အပျိုပျက်တဲ့ည
## အပျိုပျက်တဲ့ည
---
### အခန်း (၁) - အဖြူရောင်အိပ်မက်များ
ကျွန်မ နာမည်က သဉ္ဇာပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘတွေရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပေမဲ့ စည်းကမ်းကြီးတဲ့ မိသားစုထဲမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူပါ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ အရှက်နဲ့ သိက္ခာပဲလို့ အမေက ခဏခဏ ဆုံးမလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မကလည်း အမေ့စကားကို နားထောင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း လုံခြုံအောင် နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်မှာ ကိုကိုနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။
ကိုကိုက ကျွန်မထက် ၅ နှစ်ကြီးတယ်။ ရင့်ကျက်တယ်၊ စကားပြောတာ ယဉ်ကျေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို သိပ်ဂရုစိုက်တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အဖြူထည် သက်သက် ကမ္ဘာလေးထဲကို ကိုကိုက အရောင်မျိုးစုံနဲ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရူးရူးမူးမူး ယုံကြည်မိခဲ့တာပါ။
"သဉ္ဇာ့ကို ကိုကို တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမှာပါ… ကိုကို့ကို ယုံတယ်မလား"
အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးထက် အဖိုးတန်ခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၂) - ချိုမြိန်သော ထောင်ချောက်
ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့ပေါ့။ ကိုကိုက ကျွန်မကို ရန်ကုန်မြို့ပြင်က အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာနေတယ်၊ လေကလည်း အေးစိမ့်နေခဲ့တာပေါ့။
ကိုကိုက ကျွန်မအတွက် ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးတယ်။ ကျွန်မက မသောက်တတ်ဘူးလို့ ငြင်းပေမဲ့ ကိုကိုက "ဒီနေ့က ကိုကိုတို့ရဲ့ အမှတ်တရနေ့လေးလေ… နည်းနည်းလေးပဲ သောက်ပါ" ဆိုပြီး တိုက်တွန်းခဲ့တယ်။ ကိုကို့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မငြင်းရက်ခဲ့ဘူး။
ဝိုင်က ခါးသက်သက်နိုင်ပေမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ ကျွန်မ ခေါင်းတွေ မူးနောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုကိုက ကျွန်မကို ဖက်ထားရင်း နားနားလေးမှာ ကပ်ပြောတယ်…
"ကိုကို သဉ္ဇာ့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ… သဉ္ဇာ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို ကိုကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်"
ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်က "မဖြစ်သေးဘူး" လို့ တားနေပေမဲ့ ကိုကို့အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်တွေနဲ့ အယုံအကြည်တွေက အတားအဆီးတွေကို ဖြိုဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၃) - အပျိုပျက်တဲ့ည
အဲ့ဒီညက အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကတော့ အရမ်းကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ ကိုကို့ရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေချိန်မှာ ကျွန်မ ကြောက်စိတ်နဲ့ တုန်ယင်နေမိတယ်။
"ကိုကို… သဉ္ဇာ ကြောက်တယ်"
"မကြောက်ပါနဲ့ သဉ္ဇာရယ်… ကိုကို ရှိတယ်လေ… ကိုကို သဉ္ဇာ့ကို တာဝန်ယူမှာပါ"
အဲ့ဒီညမှာ ကျွန်မ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမြတ်နိုးဆုံး တန်ဖိုးကို ကိုကို့လက်ထဲ ပုံအပ်လိုက်မိတယ်။ နာကျင်မှုနဲ့အတူ ကျွန်မ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ပြယုဂ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝ ပျက်စီးသွားတဲ့ အဲ့ဒီညဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဘဝသစ်ရဲ့ အစပြုခြင်းလို့ ရိုးသားစွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီညရဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ ကိုကို့ရဲ့ အပြုံးက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်မ သေချာမမြင်ခဲ့ရဘူး။
---
### အခန်း (၄) - ပြောင်းလဲသွားသော ရာသီဥတု
အဲ့ဒီည ပြီးကတည်းက ကိုကို့ဆီက ဖုန်းတွေ ကျလာတယ်။ တွေ့ဖို့ ခေါ်ရင်လည်း အလုပ်အားဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက များလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ခံစားနေရပြီ။
