မင်္ဂလာဦးည
မင်္ဂလာဦးည
မိုးစက်တွေ တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ မင်္ဂလာဦးည။ ရွှေရောင်ပိုးသားဝတ်စုံလေးနဲ့ မို့မို့က မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ မျက်နှာမှာတော့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရောထွေးနေတယ်။ ဒီနေ့ဟာ သူ့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံးနေ့ရက်ပဲ။ သူချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ ကိုလင်းနဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘာလို့ အားငယ်သလို ခံစားနေရတာလဲ။
အပြင်မှာ မိုးသံတွေ တဖြောက်ဖြောက်မြည်နေတယ်။ မို့မို့ရဲ့အတွေးတွေက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေဆီ ပြန်ရောက်သွားတယ်။ ကိုလင်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုဆုံတွေ့ခဲ့လဲ။ ဘယ်လိုချစ်ကြိုက်ခဲ့လဲ။ အမှတ်တရတွေက သူ့ရင်ထဲမှာ လှိုင်းထနေတယ်။
တံခါးခေါက်သံကြားမှ မို့မို့ အတွေးစတွေ ပြတ်သွားတယ်။ "မို့မို့... ကိုယ်ဝင်လာလို့ရမလား" ဆိုတဲ့ ကိုလင်းရဲ့အသံ။ မို့မို့ မျက်နှာကို အမြန်ပြင်လိုက်ပြီး "ဝင်ခဲ့လေ ကိုလင်း" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။
ကိုလင်း ဝင်လာတော့ မို့မို့ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မေတ္တာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "မို့မို့... မိုးတွေကလည်း ရွာလိုက်တာနော်။ အအေးပတ်တော့မယ်" ဆိုပြီး သူ့လက်ထဲက ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို မို့မို့ကို ကမ်းပေးတယ်။
မို့မို့ ရေနွေးကြမ်းကို ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်လိုက်တယ်။ ရေနွေးကြမ်းရဲ့ အငွေ့အသက်က သူ့ကို နွေးထွေးစေတယ်။ "ကိုလင်း... မို့မို့ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်" လို့ မို့မို့ ရင်ဖွင့်လိုက်တယ်။
ကိုလင်း မို့မို့ရဲ့ဘေးမှာ လာထိုင်ပြီး သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "မို့မို့ရယ်... ကိုယ်ရှိတယ်လေ။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့နော်။ ကိုယ် မို့မို့ကို အမြဲတမ်းကာကွယ်ပေးမှာပါ" လို့ ပြောရင်း မို့မို့ရဲ့ နဖူးကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်တယ်။
အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်းကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ မို့မို့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ကိုလင်းရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက သူ့ကို လုံခြုံစေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ငြိမ်သက်စွာ စကားတွေပြောနေကြတယ်။ အနာဂတ်အကြောင်း၊ သူတို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေအကြောင်း ပြောရင်း ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။
"မို့မို့... ကိုယ်တို့ အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ကြမယ်နော်။ ခြံထဲမှာ ပန်းပင်တွေ စိုက်မယ်။ မနက်တိုင်း မို့မို့အတွက် ပန်းတွေ ခူးပေးမယ်" လို့ ကိုလင်းက ပြောတယ်။
မို့မို့ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းတာပေါ့ ကိုလင်းရယ်။ မို့မို့က ကိုလင်းစိုက်တဲ့ ပန်းတွေကို အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးမှာပါ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။
ညနက်လာတော့ မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ လေတွေလည်း တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေတယ်။ မို့မို့နဲ့ ကိုလင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး မီးအိမ်လေးကို ငေးကြည့်နေကြတယ်။
"ကိုလင်း... မို့မို့တို့ရဲ့ အချစ်က ဒီမီးအိမ်လေးလိုပဲ ထာဝရလင်းလက်နေပါစေနော်" လို့ မို့မို့က ပြောတယ်။
ကိုလင်း မီးအိမ်လေးကို ကြည့်ပြီး "အင်း... မို့မို့ရဲ့။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အချစ်က ဘယ်တော့မှ မှေးမသွားစေရဘူး။ အခက်အခဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြုံကြုံ ကိုယ်တို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်မယ်" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ပြီးတော့ မို့မို့ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ မို့မို့နဲ့ ကိုလင်း ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို စတင်ခဲ့ကြတယ်။ မနက်တိုင်း ကိုလင်းက မို့မို့အတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးတယ်။ ညနေတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်ကြတယ်။ အိမ်မှာ ဟင်းချက်စားကြတယ်။ ရယ်မောပျော်ရွှင်စရာ အခိုက်အတန့်တွေက သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ပိုပြီး ခိုင်မြဲစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကောင်းခြင်းတွေနဲ့ မပြည့်စုံနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း မမျှော်လင့်တဲ့ အခက်အခဲတွေက သူတို့ရဲ့ရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။ ကိုလင်းရဲ့ အလုပ်အကိုင်က အဆင်မပြေဖြစ်လာပြီး စီးပွားရေးတွေလည်း ကျဆင်းလာတယ်။
ကိုလင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို မို့မို့ သိတယ်။ သူ ဘယ်လောက်ထိ ပင်ပန်းနေလဲဆိုတာကိုလည်း မို့မို့ ခံစားမိတယ်။ ဒါကြောင့် မို့မို့က ကိုလင်းကို အားပေးတယ်။ "ကိုလင်း... စိတ်မပျက်ပါနဲ့နော်။ မို့မို့တို့ အတူတူ ကြိုးစားရင် အရာရာ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ မို့မို့ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်တယ်" လို့ ပြောတယ်။
မို့မို့ ကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်တစ်ခုရှာပြီး ကိုလင်းကို ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရုန်းကန်ကြတယ်။ အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။
မို့မို့ အလုပ်ရသွားတော့ ကိုလင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း သူ့ကို
အားကိုးနေရလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်။ "မို့မို့ရယ်... ကိုယ် မင်းကို ပင်ပန်းစေမိပြီ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ကိုလင်းက ပြောတယ်။
မို့မို့ ကိုလင်းရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "ကိုလင်းရယ်... ဒီလိုမပြောပါနဲ့။ မို့မို့တို့က အတူတူပဲလေ။ ကိုယ့်ရဲ့ အခက်အခဲကို ကိုယ်ကူညီရမှာပေါ့" လို့ ပြန်ပြောတယ်။
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုလင်းရဲ့ စီးပွားရေးတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာတယ်။ မို့မို့ရဲ့ အားပေးမှုနဲ့ ကိုလင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့် သူတို့ဘဝက အရင်လို ပြန်ဖြစ်လာတယ်။
တစ်နေ့မှာ ကိုလင်း မို့မို့ကို အံ့အားသင့်စေမယ့် လက်ဆောင်တစ်ခုပေးတယ်။ အဲဒါကတော့ သူတို့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ဝယ်ထားတဲ့ စိန်လက်စွပ်လေးတစ်ကွင်းပဲ။
မို့မို့ စိန်လက်စွပ်လေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ "ကိုလင်း... မို့မို့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ချစ်တာလဲ" လို့ မေးတယ်။
ကိုလင်း မို့မို့ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး "မို့မို့က ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်ပဲ။ မို့မို့မရှိရင် ကိုယ့်ဘဝက မှောင်မိုက်နေမှာပေါ့" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အချစ်က ဘယ်အရာနဲ့မှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာကို သိကြတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာတော့ မို့မို့ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်။ ကိုလင်း တစ်ယောက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာသွားတယ်။ သူ မို့မို့ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်တယ်။ အရာရာကို သေချာအောင် လုပ်ပေးတယ်။
ကိုလင်းက "မို့မို့... ကိုယ်တို့ရဲ့ ကလေးလေးကို ဘယ်လို နာမည်ပေးကြမလဲ" လို့ မေးတယ်။
မို့မို့ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "သမီးလေးဆိုရင် 'ရွှေအိမ်စည်' လို့ ပေးမယ်။ သားလေးဆိုရင် 'ရွှေစင်' လို့ ပေးမယ်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။
မို့မို့ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ရင့်လာတော့ ကိုလင်း သူ့အနားက မခွာတမ်း စောင့်ရှောက်တယ်။ တစ်ညမှာ မို့မို့ ဗိုက်နာလာတယ်။ ကိုလင်း ဆေးရုံကို အမြန်ခေါ်သွားတယ်။
နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် မို့မို့ သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ကိုလင်း သမီးလေးကို ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်း မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ သူ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။
နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားခဲ့ပြီ။ မို့မို့နဲ့ ကိုလင်းတို့ရဲ့ သမီးလေး ရွှေအိမ်စည်လည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ။ သူတို့ မိသားစုဟာ ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ထောင်ရေးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာ မို့မို့နဲ့ ကိုလင်း အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်နေကြတယ်။
မို့မို့က "ကိုလင်း... မို့မို့တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို မှတ်မိသေးရဲ့လား" လို့ မေးတယ်။
ကိုလင်း ပြုံးပြီး "ဘယ်မေ့မလဲ မို့မို့ရယ်။ အဲဒီညက မို့မို့နဲ့ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အစပဲလေ။ အခက်အခဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြုံကြုံ ကိုယ်တို့ အတူတူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ ကြည့်ပါဦး... ကိုယ်တို့ရဲ့ အချစ်က သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်ခဲ့ပြီ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။
မို့မို့ ကိုလင်းရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မို့မို့ ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
ကိုလင်း မို့မို့ရဲ့ နဖူးကို နမ်းပြီး "ကိုယ်လည်း မို့မို့ကို ထာဝရ ချစ်နေမှာပါ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အချစ်တွေ တောက်ပနေတယ်။ သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညကနေ စတင်ခဲ့တဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းဟာ ထာဝရ ထွန်းလင်းတောက်ပနေဆဲပါပဲ။