ဖောက်ပြန်လိုသူရဲ့ဆန္ဒ

 အခန်း (၁)

အချစ်ဆိုတာ အစပိုင်းမှာတော့ ပန်းခင်းလမ်းလို သိပ်ကို လှပတတ်ကြပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကိုသီဟရဲ့ အိမ်ထောင်သက် (၅) နှစ်တာ ကာလဟာလည်း တစ်ချိန်ကတော့ သိပ်ကို နွေးထွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ မနက်လင်းတာနဲ့ နဖူးလေးကို လာနမ်းတတ်တဲ့ အကျင့်၊ ကော်ဖီဖျော်ပေးတိုင်း ပြုံးပြတတ်တဲ့ မျက်နှာ၊ ညဘက်တွေဆို ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်တင်ပေးရင်း အလုပ်ထဲက အကြောင်းတွေ ဖောက်သည်ချတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အသံသြသြလေးတွေ… ဒါတွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတွေလို့ ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက ရိုးရှင်းပါတယ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက စစ်မှန်တဲ့ သံယောဇဉ်တွေနဲ့ လက်တွဲခဲ့ကြတာမို့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် မျက်လုံးလေး ကြည့်ရုံနဲ့ သိကြတဲ့အထိ ရင်းနှီးခဲ့ကြတာပါ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးစ နှစ်တွေမှာ ငွေကြေး မပြည့်စုံခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ရယ်မောသံတွေ အမြဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။ သူက "သီရိ… ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းရှိနေလို့သာ အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ရဲတာ" လို့ အမြဲပြောတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီစကားလေး ကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ အပြည့်နဲ့ သူ့အတွက်ဆို ဘာမဆို ပေးဆပ်ရဲတဲ့အထိ ချစ်ခဲ့ပါတယ်။

အခန်း (၂)

ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ လူတွေရဲ့ စိတ်ကူးတွေ၊ အလေ့အကျင့်တွေ ပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးကနေ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး တစ်လုံး ဝယ်နိုင်လာတဲ့ အချိန်၊ သူ့ရဲ့ ရာထူးလေး တိုးလာပြီး အဆင်ပြေလာတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မတို့ကြားက အနွေးဓာတ်လေးတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့ပါတယ်။ 

အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ အက်ကြောင်းရာလေးတွေ စပေါ်လာတာကို မိန်းမတွေရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် (Intuition) က အရင်ဆုံး သတိထားမိတတ်ပါတယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်လာတယ်။ အရင်ကဆို အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ထားတတ်တဲ့ သူက အခုတော့ ဖုန်းကို ရေချိုးခန်းထဲအထိ ယူသွားတတ်လာတယ်။ ဖုန်းစခရင်ကို မှောက်ထားတတ်လာတယ်။ password တွေ ပြောင်းလာတယ်။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း "အလုပ်ကိစ္စတွေ ရှုပ်နေလို့ပါ ကွာ၊ သီရိကလည်း တွေးလွန်နေပြန်ပြီ" ဆိုပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲတတ်လာတယ်။ 

အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ခဲ့ပါတယ်။ ငါပဲ သံသယများနေတာလား၊ သူတကယ်ပဲ အလုပ်ပင်ပန်းနေတာလား ဆိုပြီး သူ့အတွက် အားဆေးတွေဝယ်၊ သူကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေချက်ရင်း အရင်လို ပြန်ဖြစ်လာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ ဖေးမခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာ ကျောခိုင်းအိပ်တတ်လာတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက ဟာတာတာ ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၃)

တစ်ညမှာတော့… အဲ့ဒီ ညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ အချိန်၊ ကုတင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သူ့ဖုန်းလေး လင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အရင်ဆို သူ့ဖုန်းကို ဘယ်တော့မှ စစ်လေ့မရှိတဲ့ ကျွန်မ၊ အဲ့ဒီနေ့က ဘာစိတ်ကူးပေါက်သွားလဲ မသိဘူး… ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ 