"ကိုကို… သဉ္ဇာ့ကို ရှောင်နေတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး သဉ္ဇာရယ်… ကိုကို အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ပါ… ခဏခဏ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့လား စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲ စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ကိုကို့ဆီကနေ "စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေက ကိုကို့အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကိုကို့ရုံးကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့တယ်။ ကိုကိုက တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခါးကို ဖက်ပြီး ရယ်မောနေတာ…။
---
### အခန်း (၅) - အမှန်တရားရဲ့ အဆိပ်
ကျွန်မ ကိုကို့ရှေ့ကို သွားရပ်လိုက်တယ်။ ကိုကို့မျက်နှာက ပျက်သွားပေမဲ့ ခဏပါပဲ။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်မကို လူစိမ်းတစ်ယောက်လို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ"
"ကိုကို… ဒါက ဘာသဘောလဲ… ကိုကို သဉ္ဇာ့ကို တာဝန်ယူမယ်ဆို"
ကိုကိုက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွန်မနားကို တိုးကပ်လာတယ်။
"တာဝန်ယူရအောင် ငါက မင်းကို အတင်းလုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ… မင်းဘာသာမင်း ပေးခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့… ဒီခေတ်မှာ ဒါမျိုးက အပျော်သဘောပဲဟာကို။ မင်းက အရမ်း အလေးအနက်တွေ လာလုပ်မနေပါနဲ့"
ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ဖြတ်ခနဲ လက်ဝါးစောင်းတစ်ခု ကျရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုကို့ကို ရိုက်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရတာပါ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ သိက္ခာ… အားလုံးဟာ ဒီလူယုတ်မာအတွက်တော့ "အပျော်" သက်သက်ပါပဲလား။
---
### အခန်း (၆) - အဆုံးရှုံးကြီးသော သင်ခန်းစာ
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ငိုနေမိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာလွန်းလို့ အသားတွေ စုတ်ပြတ်သွားတဲ့အထိ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အရာက ပြန်မရတော့ဘူး။
မိဘတွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ…။ လူတောထဲမှာ ဘယ်လို လမ်းလျှောက်ရမလဲ…။ ကျွန်မဟာ အမှားတစ်ခုကို အချစ်လို့ ထင်ခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်မလေး တစ်ယောက်ပါ။
အဲ့ဒီညက ကိုကို့ဆီက နောက်ဆုံး message တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။
"နောက်ကို ဖုန်းမဆက်နဲ့တော့… ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်"
ကျွန်မ ဖုန်းကို နံရံနဲ့ ပေါက်ခွဲပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကတော့ ကွဲအက်သွားတဲ့ ဖုန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက… မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် အပျိုစင်ဘဝ ပျက်စီးသွားတာထက် ပိုနာကျင်ရတာဟာ "မထိုက်တန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်မိခြင်း" ပဲ ဖြစ်တယ်။
---
### အခန်း (၇) - အမာရွတ်နဲ့ ဘဝ
နှစ်တွေ ကြာသွားခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီညရဲ့ အမှတ်တရကတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမာရွတ်တစ်ခုလို ကျန်နေခဲ့တုန်းပါပဲ။ ကျွန်မ အခုတော့ ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာပါပြီ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ဘယ်လို အဆိပ်တွေ ရှိတတ်သလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်လုံးတွေက အရင်လို မတောက်ပတော့ပေမဲ့ ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေတယ်။ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တရမနေတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား… ကျွန်မလို တခြားမိန်းကလေးတွေ အမှားမကျော့အောင်ပဲ ဆုတောင်းပေးနေမိတယ်။
"အပျိုပျက်တဲ့ည" ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ သိက္ခာကျခြင်းထက်… လူ့လောကရဲ့ ရက်စက်မှုကို သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ဘဝသင်ခန်းစာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
---
**သင်ခန်းစာ။** ။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ မထိုက်တန်သောသူထံတွင် မိမိ၏ အမြတ်နိုးဆုံးတန်ဖိုးကို ပုံအောမပေးမိပါစေနှင့်။ ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲပြီး ဖျက်ဆီးရန် လွယ်ကူသဖြင့်၊ တစ်ခဏတာ စိတ်အလိုလိုက်မှုကြောင့် တစ်သက်တာ နောင်တမရပါစေနှင့်။