"ကြာကူလီကျောင်းဆရာ"
ရန်ကုန်၏ မိုးက သည်းထန်လွန်းလှသည်။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှ သင်တန်းကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်လာရသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် သီရိနန္ဒာ၏ အဖြူရောင်ပုခုံးစွန်းလေးများ စိုစွတ်နေခဲ့ပြီ။ နယ်မြို့လေးမှ ရန်ကုန်သို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် ရောက်လာသည့် သူမအတွက် ဤမြို့ကြီး၏ ဆူညံသံများနှင့် အရှိန်အဟုန်က ခြောက်ခြားစရာ။
သူမသည် စိုစွတ်နေသော ထီးကလေးကို ခေါက်ကာ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းကျောင်း၏ လှေကားထစ်များအတိုင်း တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တက်လာခဲ့သည်။ အတန်းထဲတွင် ကျောင်းသားအချို့ ရောက်နှင့်နေပြီ။ သူမကဲ့သို့ပင် ရန်ကုန်သူပုံစံပေါက်လှသော၊ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။
"ဟေး... သစ်လွင်လေးလား၊ ဒီမှာလာထိုင်လေ။ ငါ့နာမည် မေမြတ်နိုး ပါ"
မေမြတ်နိုး၏ ဖော်ရွေမှုကြောင့် သီရိ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသော်လည်း ရင်ထဲက ဒိတ်ဒိတ်တုန်နေမှုကတော့ မပျောက်သေး။ ထိုစဉ်... အခန်းဝမှ ဖိနပ်သံခပ်ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
"Good morning, everyone."
ဩဇာညောင်းသော်လည်း ချိုသာသည့် ထိုအသံကြောင့် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူက ကိုဇော်မင်းထက်။ အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်၊ သန့်ပြန့်သော အသားအရေနှင့် စမတ်ကျလှသော ဆရာတစ်ယောက်။ သူ၏ မျက်လုံးများက စူးရှပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။
သီရိ တစ်ယောက် ထိုင်ခုံမှာ ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေမိသည်။ ကိုဇော်မင်းထက်၏ အကြည့်များက အတန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း သီရိ၏ထံတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ကျောင်းသားသစ်လား..."
သူက သူမရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သီရိ မော့ကြည့်မိစဉ် သူ၏ အေးစက်သလိုလို၊ နွေးထွေးသလိုလို မျက်ဝန်းများက သူမကို တုန်လှုပ်စေသည်။
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။ သီရိနန္ဒာ ပါ"
"သီရိ... နန္ဒာ... နာမည်လေးက လှသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောက်နေသလိုပဲနော်။ အင်္ဂလိပ်စာက မကြောက်ရဘူး... ချစ်ရတာ"
သူက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောဆိုပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သီရိ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
ရက်သတ္တပတ်အချို့ ကြာလာသောအခါ ကိုဇော်မင်းထက်၏ ထူးခြားသော ဆက်ဆံမှုများကို သီရိ သတိထားမိလာသည်။ သူသည် အတန်းထဲတွင် အားလုံးကို စာသင်သော်လည်း၊ သူမ၏ အမှားများကို ပြင်ပေးသည့်အခါ လက်ချောင်းချင်း ထိလုနီးပါး နီးကပ်စွာ ရပ်တတ်သည်။
"ဒီစာလုံးရဲ့ pronunciation က ဒီလိုမဟုတ်ဘူး သီရိ... ကိုယ့်ကို ကြည့်"
သူမ၏ မေးစေ့ကို အသာအယာ မော့စေကာ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားပုံကို သင်ပြပေးသည့်အခါ၊ သီရိ၏ ကမ္ဘာလေး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် ဆရာတစ်ယောက်၏ စေတနာလား၊ သို့မဟုတ် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အနားယူခြင်းလား ဆိုသည်ကို သူမ ဝေခွဲမရ။
တစ်နေ့တွင် မိုးသည်းလွန်း၍ အတန်းထဲတွင် သူမနှင့် ဆရာနှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။
"သီရိ... မင်းက တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ မတူဘူး။ မင်းမှာ အရောင်မပါတဲ့ ဖြူစင်မှုတစ်ခု ရှိတယ်"
