အမည်မသိ ဗိုက်ကြီးသည်
အခန်း (၁) အောင်မြင်မှု၏ အရိပ်မည်း
ကျွန်တော့်ဘဝက မြေနိမ့်ရာကနေ အမြင့်ဆုံးကို ခုန်တက်ခဲ့တဲ့ ပြောင်မြောက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ လူဂုဏ်ထံ အသိုင်းအဝိုင်း၊ တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေတဲ့ ရုံးခန်းနဲ့ ကျွန်တော့်စကားတစ်ခွန်းဆို ဟုတ်ကဲ့ဆိုရမယ့် လက်အောက်ငယ်သားတွေ။ ဒီအခြေအနေကို ရောက်ဖို့ ကျွန်တော် ဘာတွေကို ရင်းခဲ့ရသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မေ့ထားလိုက်ပြီ။ အတိတ်ဆိုတာ ဖုန်တက်နေတဲ့ မှတ်တမ်းဟောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ ပြန်ဖွင့်ကြည့်ဖို့ မလိုဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်ရုံးခန်းအရှေ့မှာ မမှတ်မိချင်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့ အတိတ်တစ်ခုက ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနဲ့ ရပ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဝတ်စုံက နွမ်းဖတ်နေပြီး ရုံးခန်းထဲက လေအေးပေးစက်ရဲ့ အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်သလို တုန်ရီနေရှာတယ်။ ကျွန်တော့်အတွင်းရေးမှူးက နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေတဲ့ကြားက ကျွန်တော် သူမကို စိမ်းကားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ခဲ့မိတယ်။
ဘယ်သူလဲ ... ဘာကိစ္စလဲ။
ကျွန်တော့်အသံက အေးစက်နေတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနက အဲဒီတုန်လှုပ်မှုကို ချက်ချင်း ဖုံးဖိလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပေမဲ့ မကျလာအောင် ထိန်းထားပုံက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။
အခန်း (၂) နူးညံ့ခဲ့ဖူးသော အမှတ်တရများ
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်တော်တို့ဟာ ရန်ကုန်ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲမှာ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ သီတာက ရိုးသားတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော် အလုပ်မရှိ၊ အကိုင်မရှိ ဖြစ်နေချိန်မှာ သူမကပဲ ကျွန်တော့်ကို ခွန်အားပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။
မင်းအတွက် ငါအကုန်လုပ်ပေးမှာပါ မင်းသန့် ... မင်းသာ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားစမ်းပါ ... ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ စကားသံက ခုထိ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အောင်မြင်လာတဲ့အခါ၊ လူကုံထံ သမီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရလာတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော် သီတာ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို မြင်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ တောက်ပြောင်တဲ့ အနာဂတ်အတွက် အဟန့်အတားတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်ပဲ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် သူမကို ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မပေးဘဲ စွန့်ခွာခဲ့တယ်။ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ပြောင်းတယ်၊ နေရပ်လိပ်စာတွေ ဖျောက်ပစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) စိမ်းကားခြင်း၏ အစ
မင်းသန့် ... ငါ ဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး ... ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ မင်းရဲ့သွေးသား ပါနေလို့ပါ ...
သူမက တိုးညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲက ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ တီးတိုးစကားသံတွေကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူမက ဖျက်ဆီးနေသလို ခံစားရတယ်။
အမည်မသိတဲ့ ဗိုက်ကြီးသည်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး ပိုက်ဆံတောင်းနေတယ်လို့ပဲ လူတွေကို ပြောလိုက်မယ်။ မင်းကို ငါမသိဘူး ... ထွက်သွားစမ်း ...