"Goodnight ကို… မနက်ဖြန် ရုံးမှာ တွေ့မယ်နော်။ Miss you"

စာတိုလေး ပေးပို့ထားတဲ့ နာမည်က "မေ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာတယ်။ မတော်တဆ ပို့မိတာများလား ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ထပ် ဝင်လာတဲ့ စာတစ်ကြောင်းက ကျွန်မရဲ့ လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့ပါတယ်။

"ကို့ ရင်ခွင်ထဲမှာ နေရတာ သိပ်နွေးထွေးတာပဲ… သီရိ မသိအောင် ဖုံးထားရတာ ရင်ခုန်စရာတော့ ကောင်းတယ်နော်"

မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရ ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ ငါ့ကိုများ အဲ့ဒီလို စကားလုံးတွေနဲ့ လှောင်ပြောင်ရက်လေသလား။ ၅ နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ သစ္စာတရားတွေ၊ အတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ဒုက္ခ သုခတွေက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ "ရင်ခုန်စရာ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ အလွယ်လေး အရေးနိမ့်သွားခဲ့ပြီလား။

အခန်း (၄)

သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ချက်ချင်း မပေါက်ကွဲခဲ့ပါဘူး။ ပေါက်ကွဲဖို့ ခွန်အားလည်း မရှိတော့လို့ပါ။ အဲ့ဒီညက သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံ မှန်မှန်ကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မ တစ်ညလုံး အသံတိတ် ငိုကြွေးခဲ့ရတယ်။ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချင်ပေမဲ့ အသံထွက်သွားမှာစိုးလို့ နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်မတတ် ကိုက်ထားခဲ့ရတယ်။ 

နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ သူ့ကို အကဲခတ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်မှာဆို မျက်နှာသေကြီးနဲ့ နေတတ်တဲ့ သူက ဖုန်းကြည့်ရင်း ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အပြင်သွားခါနီးတိုင်း အရင်ကထက် ပိုပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားလာတယ်။ ရေမွှေးတွေ အများကြီး ဆွတ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူဟာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့တာပါ။ 

အနာကျင်ရဆုံးက ဘာလဲသိလား။ သူ ကျွန်မကို မချစ်တော့လို့ ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်မှာ ဇနီးသည် ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ကျွန်မကို သေချာပေါက် စိတ်ချထားပြီး၊ အပြင်မှာ အသစ်အဆန်းကို လိုချင်တဲ့ "ဖောက်ပြန်လိုသူရဲ့ဆန္ဒ" သက်သက်နဲ့ သူ ဒီလို လုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်နေခဲ့တာပါ။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး၊ ယုံကြည်မှု တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရလောက်အောင် သူ့ရဲ့ တစ်ခဏတာ သာယာမှုက အရေးကြီးခဲ့တာလား။

အခန်း (၅)

နောက်ဆုံးတော့ သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ရုံးပိတ်ရက် တစ်ရက်မှာ အလုပ်ကိစ္စ ရှိတယ်ဆိုပြီး အပြင်ထွက်သွားတဲ့ သူ့နောက်ကို ကျွန်မ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်ရဲ့ ထောင့်ကျကျ ဝိုင်းလေးမှာ သူနဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေး အတူတူ ထိုင်နေတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သူက သပ်တင်ပေးနေတယ်။ ကျွန်မကို တစ်ချိန်က ပေးခဲ့တဲ့ အကြင်နာတွေနဲ့ပေါ့။

ကျွန်မ သူတို့ရှေ့ကို တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လာတယ်။ 

"သီရိ… မင်း… မင်း ဘယ်လိုလုပ်…"

သူ့ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်မ သူ့ပါးကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်တယ်။ ပါးရိုက်သံက ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံး ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေက လည်ချောင်းမှာ လာဆို့နေခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီညက အိမ်မှာ စကားများကြတော့ သူက ဒူးထောက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ပါတယ်။ 

