အပျော်တန်းမယား
အပျော်တန်းမယား
အခန်း (၁)
အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေအေးအေးက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးသားတွေကို လာထိတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်တက်သွားမိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက်အာရုဏ်တက်ချိန် လေးနာရီ။ သူ မလာဘူး။ စာတိုလေးတစ်စောင်တောင် ပို့မထားဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ လွမ်းတယ် ဆိုတဲ့ စာတိုလေးအောက်မှာတော့ စာဖတ်ပြီးကြောင်းပြတဲ့ Seen ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
ကျွန်မက သူ့အတွက် ဘာလဲ။ ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲမှာ သူအလိုရှိတဲ့အချိန် လာဖတ်ပြီး အားရရင် ပစ်ထားခဲ့လို့ရတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်တစ်အုပ်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူပျင်းတဲ့အခါ ဆော့ကစားဖို့ ဝယ်ထားတဲ့ အရုပ်တစ်ခုလား။ အပြင်လောကမှာတော့ သူက ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်း၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အရိပ်ထဲမှာ ဝှက်ထားရတဲ့ အပျော်တန်းမယား တစ်ယောက်ပေါ့။
အခန်း (၂)
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်မ သူ့ကို စတွေ့ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက ဘဝပျက်မတတ် အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူက ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ရောက်လာခဲ့တယ်။ မင်းထက် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လိုက်အောင်ပဲ သူက မင်းသားတစ်ပါးလို ခန့်ညားပြီး နွေးထွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်တယ်၊ လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။
မင်း ဘာမှမလုပ်နဲ့၊ ငါ့အနားမှာပဲ နေပါ နှင်း ရယ် လို့ သူပြောခဲ့တုန်းက ကျွန်မ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေကို ပြောင်းခိုင်းတယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လောကကြီးထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး ဒီတိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပိတ်လှောင်လိုက်တာကို ကျွန်မက အကာအကွယ်ပေးတယ်လို့ မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃)
ပြောင်းလဲမှုတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်လာတာ။ အရင်က နေ့တိုင်းလာတတ်တဲ့ သူဟာ တစ်ပတ်မှ တစ်ခါ၊ နောက်တော့ တစ်လမှ တစ်ခါပဲ လာတော့တယ်။ ကျွန်မက ဖုန်းဆက်ရင် သူက အမြဲ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ စိတ်မရှည်လို့ စကားများမိရင် သူက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်တတ်တယ်။
မင်းမှာ ဘာလိုနေလို့လဲ နှင်း၊ ငါ ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ဒီတိုက်ခန်း၊ ဒါတွေက မလောက်သေးဘူးလား။ မင်းက အပျော်တန်းပါဆိုတာ မေ့မသွားနဲ့ဦး လို့ သူက အေးစက်စက် ပြောခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။
သူ့အတွက် ကျွန်မက တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ သူ စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာချင်တဲ့အခါမှ သတိရတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခု။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးလို့ သတ်မှတ်ထားမိတာ။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
အခန်း (၄)
ကျွန်မ စုံစမ်းမိသလောက် သူက နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်တဲ့။ သတင်းစာထဲမှာ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာသတင်းကို တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းဆက်တယ်။ အခါပေါင်း ရာချီပြီး ခေါ်ပေမဲ့ သူ မကိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံး သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့ အသံက နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး။
နှောင့်ယှက်တာ ရပ်တော့ နှင်း။ မင်းကို ငါ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးထားမယ်။ အေးအေးဆေးဆေး နေပါ။ ငါ့ဘဝထဲကို ဝင်မရှုပ်နဲ့ လို့ သူက ခြိမ်းခြောက်သံနဲ့ ပြောတယ်။
ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ ကျွန်မ လိုချင်တာ အိမ်မဟုတ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို တန်ဖိုးထားပေးဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် ဖျောက်ဖျက်ချင်နေပြီ။ သူ စေခိုင်းသမျှ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မ၊ သူ စိတ်မချမ်းသာမှာစိုးလို့ အမှောင်ထဲမှာပဲ နေခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ အမှိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲကုန်ပြီ။ တစ်နေ့လုံး ဘာမှမစားဘဲ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ သူ့ဆီက ဖုန်းလာမလားလို့ မျှော်နေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရွံမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို သူက လက်နက်တစ်ခုလို အသုံးချပြီး ကျွန်မကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တာ။
သူက ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မနှိပ်စက်ပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ သတ်နေတာ။ မင်းက ငါမရှိရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ သူ့ကို မရှိရင် မဖြစ်တော့ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် သူက ကျွန်မကို အဲဒီလို ထင်အောင် ဖန်တီးထားတာလား။
အခန်း (၆)
တစ်ညမှာတော့ သူ မူးပြီး ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မကို အတင်းအဓမ္မ ဖက်နမ်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်တော့ သူက ကျွန်မ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။
မင်းက ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ စားနေတာ။ ငါ ခိုင်းတာ လုပ်ရမယ် လို့ သူက အော်ဟစ်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက အရာတစ်ခု ဘုန်းကနဲ ပြိုကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ အားနာမှုတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အဲဒီအစား ခါးသီးတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ရွံရှာမှုတွေပဲ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ အံကြိတ်ပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အံဆွဲထဲမှာ သူ သိမ်းထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီစာရွက်တွေက သူ ကုမ္ပဏီမှာ ငွေအလွဲသုံးစားလုပ်ထားတဲ့ အထောက်အထားတွေ။ သူက ကျွန်မကို ယုံလို့ ဒီမှာ လာသိမ်းထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြဿနာတက်ရင် ကျွန်မကို အပြစ်ပုံချဖို့ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေကို အတုထိုးပြီး ပြင်ဆင်ထားတာ။
ဒါက အလှည့်အပြောင်းပဲ။ သူ ကျွန်မကို ချစ်လို့ အနားမှာ ထားတာမဟုတ်ဘူး၊ သူ အဖမ်းခံရရင် အစားထိုးခံဖို့ ဓားစာခံအဖြစ် မွေးထားတာ။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ သူက ကျွန်မကို သေတွင်းတူးပေးနေခဲ့တာ။
အခန်း (၇)
သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ အထောက်အထားတွေကို ယူပြီး ရဲစခန်းကို မသွားဘူး။ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်မယ့် သတို့သမီးဆီကို ပို့ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေကို လူမှုကွန်ရက်မှာ အမည်မဖော်ဘဲ တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်မ ဘာမှမယူခဲ့ဘူး။ သူ ဝယ်ပေးထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ရွှေငွေတွေ အားလုံးကို အခန်းထဲမှာပဲ ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိတာကတော့ ခါးသီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ။
မနက်ခင်းရဲ့ လေနုအေးက ကျွန်မ မျက်နှာကို လာထိတယ်။ အခုမှပဲ ကျွန်မ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့တယ်။ သူက ကျွန်မကို "အပျော်တန်းမယား" လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "လွတ်မြောက်သူ" လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။
ဘဝဆိုတာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုကျ ကပြရတဲ့ ပြဇာတ်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင် မသတ်မှတ်နိုင်သရွေ့တော့ လောကကြီးက ကျွန်မတို့ကို ဖျာပုံသဏ္ဌာန်ပဲ ဆက်ဆံနေဦးမှာပဲ။
သင်ခန်းစာ - မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ ပေးဆပ်ရတဲ့ အချစ်ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။