"ယောကျ်ားကောင်းမှ မိန်းမကောင်းတာ"

 နေရောင်ခြည်နွေးနွေးက သစ်သားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် မေနှင်းတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ထက်၌ ထိုင်ရင်း စာရင်းစာအုပ်ဟောင်းလေးကို လှန်လှောကြည့်နေမိသည်။ မေနှင်းသည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ ပညာတတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က သူမ၏ဘဝသည် ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုမရှိခဲ့ဘဲ ဖရိုဖရဲနိုင်လှသည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမယူထားသည့် ယောကျ်ားမှာ အရက်နှင့် လောင်းကစားတွင် နစ်မွန်းနေသူဖြစ်သဖြင့် မေနှင်း၏ ပညာအရည်အချင်းနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးမှာ သဲထဲရေသွန်သကဲ့သို့ အရာမထင်ခဲ့ဘဲ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုလက်ရှိဘဝတွင်တော့ သူမ၏ ဘေးနားတွင် ခိုင်မာသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ အားကိုးထိုက်သည့် ကိုရဲမောင်ရှိနေခြင်းက မေနှင်း၏ဘဝကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်လန်းဆန်းစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကိုရဲမောင်သည် မြို့ငယ်လေး၏ ဆန်စက်လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း လူမှုရေးနှင့် စိတ်နေသဘောထားတွင် အလွန်ပင် တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် မေနှင်း၏ အတိတ်ကို နားလည်ပေးခဲ့သလို သူမတွင်ရှိသည့် အရည်အချင်းများကိုလည်း အမြဲတစေ ဖော်ထုတ်ပေးတတ်သူဖြစ်ကာ "အိမ်ထောင်တစ်ခုဆိုတာ ယောကျ်ားက ဦးဆောင်မှုကောင်းမှ မိန်းမက လိုက်ပါနိုင်တာ" ဟု အမြဲဆိုလေ့ရှိသည်။ ယခင်က မေနှင်းသည် မည်မျှပင် အလုပ်ကြိုးစားသော်လည်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းမခံရဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါ ကိုရဲမောင်၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် ပံ့ပိုးမှုကြောင့် သူမ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုပညာများသည် အိမ်တွင်းစီးပွားရေးတွင် သိသိသာသာ အကျိုးပြုလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယောကျ်ားကောင်းတစ်ဦး၏ လက်တွဲဖော်ဖြစ်ရခြင်း၏ ပထမဆုံးသော သာယာမှုပင် ဖြစ်တော့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရွာထဲမှ မေနှင်း၏ ငယ်သူငယ်ချင်း အေးအေးတစ်ယောက် အိမ်သို့ ငိုယိုကာ ရောက်ရှိလာသည်။ အေးအေးသည် ငယ်စဉ်က ပညာရေးတွင် ထူးချွန်သူမဟုတ်သော်လည်း စိတ်ထားနူးညံ့သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ ယခုအခါ သူမ၏အိမ်ထောင်ရေးတွင် ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ မူးယစ်သောင်းကျန်းမှုများကြောင့် ဘဝပျက်မတတ် ခံစားနေရရှာသည်။ "မေနှင်းရယ်... ငါကတော့ ကံဆိုးမပါပဲ၊ ငါ့မှာ ဘာအရည်အချင်းမှမရှိလို့ အိမ်ထောင်ရေးက ဒီလိုဖြစ်နေတာလားမသိဘူး" ဟု အေးအေးက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောရှာသည်။ ထိုအခါ မေနှင်းက အေးအေးကို ကြင်နာစွာကြည့်ရင်း "မဟုတ်ဘူး အေးအေး... မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းဆိုတာ အိမ်ထောင်ဦးစီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ လမ်းမှန်ပြမှုအပေါ်မှာ အများကြီးမူတည်တယ်၊ ယောကျ်ားမကောင်းရင် ပညာတတ်လည်း မျက်ရည်ကျရတာပဲ" ဟု သူမကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် သင်ခန်းစာများဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးမိသည်။