"သီရိ… ကိုယ် မှားသွားပါတယ်။ ကိုယ် အသစ်အဆန်းလေး ဖြစ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ မေ က ကိုယ့်ဘဝအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ် တကယ်ချစ်တာ မင်း တစ်ယောက်တည်းပါ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ…"

သူ့စကားတွေ ကြားရတော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက ပိုပြီး စူးခနဲ နာကျင်သွားရတယ်။ တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တာလဲ။ အသစ်အဆန်း လိုချင်ရုံ သက်သက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ခွဲဖြတ်ပစ်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူးလား။ သူက တောင်းပန်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အတ္တဆန်တဲ့ ဆန္ဒအတွက် ဖြေရှင်းချက်ပေးနေတာ။ သူက ဖောက်ပြန်ခဲ့လို့ နောင်တရနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖောက်ပြန်တာကို မိသွားလို့ နောင်တရနေတာပါ။

အခန်း (၆)

"ရှင် ထပါ ကိုသီဟ…" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေပေမဲ့ ခိုင်မာအောင် ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်လို့ မပြောပါနဲ့။ ရှင့်ကိုယ်ရှင်ပဲ ရှင် အချစ်ဆုံးပါ။ ဖောက်ပြန်တယ်ဆိုတာ မှားယွင်းမှု မဟုတ်ဘူး။ တမင်တကာ ရွေးချယ်တဲ့ ရွေးချယ်မှု (Choice) တစ်ခုပါ။ ရှင် ကျွန်မထက် အဲ့ဒီ သာယာမှုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးပြီ"

အဲ့ဒီညကပဲ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေတ္တာထဲ ထည့်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ခြေသလုံးတွေကို ဖက်ပြီး မသွားဖို့ တားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျကွဲသွားတဲ့ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ပြန်ဆက်ဖို့ ကြိုးစားရင် ကိုယ့်လက်ပဲ ပြန်ရှဖို့ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း နားလည်နေခဲ့ပြီ။ ၅ နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်လေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို ခိုင်ခိုင်မာမာနဲ့ အပြင်ကို လှမ်းထွက်ခဲ့ပါတယ်။ လမ်းမပေါ် ရောက်တော့မှ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ ရေကာတာ ကျိုးသလို ပေါက်ကွဲထွက်ကျလာခဲ့တယ်။ ကိုယ် သိပ်ချစ်ရတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်လက်နဲ့ ကိုယ် စွန့်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက သေမတတ်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတရားနဲ့ တန်ဖိုးကိုတော့ အဲ့ဒီ အတ္တသမားဆီမှာ ထပ်ပြီး အနင်းချေ မခံနိုင်တော့ပါဘူး။

အခန်း (၇)

အခုဆိုရင် အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ဖြတ်သန်းခဲ့တာ ၃ နှစ်တောင် ရှိသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ အခု ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးလေး တစ်ခုနဲ့ အေးချမ်းစွာ ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့ပြီ။ ကိုသီဟ တစ်ယောက် အဲ့ဒီမိန်းကလေးနဲ့ပဲ အဆင်ပြေသလား၊ ထပ်ပြီးပဲ ကွဲသွားသလား ဆိုတာ ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး။ 

ဘဝမှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ အကြီးကြီး တစ်ခု ရလိုက်ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ မှားယွင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်အပေါ် ပေးဆပ်မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဖောက်ပြန်လိုသူရဲ့ ဆန္ဒဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က အမြဲတမ်း အသစ်အဆန်းကို ရှာဖွေနေတတ်တဲ့ လောဘသမားတွေပါ။ 

တစ်ခါတစ်ရံမှာ အချစ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတာ သိပ်နာကျင်ရပေမဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့အတွက် အဲ့ဒီ နာကျင်မှုကို မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရတတ်ပါတယ်။ ဖောက်ပြန်ခံရတာ ကိုယ့်ရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ အနားကနေ ထွက်ခွာလာနိုင်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကယ်တင်ခြင်း တစ်မျိုးပဲ ဆိုတာကို ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကနေတစ်ဆင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခဲ့ရပါတော့တယ်။