“အရိုးမရှိတဲ့ လျှာ”
အပြင်ဘက်မှာ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေသည်။ ပြတင်းမှန်ချပ်ပေါ်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ဆူညံလွန်းလို့ အိမ်ထဲမှာရှိနေတဲ့ ကျွန်မတို့သားအမိ သုံးယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကိုတောင် ဖုံးလွှမ်းထားသလိုပဲ။ အိမ်ထဲမှာတော့ အေးစက်စက် လေထုက ကြီးစိုးနေတယ်။ ဒီအအေးဓာတ်က မိုးကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေသည်။
"နင်ကတော့ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ... ငါပြောတာ တစ်ခွန်းမှ နားထဲမဝင်ဘူး"
မေမေ့ရဲ့ အသံက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ အသံက ကျယ်လွန်းလို့ မဟုတ်ဘဲ အသံထဲမှာ ပါနေတဲ့ ခါးသီးမှုတွေကြောင့် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ချက် တုန်တက်သွားမိတယ်။ ကျွန်မ ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ ကော်ဖီက အငွေ့တောင် မထွက်တော့ဘူး။ အေးစက်နေပြီ။
ကျွန်မ မော့ကြည့်လိုက်တော့ မေမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ပါးစပ်ကတော့ စေတနာလို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားတဲ့ ဓားသွားလို စကားလုံးတွေကို တရစပ် ပစ်လွှတ်နေတုန်း။
"မေမေရယ်... သမီးက အလုပ်ကိစ္စကြောင့် နောက်ကျသွားတာပါဆို"
ညီမလေးရဲ့ အသံက တိုးဖျော့နေပေမယ့် တုန်ရီနေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေရင်း သူ့ရဲ့ အင်္ကျီစလေးကို လက်နဲ့ ဖိချေနေတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝိုင်းနေပြီ။
"အလုပ်... အလုပ်... နင်တို့က အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ပဲ။ ငါကတော့ နင်တို့အတွက် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးပြီး စောင့်နေရတာ။ နင်တို့က ငါ့ကို လူလို့တောင် ထင်ကြရဲ့လား"
မေမေ့စကားတွေက ညီမလေးရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အပ်နဲ့ ထိုးသလို နာကျင်စေမှာ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဆင်းရဲမွဲတေမှု မရှိပါဘူး။ ဖေဖေ ရှာဖွေပေးခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေရတာလဲ။
'ဘာလို့ ငါတို့တွေ စကားတစ်ခွန်းကို အေးအေးဆေးဆေး မပြောနိုင်ကြတာလဲ?'
ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်နေမိတယ်။ မေမေ စေတနာထားတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကို ဂရုစိုက်လွန်းလို့ အခုလို စိတ်တိုနေတာလည်း နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစေတနာတွေက ဘာလို့ စွပ်စွဲချက်တွေ၊ အပြစ်တင်မှုတွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ။
"မေမေ... တော်ပါတော့"
ကျွန်မ ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသံက မိုးသံတွေကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးပဲ။ မေမေက ကျွန်မဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ မေမေ့ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတဲ့ အနေအထားက ကျွန်မကိုပါ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။
"နင်ကလည်း သူ့ဘက်ကပဲ ပါဦးမလို့လား။ နင်တို့တွေ ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး ရူးအောင် လုပ်နေကြတာ"
မေမေက ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို တောက်တစ်ချက်ခေါက်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ ခြေသံက ကြမ်းပြင်နဲ့ ရိုက်မိသံ ပြင်းပြင်းထွက်လာတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပေမယ့် အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ငြိမ်းချမ်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု မဟုတ်ဘူး။ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး တင်းမာနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး။
ကျွန်မ ညီမလေးနားကို တိုးသွားပြီး သူ့ပုခုံးလေးကို ဖက်ထားလိုက်တယ်။ သူ့ကိုယ်လေးက တုန်နေတုန်းပဲ။ အခန်းထဲမှာတော့ ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးလေးတွေက ပျံ့လွင့်နေတုန်း။ မေမေ ကျွန်မတို့အတွက် အပင်ပန်းခံ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဟင်းနံ့တွေက အခုတော့ ကျွန်မတို့ကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတဲ့ အထိ နာကျင်စရာ ကောင်းနေတယ်။
'လျှာမှာ အရိုးမရှိပေမယ့် ဒဏ်ရာနက်နက် ပေးနိုင်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားက မှန်လိုက်တာ။
ကျွန်မ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိ သုံးယောက် ထမင်းစားပွဲမှာ ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ စကားပြောနေကြတာကို မြင်ယောင်နေမိတယ်။ "ဒီနေ့ ဟင်းလေးက ကောင်းသားပဲ မေမေ" လို့ ပြောလိုက်ရင် မေမေက ပြုံးပြီး "နောက်နေ့ ဘာစားချင်သေးလဲ" လို့ ပြန်မေးမယ့် ပုံရိပ်လေး။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားလုံးတွေက အုတ်တံတိုင်းကြီးလို ခြားထားတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက စကားလုံးအကြမ်းဖက်မှုတွေအောက်မှာ ပြာဖုံးနေသလိုပဲ။
မိုးကတော့ ရွာနေတုန်းပဲ။ အိမ်ပြင်က အအေးဓာတ်က အသားထဲကို စိမ့်ဝင်နေသလို၊ အိမ်ထဲက စကားလုံးတွေက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာကလည်း နှလုံးသားထဲကို စိမ့်ဝင်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နာကျင်အောင်ပဲ လုပ်နေကြတာလဲ။
ဒီညတော့... ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်မအတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလိုပဲ။ အဝေးဆုံးကို ထွက်ပြေးချင်စိတ်တွေက ကော်ဖီခွက်ထဲက အေးစက်နေတဲ့ အရည်တွေလိုပဲ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပြည့်လျှံနေတော့တယ်။