အဖေမပေါ်သည့် ကလေး
အခန်း (၁) အစပြုခြင်း
ကျွန်မနာမည် နှင်း။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်မဘဝဟာ လူတိုင်းအားကျရတဲ့ ပန်းခင်းကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ပုဂ္ဂလိကဘဏ်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တယ်၊ မိဘတွေကလည်း ဂုဏ်သရေရှိလူတန်းစားတွေ။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းခန့်ဆိုတဲ့ အမျိုးသားက ကျွန်မဘဝထဲကို တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက သဘောကောင်းတယ်၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တယ်၊ ကျွန်မကို ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံးမိန်းကလေးဖြစ်အောင် ထားနိုင်ခဲ့သူပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတစ်ယောက်ကို ယုံပြီဆိုရင် ပုံအောပြီး ယုံတတ်တာပဲ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်း (၂) နီးစပ်မှု
ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စည်းတွေအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်မိခဲ့ကြတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိတွေ အထပ်ထပ်ပေးခဲ့တာ။ သူပြောတဲ့ "နောင်ရေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ သားကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ သူနဲ့အတူရှိနေချိန်တိုင်း ကျွန်မဘဝဟာ ပြည့်စုံနေသလို ခံစားရတယ်။ "မင်းကို ငါဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး နှင်း" ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မ ညတိုင်း နားထဲမှာ ကြားယောင်နေမိတုန်းပဲ။
အခန်း (၃) လှည့်ကွက်
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ခံစားချက်တွေနဲ့ မင်းခန့်ဆီကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ တစ်လ... သူ ကျွန်မဆီကနေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာတစ်လုံးမှ မလာတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက အပူလုံးက စပြီး တောက်လောင်လာတော့တာပဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း သူ့ရုံးရှေ့မှာ သွားစောင့်တယ်၊ သူ့အိမ်ကို သွားတယ်၊ ဘယ်မှာမှ သူ့ကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ကနေ ဒီအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အဲဒီတော့မှ သိလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၄) ပျက်စီးခြင်း၏ နိဒါန်း
ကျွန်မ ဗိုက်ဟာ တဖြည်းဖြည်း သိသာလာတယ်။ ရုံးမှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်လာတယ်။ "အဖေမရှိတဲ့ ကလေးကို လွယ်ထားတာ" ဆိုတဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်မ နားထဲကို ဆူးတွေလို စိုက်ဝင်လာတယ်။ အလုပ်မှာ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့လို့ အမှားအယွင်းတွေ များလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မကို အလုပ်ကနေ ထွက်ဖို့ ဖိအားပေးခံရတယ်။ အိမ်က မိဘတွေ သိသွားတဲ့နေ့မှာတော့ ငရဲဟာ ကျွန်မရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ပါးရိုက်ပြီး အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တယ်။ "ငါ့မျက်နှာကို လာမပြနဲ့တော့၊ မင်းလို အရှက်မရှိတဲ့ သမီးမျိုး ငါ့မှာမရှိဘူး" တဲ့။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ မိဘလည်း မရှိ၊ ချစ်သူကလည်း ပစ်ပြေးသွားပြီ။
အခန်း (၅) အမှောင်ထဲက နေ့ရက်များ
မြို့စွန်က အိမ်လငှားလေးတစ်ခုမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ခွေခွေလေး အိပ်နေခဲ့တယ်။ ရောင်းစရာရှိတာတွေ အကုန်ရောင်းပြီး ဗိုက်ထဲက ကလေးအတွက် ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်နေရတဲ့ ရက်တွေက မနည်းတော့ဘူး။ ဖုန်းထဲက မင်းခန့်ရဲ့ ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ညတိုင်း ငိုတယ်။ "ရှင် ဘယ်မှာလဲ မင်းခန့်... ရှင့်ကလေးက ဗိုက်ထဲမှာ လှုပ်နေပြီ သိလား" လို့ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားမိပေမယ့် ဗိုက်ထဲက ကလေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိတိုင်း ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်ပြီး ရပ်တန့်သွားရပြန်တယ်။
အခန်း (၆) နောက်ဆုံးအချိန်နှင့် အမှန်တရား
ကလေးမွေးမယ့်နေ့မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံကို သွားခဲ့ရတယ်။ နာကျင်မှုတွေကြားထဲက ကလေးလေးရဲ့ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မဆီကို သူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးသွားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံနဲ့ စာတစ်စောင်ပါတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ပစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အစောကြီးကတည်းက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား၊ သူ့မိန်းမက သားသမီးမရနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာ။ သူက ကျွန်မကို အသုံးချပြီး ကလေးမွေးခိုင်းခဲ့တာ။ အခု သူက ကျွန်မဆီကနေ ကလေးကို ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အဲဒီ စာအိတ်ထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ လက်မှတ်နဲ့အတူ "ကလေးကို ငါ့ဆီပေးလိုက်ရင် မင်းကို ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ စာသားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဟာ အဆိပ်ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက "သားအိမ်" တစ်ခုကိုပဲ အငှားချင်ခဲ့တာ။
အခန်း (၇) အဆုံးသတ်
ကျွန်မ ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး ဆေးရုံကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ အားကိုးရာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ဒီကလေးလေး ရှိတယ်။ မင်းခန့်ဆီက ပိုက်ဆံကို ကျွန်မ မယူဘူး။ ဒီကလေးမှာ "အဖေ" မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ဒီလောကကြီးမှာ ရုန်းကန်ကြမယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေ၊ နာကျင်မှုတွေဟာ ဒီကလေးရဲ့ ဘဝမှာ အရိပ်မထိုးစေရဘူးလို့ ကျိန်ဆိုလိုက်တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေပေမယ့် နောက်ကိုတော့ လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ဘဝဆိုတာ ပျက်စီးသွားပြီးမှ ပြန်စရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်လား။
သင်ခန်းစာ - ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန် အခြားသူတစ်ဦးကို ဓားကမ်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလှပဆုံးသော လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တတ်သည်။