ကိုရဲမောင်သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဧည့်သည်၏ အခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ဘာကိုမှ မေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ လိုအပ်သည်များကို ကူညီရန် စီစဉ်ပေးသည်။ သူသည် အေးအေး၏ ယောကျ်ားကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ လူမှန်စိတ်မှန်ဖြစ်အောင် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားနားချပေးခဲ့သည်။ "မိသားစုတစ်ခုရဲ့ သာယာမှုဆိုတာ ယောကျ်ားဖြစ်သူရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တာဝန်ရှိတာဗျ၊ ခင်ဗျားလမ်းမှန်ရင် ခင်ဗျားမိန်းမက ခင်ဗျားကို နတ်သမီးလို ပြုစုလာလိမ့်မယ်" ဟု ကိုရဲမောင် ပြောလိုက်သောစကားမှာ မေနှင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် အားကောင်းလှသည်။ ကိုရဲမောင်၏ စိတ်ထားမှာ သူတစ်ပါးအိမ်ထောင်ရေးကိုပင် ကောင်းမွန်စေလိုသော စေတနာအမှန်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မေနှင်း အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

ညနေခင်း၏ ငြိမ်းချမ်းသော အချိန်လေးတွင် မေနှင်းနှင့် ကိုရဲမောင်တို့ ခြံထဲ၌ လမ်းလျှောက်နေကြစဉ် မေနှင်းက သူမ၏ စိတ်ထဲရှိသည်များကို ဖွင့်ဟပြောဆိုမိသည်။ "ကိုရဲ... မေနှင်း စဉ်းစားမိတာကလေ၊ အိမ်ထောင်တစ်ခုမှာ ယောကျ်ားကသာ တကယ်ကောင်းရင် မိန်းမက ဘယ်လောက်ပဲ အရည်အချင်းနည်းပါစေ၊ အလိုလို ကောင်းလာတာပဲနော်" ဟု ဆိုတော့ ကိုရဲမောင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ် မေနှင်း၊ ယောကျ်ားဆိုတာ အိမ်ရဲ့အမိုးပဲ၊ အမိုးလုံမှ အိမ်ထဲကလူတွေ အေးအေးလူလူ နေနိုင်တာ၊ အမိုးက ယိုစိမ့်နေရင် အိမ်ထဲကလူက ဘယ်လောက်တော်တော် စိုရွှဲနေရမှာပဲ" ဟု သူက ရိုးရှင်းသော်လည်း လေးနက်သော ဥပမာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မေနှင်းသည် သူမ၏ဘဝကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားတတ်လာသလို ကိုရဲမောင်အပေါ်တွင်လည်း လေးစားချစ်ခင်မှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုရဲမောင်အတွက် အကောင်းဆုံးသော ဇနီးဖြစ်အောင်၊ အိမ်ထောင်ရေးသာယာအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ယခင်က စိတ်ဓာတ်ကျလွယ်သော မေနှင်းသည် ယခုအခါ ကိုရဲမောင်၏ ယုံကြည်မှုကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသော၊ တက်ကြွသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ယောကျ်ားကောင်းတစ်ဦး၏ အရိပ်အောက်တွင် မိန်းမတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းများ ပွင့်လန်းလာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အေးအေး၏ ယောကျ်ားမှာ ကိုရဲမောင်၏ ဆိုဆုံးမမှုနှင့် အကူအညီများကြောင့် တဖြည်းဖြည်း လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အရက်ကို ဖြတ်တောက်ကာ အလုပ်အကိုင်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လာချိန်တွင် အေးအေးမှာလည်း အလိုလိုပင် အိမ်မှုကိစ္စများတွင် လှပလာကာ ပြုံးပျော်နိုင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ အေးအေးသည် ယခင်က ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယောကျ်ားဖြစ်သူ ကောင်းမွန်လာသောအခါ အိမ်ထောင်ကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံနိုင်သော မိန်းမကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုကြီးကို ကြည့်ကာ မေနှင်းမှာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရသည်။

