ရွာကျော်လေးဖော်
အခန်း (၁) အစပြုခြင်း
ကျွန်တော်တို့လေးယောက်ကို ဒီရွာမှာ ရွာကျော်လေးဖော်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက တူတူပုန်းတမ်းကစား၊ ချောင်းထဲမှာ ရေအတူကူးပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက်တွေပေါ့။ ကျွန်တော်ရယ်၊ ကျော်ဇောရယ်၊ သူရရယ်၊ နှင်းနွယ်ရယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်။ ကျွန်တော့်စကားဆို သူတို့က ဘယ်တော့မှ မပယ်ဘူး။ နှင်းနွယ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသည်းနှလုံးပေါ့။ ရွာဦးညောင်ပင်အောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ သစ္စာဆိုခဲ့ကြဖူးတယ်။ ဘယ်သူပဲ ဘာဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ကြေးဆိုပြီး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အောင်မြင်ချင်စိတ်နဲ့ မာနကြီးလွန်းတာဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) နီးစပ်မှု
လူပျိုဖော်ဝင်လာတော့ နှင်းနွယ်နဲ့ ကျွန်တော်က ပိုနီးစပ်လာခဲ့တယ်။ ကျော်ဇောနဲ့ သူရကလည်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို သဘောတူကြည်ဖြူခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လုံးမှာ အိမ်မက်တစ်ခုရှိတယ်။ ဒီရွာမှာပဲ စိုက်ပျိုးရေးတွေလုပ်ပြီး တစ်သက်လုံး အတူတူနေသွားကြဖို့ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပူးပေါင်းပိုင်ဆိုင်တဲ့ မြေကွက်လပ်လေးတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီမြေဟာ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်ရဲ့ အနာဂတ်ပေါ့။ နှင်းနွယ်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အမြဲပြောလေ့ရှိတယ် "ကို၊ တို့တွေ ဘယ်တော့မှ မခွဲကြေးနော်" တဲ့။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့တာ ကျွန်တော် အခုထိ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။
အခန်း (၃) လမ်းခွဲ
မြို့ပေါ်ကနေ ပွဲစားတွေရောက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့မြေကို ဈေးကြီးပေးဝယ်မယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလာတဲ့အခါမှာတော့ အားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က ရွာမှာပဲ ရုန်းကန်နေရတာထက် မြို့တက်ပြီး စီးပွားရှာချင်လာတယ်။ ကျော်ဇောတို့က ကန့်ကွက်ကြတယ်။ "ဒီမြေက ငါတို့ သစ္စာတိုင်ထားတဲ့မြေကွ၊ မရောင်းပါနဲ့" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘနဲ့ မာနက သူတို့စကားကို နားမဝင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က အဖွဲ့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ပဲ၊ ငါလုပ်တာ အမှန်ပဲဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ သူတို့သုံးယောက်လုံးရဲ့ လက်မှတ်ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ လိမ်ယူပြီး မြေကို ရောင်းချပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က နှင်းနွယ်ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်းခဲ့တယ်။ "နင်တို့အတွက်လည်း ကောင်းဖို့ ငါလုပ်တာပါ" လို့ တစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး ငွေထုပ်ပိုက်ကာ မြို့ကို တက်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
မြို့ရောက်တော့ ကျွန်တော် ထင်သလောက် ခရီးမတွင်ခဲ့ဘူး။ ရခဲ့တဲ့ ငွေတွေကလည်း မမှန်ကန်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။ တစ်ဖက်ကလည်း ရွာက ဖုန်းတွေ အဆက်မပြတ်လာနေခဲ့တယ်။ ကျော်ဇောဆီက၊ သူရဆီက၊ နှင်းနွယ်ဆီက။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မကိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှုံးနိမ့်နေတာကို သူတို့ကို မသိစေချင်ဘူး။ မာနက ကျွန်တော့်ကို ခြံရံထားတယ်။ ဖုန်းလာတိုင်း "တွေ့လား၊ ငါ့ကို အပြစ်တင်ဖို့ ဆက်နေကြတာ" လို့ပဲ တွေးခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နံပါတ်တွေကို ကျွန်တော် Block လိုက်တယ်။ လူမှုကွန်ရက်ကနေလည်း အားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သီးသန့်ကမ္ဘာလေးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး သူတို့ကို ရန်သူတွေလို သတ်မှတ်လိုက်မိတယ်။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ငါးနှစ်ကြာသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မြို့ပြရဲ့ အမှိုက်သရိုက်တစ်ခုလို ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အခြေအနေမှာ ရောက်နေပြီ။ နေ့တိုင်း နောင်တတွေနဲ့အတူ အရက်ကိုပဲ အဖော်ပြုနေမိတယ်။ ညဘက်ဆို နှင်းနွယ်ရဲ့ ငိုသံတွေ၊ ကျော်ဇောရဲ့ ဟန့်တားသံတွေကို အိပ်မက်ယောင်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့တာလဲ။ သူတို့ဆီ ပြန်သွားဖို့လည်း မျက်နှာမရှိတော့ဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ ရွာက လူကြုံတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံမိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ "မင်းဆီကို ပို့ဖို့ သူတို့ ကြိုးစားနေတာ ကြာပြီ" တဲ့။
အခန်း (၆) ပြိုကွဲခြင်း
စာအိတ်ထဲမှာ မြေယာပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တစ်ခုနဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပါတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကျော်ဇောရဲ့ အုတ်ဂူလေးရယ်၊ ပိန်ချောင်နေတဲ့ သူရနဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်ပြီး အသက်မဲ့နေတဲ့ နှင်းနွယ်ရယ်။ စာထဲမှာ သူရက ဒီလို ရေးထားတယ် "ကိုကြီး... ကိုကြီး ရောင်းခဲ့တဲ့ မြေကို ကျော်ဇောတို့ ပြန်ဝယ်ဖို့ ငါးနှစ်လုံး ရုန်းကန်ခဲ့ကြတာ။ ကိုကြီးကို ငါတို့ မမုန်းပါဘူး။ ကိုကြီး အခက်အခဲဖြစ်နေမှန်း သိလို့ ငါတို့ ပိုက်ဆံစုပြီး မြေကို ပြန်ဝယ်ထားပေးတာပါ။ ကိုကြီးဆီ ဖုန်းဆက်တာက မြေပြန်ရပြီဆိုတာ ပြောချင်လို့ပါ။ ကျော်ဇောကတော့ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရင်း ထိခိုက်မိပြီး ဆုံးသွားပြီ။ သူ မသေခင်အထိ ကိုကြီး ပြန်လာမှာကို စောင့်နေခဲ့တာ။ နှင်းနွယ်လည်း စိတ်ဝေဒနာရှင် ဖြစ်နေပြီ ကိုကြီး။ မြေစာချုပ်က ကိုကြီးနာမည်နဲ့ပဲ ပြန်ဝယ်ထားတာပါ။ ပြန်လာခဲ့ပါတော့။" ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်တော် Block ထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ၊ ကျွန်တော် အပြစ်တင်ခဲ့တဲ့ စေတနာတွေ။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ထင်နေချိန်မှာ သူတို့က ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ပေးပြီး ချစ်ခဲ့ကြတာ။
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်တော် ရွာကို ပြန်ရောက်တော့ ညနေစောင်းနေပြီ။ ရွာဦးညောင်ပင်ကြီးကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ "ရွာကျော်လေးဖော်" ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ကျော်ဇောရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ နှင်းနွယ်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ကစားခဲ့တဲ့ ရွှံ့ရုပ်လေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်တော် မြေစာချုပ်ကို ကြည့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ငွေဆိုတာ ရှာလို့ရပေမဲ့၊ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝတွေနဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အချိန်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဝယ်လို့ မရတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီဧည့်သည်က တစ်သက်လုံး နှိပ်စက်မယ့် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူရှိနေစဉ်မှာ မသိဘဲ၊ သူပေးဆပ်ခဲ့တာတွေကို ဆုံးရှုံးသွားမှ နားလည်ခြင်းဟာ သေလူထက် ပိုမိုနာကျင်ရတဲ့ ငရဲတစ်ခုဖြစ်တယ်။