အဆိပ်အတောက်အချစ်
**အဆိပ်အတောက်အချစ်**
**အခန်း (၁)**
မိုးစက်တွေ ပြတင်းပေါက်မှန်ကို လာရိုက်ခတ်တဲ့ အသံကလွဲရင် အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကော်ဖီခွက်ထဲက အငွေ့လေးတွေ လွင့်ပျံနေတာကို ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က အချိန်တွေကို ကျွန်မ ပြန်သတိရမိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။
မင်းခန့်နဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့ နေ့ကလည်း ဒီလို မိုးရွာနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။ ကျွန်မ ထီးမပါလို့ မှတ်တိုင်မှာ မိုးခိုနေချိန်၊ သူက သူ့ထီးလေးကို ကျွန်မဘက်ကို လှမ်းမိုးပေးခဲ့တယ်။ "မိုးစက်တွေ စင်နေပြီ၊ ဒီဘက်ကို တိုးရပ်ပါ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အသံ၊ ဂရုတစိုက်ရှိတဲ့ သူ့အကြည့်တွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားလေး ပထမဆုံးအကြိမ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရတယ်။ အစပိုင်းမှာ သူဟာ ပြီးပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ ဘာကြိုက်တတ်လဲ၊ ဘာမကြိုက်တတ်ဘူးလဲ ဆိုတာကအစ သေချာမှတ်ထားတတ်တယ်။ နေမကောင်းဖြစ်ရင် အလုပ်ကနေ ခွင့်ယူပြီး ကျွန်မဘေးမှာ လာပြုစုတတ်တဲ့အထိ သူ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့၊ ဂရုစိုက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။
**အခန်း (၂)**
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်တွေက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အရာရာဖြစ်လာသလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့အတွက် အရာရာဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ချိုမြိန်တဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပျော်ရွှင်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မသိမသာ တွားသွားဝင်ရောက်လာတဲ့ အက်ကြောင်းငယ်လေးတွေကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
စစချင်းမှာတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားတာကို သိပ်သဘောမကျဘူး။ "ကိုယ်က မင်းကို အမြဲတမ်း ကိုယ့်အနားမှာပဲ ရှိစေချင်တာ၊ တခြားသူတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတာကို မနာလိုဖြစ်မိတယ်" ဆိုတဲ့ သူ့စကားတွေက အစပိုင်းမှာတော့ ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ ဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကအစ သူက ဝင်စွက်ဖက်လာတယ်။ "ဒီအင်္ကျီက အရမ်းတိုတယ်၊ ကိုယ့်ကောင်မလေးကို တခြားယောကျ်ားတွေ ကြည့်တာ မခံနိုင်ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ သူစိတ်ချမ်းသာအောင် အရာရာကို လိုက်လျောပေးခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းလုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ဆိုတာကို အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်မ လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။
**အခန်း (၃)**
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ ချုပ်ချယ်မှုတွေက ပိုပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို အချိန်မရွေး ယူစစ်တတ်တယ်။ အလုပ်က အမျိုးသားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ စကားပြောတာတောင် ပြဿနာရှာလာတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကျွန်မ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်လာခဲ့ရတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ ဒေါသပါပဲ။ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေကအစ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲတတ်လာတယ်။ ပြီးရင်တော့ ကျွန်မကိုပဲ အပြစ်ပြန်တင်တယ်။ "မင်းက ကိုယ်ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တာလေ၊ မင်းသာ လိမ္မာရင် ကိုယ်ဒီလို ဖြစ်စရာအကြောင်းမရှိဘူး" တဲ့။ ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိမှန်း သိနေပေမယ့်လည်း ပြဿနာတွေ မြန်မြန်ပြီးသွားအောင် ကျွန်မဘက်ကပဲ အမြဲတမ်း တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်။ သူ့မျက်နှာကို အကဲခတ်ရင်း၊ သူ့စိတ်အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အသက်ရှူရတာတောင် သတိထားနေရတဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတဲ့ နာမည်တပ်ထားတဲ့ လှောင်ချိုင့်ထဲမှာ ကျွန်မဟာ အတောင်ပံကျိုးနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို အသက်ရှူကြပ်လာခဲ့တယ်။
**အခန်း (၄)**
တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ အိမ်ကို စောစောပြန်ရောက်လာချိန်၊ သူ့ဖုန်းထဲမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အပြန်အလှန် ပို့ထားတဲ့ ရင်းနှီးလွန်းတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်... ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားပြီး မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတယ်။ သူ့ကို ပြပြီး မေးလိုက်တဲ့အခါ သူက လုံးဝ တုန်လှုပ်မသွားဘဲ ကျွန်မကိုပဲ ပြန်ပြီး အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။