မေနှင်းသည် တစ်ခါတလေ အတိတ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်အခါတိုင်း ရင်ထဲတွင် လွမ်းမောဖွယ် အဆွေးများထက် နောင်တအချို့ကိုသာ ခံစားရတတ်သည်။ "ငါသာ စောစောစီးစီး ဒီလိုအသိတရားမျိုး ရှိခဲ့ရင်၊ ငါ့ဘဝရဲ့ အချိန်တွေကို ဒီလောက်အထိ အလဟဿ အကုန်ခံခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် ယခုရရှိထားသော ဘဝသစ်မှာ သူမအတွက်တော့ ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ကိုရဲမောင်၏ မေတ္တာနှင့် လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူမ၏ ပညာအရည်အချင်းများသည် အိမ်ထောင်ရေးသာယာမှုအတွက် အဓိကမဏ္ဍိုင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူ့ဘဝ၌ အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ငွေကြေးဓနထက် သာယာသော မိသားစုဘဝက ပို၍အရေးကြီးသည်ကို မေနှင်း သဘောပေါက်လာသည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ ဆွေမျိုးများကလည်း မေနှင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံကို ကြည့်ကာ အမြဲတစေ ချီးမွမ်းကြသည်။ "ကိုရဲမောင်က တကယ့်ယောကျ်ားကောင်းပဲ၊ မေနှင်းကို ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲပေးနိုင်တာ" ဟု ပြောကြသည့်အခါတိုင်း မေနှင်းမှာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်ရသည်။ ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ ကောင်းမြတ်မှုသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဘဝကိုသာမက တစ်အိမ်ထောင်လုံး၏ ကံကြမ္မာကိုပါ ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ကိုရဲမောင်နှင့် မေနှင်းတို့၏ အိမ်လေးမှာ ယခုအခါတွင်တော့ ရယ်သံများ၊ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကိုရဲမောင်သည် မေနှင်းကို ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ပေးသလို၊ သူမ၏ အမြင်များကိုလည်း အလေးထား နားထောင်ပေးတတ်သည်။ "မေနှင်းရဲ့ ပညာက ကိုရဲအတွက်တော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်လိုပဲ" ဟု သူက အမြဲဆိုလေ့ရှိသည်။ ဤကဲ့သို့ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနှင့် ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ မှန်ကန်သော ဦးဆောင်မှုကြောင့် မေနှင်းသည် သူမ၏ ပညာအရည်အချင်းများကို အိမ်ထောင်ရေး တိုးတက်မှုအတွက် ထိရောက်စွာ အသုံးချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယောကျ်ားဖြစ်သူကသာ မကောင်းခဲ့ပါက မေနှင်း၏ ဘွဲ့လက်မှတ်များနှင့် ပညာများသည် သော့ခတ်ထားသော သေတ္တာအိုထဲ၌သာ ဖုန်တက်နေပေလိမ့်မည်။ မိန်းမတစ်ယောက်၏ ဘဝလှပခြင်း၊ မလှပခြင်းမှာ သူမယူထားသော ယောကျ်ား၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျနေသည်ကို ဤဇာတ်လမ်းက သက်သေပြနေသကဲ့သို့ရှိသည်။ "ယောကျ်ားကောင်းမှ မိန်းမကောင်းသည်" ဆိုသော စကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အိမ်ထောင်ရေး၏ ရွှေရောင်ဥပဒေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် မေနှင်းသည် ညနေခင်း ဆည်းဆာကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အေးချမ်းမှုအစစ်အမှန်ကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် သူမ၏ဘဝကို ကိုရဲမောင်ကဲ့သို့သော ယောကျ်ားကောင်းတစ်ဦးနှင့် လက်တွဲခွင့်ရသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိသလို၊ မိန်းမသားအားလုံးကိုလည်း ယောကျ်ားကောင်းတစ်ဦး၏ အရိပ်အောက်တွင် မိမိတို့၏ အရည်အချင်းများကို ပွင့်လန်းစေလိုသော ဆန္ဒများ ရှိနေမိသည်။ သာယာသော အိမ်ထောင်စုတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ရန်မှာ ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ တည်ကြည်မှု၊ ကောင်းမြတ်မှုနှင့် ဦးဆောင်မှုသည်သာ အခြေခံအကျဆုံးသော လိုအပ်ချက်ဖြစ်ကြောင်းကို မေနှင်းတစ်ယောက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်သွားပါတော့သတည်း။