ကိုဇော်မင်းထက်က သူမ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူ၏ အသံက ညှို့ငင်လွန်းသည်။ သူသည် သူမ၏ ဆံနွယ်စလေးကို အသာအယာ သပ်ပေးလိုက်သည့်အခါ သီရိ၏ နှလုံးသားသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရင်ခုန်မှုကြားတွင် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သီရိသည် ထိုအခြေအနေကို အချစ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လောကကြီးက သူမထင်သလောက် မရိုးရှင်းခဲ့ပါ။
"သီရိ... နင် ကိုဇော်မင်းထက်နဲ့ အရမ်းနီးစပ်မနေနဲ့နော်"
မေမြတ်နိုး၏ စကားကြောင့် သီရိ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားသည်။
"ဘာလို့လဲ... ဆရာက စာသင်တာ စေတနာပါပါတယ်"
"စေတနာမဟုတ်ဘူး သီရိ။ သူက အစကတည်းက အဲ့လိုပဲ။ နုနယ်တဲ့ ကောင်မလေးတွေကို မြှူဆွယ်တတ်တာ သူ့အကျင့်။ နောက်ပြီး... သူ့မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်ကတည်းက တွဲလာတဲ့ ရည်းစားရှိတယ်လေ။ အခုတောင် အဲ့ဒီအမက နိုင်ငံခြားက ပြန်လာတော့မှာ"
ထိုစကားသည် သီရိ၏ နားထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပင်။ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သော၊ သူမကို တန်ဖိုးထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော ဆရာ့ထံတွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်တဲ့လား။
နောက်တစ်နေ့ သင်တန်းအပြီးတွင် သီရိသည် ကိုဇော်မင်းထက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် သူက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အေးအေးလူလူ ဖတ်နေသည်။
"ဆရာ့မှာ... ချစ်သူ ရှိတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား"
သူမ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ကိုဇော်မင်းထက်က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် နောင်တအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိ။
"ရှိတယ်လေ... အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လဲ သီရိ။ ကိုယ် မင်းကို ဂရုစိုက်တာကရော အတုအယောင်လို့ ထင်နေတာလား"
"ဒါပေမဲ့ ဆရာ... ဒါက မှားနေတယ်လေ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ"
ကိုဇော်မင်းထက်က ထိုင်နေရာမှ ထလာပြီး သီရိ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"မင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒါကို လိုချင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း ဖိတ်ခေါ်နေခဲ့တာလေ။ အခုမှ ဘာလို့ သူတော်ကောင်း လာလုပ်နေတာလဲ"
သူ၏ စကားလုံးများက ဓားကဲ့သို့ ထက်လှသည်။ သီရိ နားလည်လိုက်ပြီ။ သူသည် သူမကို ချစ်ခဲ့သည်မဟုတ်၊ သူ၏ အလိုရမ္မက်နှင့် အာဏာပြလိုမှုအတွက် ကစားစရာတစ်ခုလို အသုံးချခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
နိဂုံး
သီရိနန္ဒာ ရုံးခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်မှာ မိုးက သည်းနေဆဲ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ ထီးမဆောင်းတော့ပါ။ အေးစက်သော မိုးစက်များက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ပူနွေးသော မျက်ရည်များကို ဆေးကြောပေးနေသလို ခံစားရသည်။
သူမသည် လူလိမ်တစ်ယောက်ကို ချစ်မိခဲ့ခြင်းအတွက် နာကျင်ရသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်တော့ ဤနာကျင်မှုက သူမကို ရင့်ကျက်စေခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ မီးရောင်စုံများအောက်တွင် သီရိသည် အပြစ်ကင်းစင်သော ကောင်မလေးတစ်ယောက်အဖြစ်မှ ဘဝကို သင်ခန်းစာယူတတ်သည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။
သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် သင်တန်းကျောင်း၏ မီးရောင်လေး မှိန်ဖျော့ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကိုဇော်မင်းထက် ဆိုသည့် အမည်နာမသည် သူမဘဝ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဒဏ်ရာဖြစ်သလို၊ အားအကောင်းဆုံးသော သင်ခန်းစာလည်း ဖြစ်ပေတော့မည်။
- ပြီး -