"မင်းက အိမ်မှာ အမြဲတမ်း မျက်နှာသေကြီးနဲ့၊ အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာချင်နေတာ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ် စိတ်ထွက်ပေါက်ရှာရတာလေ" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အရာရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူ့အလိုကျ နေပေးခဲ့တာတောင် ကျွန်မကပဲ အပြစ်တင်ခံရသေးတာလား။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့မှာ အရူးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးတောင်းပန်ခဲ့မိတယ်။ သူ့ကို မဆုံးရှုံးချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားမှု အားလုံးကို မြေကြီးပေါ် ချနင်းပစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ အသက်သာရှင်နေပေမယ့် ဝိညာဉ်မရှိတော့တဲ့ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း ငိုရတယ်၊ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ ပုံမှန်အတိုင်း နေနိုင်ခဲ့တယ်။
**အခန်း (၅)**
နာကျင်မှုတွေရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့ နေ့ကတော့ ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့ပါ။ တစ်နေကုန် သူက ဖုန်းလည်းမဆက်သလို စာလည်း မပို့ခဲ့ဘူး။ ညဘက်ရောက်တော့ ကျွန်မ သူ့တိုက်ခန်းကို ကိတ်မုန့်လေးဝယ်ပြီး သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ကူးလေးနဲ့ပေါ့။
တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မ လက်ထဲက ကိတ်မုန့်ဘူးလေး ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ သူနဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေး ဖက်နေကြတာလေ။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ အလန့်တကြားဖြစ်သွားတာမျိုး လုံးဝမရှိဘူး။ "မင်း ဘာလို့ အသိမပေးဘဲ ရောက်လာတာလဲ၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်တာ" ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတယ်။ ငိုဖို့ မျက်ရည်တောင် မထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ "သြော်... ငါ့မှာတော့ သူ့ကိုချစ်လွန်းလို့ အရာရာ ပေးဆပ်ခဲ့ရတာ၊ သူ့အတွက်တော့ ငါက အနှောင့်အယှက်တစ်ခုပဲလား" ဆိုတဲ့ အသိက ခေါင်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ မိုးတွေက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့ ကျွန်မ လုံးဝ မစဉ်းစားတော့ပါဘူး။
**အခန်း (၆)**
နောက်နေ့မှာပဲ ကျွန်မ သူ့အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သွားယူခဲ့တယ်။ သူက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် တောင်းပန်စကားပြောဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ "ကိုယ်မှားသွားပါတယ်၊ သဇင်ရယ်... ကိုယ့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးပါ" ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ပြုံးတောင် ပြုံးလိုက်မိသေးတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ စကားလဲ။
"ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်တုန်းကမှ မချစ်ခဲ့ပါဘူး မင်းခန့်။ ရှင်ချစ်တာ ရှင့်ကိုယ်ရှင်ပဲ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေချင်ပြီ၊ လာမရှာပါနဲ့တော့" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ ထွက်လာခဲ့တယ်။
ခွဲခွာရတဲ့ အချိန်တွေက လွယ်ကူတယ်လို့ ကျွန်မ မပြောပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်း နေရတဲ့ ညတွေဆို လွမ်းလို့ ငိုခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်တွေ မနည်းဘူး။ အရင်က ဖုန်းဝင်လာတိုင်း သူများလားဆိုပြီး မျှော်လင့်ခဲ့မိတဲ့ အရူးအမူး အချိန်တွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြတ်ရှနာကျင်နေတဲ့ အနာကို ထပ်ပြီး အဆိပ်မလူးချင်တော့ဘူး။ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ တဖြည်းဖြည်း ကျက်လာတယ်။ မှန်ထဲက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလို ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုတွေ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ။
**ဘဝသင်ခန်းစာ**
အခုတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားပါပြီ။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်လူကို လှောင်ပိတ်ထားဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ယုံကြည်မှုတွေ၊ လေးစားမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ရတာပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုး (Self-worth) ကို ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့ အချစ်မျိုး၊ ကိုယ့်ကို နေ့တိုင်း မျက်ရည်ကျစေတဲ့ အချစ်မျိုးက ဘယ်တော့မှ အချစ်စစ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာဟာ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း၊ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်ပြန်လည် ကယ်တင်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မရဲ့ နာကျင်ခဲ့ရတဲ့ အတိတ်က သင်ပေးခဲ့ပါပြီ။