ကျွန်တော် အော်ပစ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ပခုံးလေးတွေ သိသိသာသာ တုန်ခါနေတာကို ကျွန်တော် မြင်ပေမဲ့ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲကို သူမဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ တောက်လျှောက်ဝင်လာပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခုမှ မဖတ်ဘူး။ Seen ဆိုတဲ့ စာသားလေးပဲ သူမဆီ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အကြောင်းပြန်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြချင်လို့ပဲ ကျွန်တော် ဖွင့်ကြည့်ခဲ့တာ။
အခန်း (၄) အတ္တနှင့် သံသယ
ရက်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက်ဆီက စာရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ထင်တာက သီတာက ကလေးအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးတောင်းတယ်ပေါ့။ ကျွန်တော့် ဒေါသတွေက အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားတယ်။ သူမကို ဖုန်းဆက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့မိတယ်။
မင်း ငါ့ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ခြိမ်းခြောက်လို့ ရမယ် ထင်နေလား။ မင်းလို မိန်းမမျိုးက ငါ့ဘဝထဲကို ပိုက်ဆံကြောင့် ပြန်လာတာ မဟုတ်လား။ အမည်မသိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ငါက တာဝန်ယူရမှာလား ...
တစ်ဖက်က ဘာသံမှ မထွက်လာဘူး။ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့လေးပဲ ကြားရတယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းကျသွားတယ်။ အဲဒါ သူမနဲ့ နောက်ဆုံး ပြောဖြစ်တဲ့ စကားတွေဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၅) ပြိုလဲခြင်း
နောက်တစ်ပတ်မှာ ကျွန်တော် အမှုကိစ္စအတွက် ရှေ့နေနဲ့ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် မယုံနိုင်စရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ သီတာက ကျွန်တော့်ဆီက ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာ။ ကလေးကို မွေးဖို့ဆိုရင် သူမရဲ့ အသက်ကို ရင်းရမှာ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တာက ကလေးအတွက် အဖေတစ်ယောက် ရှိနေစေချင်ရုံသက်သက်ပဲ။ ရှေ့နေဆီမှာ သူမ ထားခဲ့တဲ့ စာတွဲတွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစဖို့ သူမရဲ့ မိဘတွေဆီက အမွေရတဲ့ မြေကွက်ကို ခိုးရောင်းပြီး ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကတစ်ဆင့် အရင်းအနှီး ထည့်ပေးခဲ့တဲ့ အထောက်အထားတွေ။
ကျွန်တော် အောင်မြင်ခဲ့တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့်ပဲ မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ စတေးမှုတွေကြောင့်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို 'အမည်မသိ ဗိုက်ကြီးသည်' လို့ ခေါ်ပြီး လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲခဲ့တယ်။
အခန်း (၆) နောက်ကျခဲ့သော နောင်တ
ကျွန်တော် ဆေးရုံကို ရူးမတတ် ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။ ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြတယ်။
ကလေးကတော့ အသက်ရှင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိခင်ကတော့ ... အခြေအနေ အရမ်းဆိုးနေတဲ့ကြားက ကလေးကိုပဲ ကယ်ဖို့ တောင်းဆိုသွားတာပါ ...
ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ ဖြူဖျော့ပြီး အသက်မဲ့နေတဲ့ သီတာ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ စာရွက်လေးတစ်ရွက် ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်း။ ကျွန်တော် အဲဒီစာရွက်ကို ဖြန့်ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။
'မင်းသန့် ... ငါ့ကို မမှတ်မိလည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကလေးကိုတော့ တစ်စိမ်းတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံပါနဲ့။ သူ့မှာ မင်းပဲ ရှိတော့တာမို့လို့ပါ ...'
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အော်ငိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ သူမ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇) အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကလေးလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ကလေးရဲ့ မျက်နှာက သီတာနဲ့ တူလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတွေ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ အမည်မသိတဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းလေးတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း သွားထိုင်နေတတ်တယ်။
လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ချမ်းသာတာကို ဒီလို ဘဝမျိုးမှာ နေနေတာလဲလို့ မေးကြတယ်။ သူတို့ မသိတာက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေဟာ ဘယ်လောက်တောင် လေးလံနေသလဲဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်။ အတ္တဆိုတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ တကယ့်တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အားလုံးရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို တကယ်ချစ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ 'ခွင့်လွှတ်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဘယ်တော့မှ ကြားခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
နောင်တဆိုတာ အချိန်မီရင် သင်ခန်းစာဖြစ်ပေမဲ့၊ နောက်ကျသွားရင်တော့ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူရှိနေစဉ်မှာ မသိဘဲ၊ သူဆုံးရှုံးသွားမှ ရှာဖွေခြင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမိုက်မဲဆုံးသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။