်း ပြိုင်ပွဲဝင်ရာတွင် ပထမဆုရရှိခဲ့သည့် ၃ လက်မအရွယ် ဆုတံဆိပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဆုတံဆိပ်လေးမှာ အိုဟောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမေ့အတွက်တော့ တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းခဲ့သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့အပြင် အမေ မစားရက်မသောက်ရက် ချွေတာပြီး သူ့အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့သော အင်္ဂလိပ်-မြန်မာ အဘိဓာန် စာအုပ်ကလေးနှင့် အမေ အမြဲသုံးလေ့ရှိသည့် ဒဏ်ကြေလိမ်းဆေးဘူးလေးကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါတွေကို မပစ်တော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာ ထားရမှာလဲ" ဟု ဇနီးဖြစ်သူက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သောအခါ ကိုမင်းဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်ချည်းပင် အသိတရားတစ်ခု ဝင်လာတော့သည်။ "ဒါတွေအားလုံးဟာ ငါ့အမေရဲ့ အမွေတွေပဲ၊ ဘာမှမထိနဲ့... မင်း ငါ့ကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ့အမေကိုရော မင်း ချစ်ပေးလို့ မရဘူးလား" ဟု သူက ဒေါသနှင့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ဒဏ်ကြေလိမ်းဆေးဘူးကို ကောက်ကိုင်ကာ အိမ်ပြင်သို့ အပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။ မိုးရွာပြီးစ ည၏ အေးစက်စက် လေထုက သူ့မျက်နှာကို တိုးဝှေ့နေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ပူလောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ကားကို အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်ကာ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ လူအိုရုံဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

လူအိုရုံသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် လှေကားပေါ်သို့ အပြေးတက်သွားပြီး အမေ့အခန်းတံခါးကို ဝုန်းကနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် အမေသည် မီးရောင်အောက်၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ ကိုက်ခဲနေသော ခြေနှစ်ဖက်ကို အားမရှိသော လက်များဖြင့် ပွတ်သပ်နေရှာသည်။ သားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ ဒဏ်ကြေလိမ်းဆေးဘူးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိခင်အိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး "အမေ မေ့ခဲ့တာ... တော်သေးတာပေါ့ သားရယ်၊ အမေ့အတွက် ယူလာပေးလို့" ဟု ပြောရှာသည်။ ကိုမင်းဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ နင့်ကနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး မိခင်၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်၍ ဝတ်စပြုလိုက်တော့သည်။

"မိုးချုပ်နေပြီ... အမေ့ဖာသာ လိမ်းပါ့မယ်၊ မနက်ဖြန် ရုံးတက်ရဦးမှာမို့ သား ပြန်ပါတော့" ဟု မိခင်က သားဖြစ်သူ ပင်ပန်းမည်စိုး၍ ပြောရှာသော်လည်း ကိုမင်းဦးမှာတော့ ထိန်းမရသော မျက်ရည်များ လျှံထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ "သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ အမေ... သား တောင်းပန်ပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရအောင်နော်... သား အမေ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်မယ်" ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောဆိုလိုက်မိသည်။ မိမိတို့ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ မိဘများ၏ မျက်နှာမှာ အိုမင်းရင့်ရော်လာခဲ့သည်ကို သတိမထားမိခဲ့သည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုလည်း နောင်တရမိတော့သည်။ နက်မှောင်သော ဆံကေသာများမှာ ဖြူရောင်သမ်းခဲ့ပြီ၊ လျင်မြန်သော အမူအရာများမှာလည်း တုံ့နှေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မေတ္တာတရားကတော့ နုပျိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မိဘဆိုသည်မှာ ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ပင် မိမိကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းပြီး သားသမီးများကို အလင်းရောင် ပေးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ကိုမင်းဦးသည် မိခင်ကို တွဲထူကာ ကားပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးမှာ တောက်ပစွာ သာထွန်းနေတော့သည်။ မိမိတို့၏ ဘဝတွင် အလိုအပ်ဆုံးနှင့် အတန်ဖိုးထားရဆုံး အရာမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ မိဘဟူသော အရိပ်အာဝါသပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမေ့လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "မေမေ... ဒီနေ့ နေကောင်းလား၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား" ဟူသော ရိုးရှင်းသော စကားလေးတစ်ခွန်းသည်ပင် မိဘများအတွက် ဘယ်လောက်ထိ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူ ခံစားသိရှိသွားတော့သည်။

မိဘကျေးဇူးကို အကြေအလည် မဆပ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ကျေးဇူးမကန်းမိဖို့က လူသားတိုင်း၏ တာဝန်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုမင်းဦးသည် ထိုညက အမေ့၏ ခြေထောက်ကလေးများကို ဒဏ်ကြေလိမ်းဆေးဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လိမ်းပေးရင်း ငယ်စဉ်က မိခင်ဖြစ်သူ သူ့ကို သိပ်ခဲ့ဖူးသော သီချင်းလေးကို တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုနေမိတော့သည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများနှင့် မှားယွင်းမှုများကို မေတ္တာတရားဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်ရင်း အမေ့ခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ပါရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။ မိဘဟူသည် သားသမီးများအတွက် အမြဲတမ်း ဖွင့်လှစ်ထားသော နွေးထွေးသည့် တံခါးတစ်ချပ်သာ ဖြစ်ပါတော့သည်။