ရှင်ကွဲ
**အခန်း (၁) - အစပျိုးခြင်း**
လူတစ်ယောက်ကို သေတဲ့အထိ မေ့မရအောင် လုပ်ဖို့ သေကွဲ ကွဲစရာမလိုပါဘူး။ ရှင်လျက်နဲ့ ဝေးကွာသွားရတဲ့ 'ရှင်ကွဲ' ကွဲရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ ဒီစကားကို အရင်က ကျွန်မ မယုံကြည်ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝထဲကို 'သူ' ဝင်မလာခင် အချိန်ထိပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ သာမန်ပါပဲ။ မနက်မိုးလင်း အလုပ်သွား၊ ညနေ အိမ်ပြန်၊ ပိတ်ရက်ဆို စာအုပ်လေးဖတ်ပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းနေတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပါ။ လှိုင်းလေမရှိတဲ့ ရေပြင်လို ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို မထင်မှတ်ဘဲ သူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က ကို။ လုပ်ငန်းခွင် သင်တန်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မတို့ စတင်သိကျွမ်းခဲ့ကြတယ်။
သူဟာ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။ စကားပြောရင် မျက်လုံးလေးတွေ မှိတ်သွားတတ်တဲ့ သူ့အမူအရာက ကျွန်မကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ရိုးရိုးသားသား ခင်မင်မှုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နေ့စဉ် အပြန်အလှန် ပို့ဖြစ်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ အလုပ်အကြောင်း ပြောရင်း ဖလှယ်ဖြစ်တဲ့ ရယ်မောသံတွေကတစ်ဆင့် ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား တံခါးဟာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၂) - နွေးထွေးသော နေ့ရက်များ**
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးရာသီ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ထီးတစ်ချောင်းတည်း အတူဆောင်းရင်း သူ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ပထမဆုံး ဆုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ရင်ခုန်သံတွေကို ကျွန်မ အခုထိ မှတ်မိနေဆဲပါ။
"ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းကလွဲပြီး တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ နေရာမပေးတော့ဘူး" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးဟာ ရိုးရှင်းပေမယ့် အရမ်းကို လှပခဲ့ပါတယ်။ လမ်းဘေး ဆိုင်လေးတွေမှာ အတူတူ ထိုင်စားကြတယ်၊ ပိတ်ရက်တွေမှာ ရုပ်ရှင် အတူတူကြည့်ကြတယ်၊ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ အတူတူ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေဟာ ကျွန်မအတွက် ကမ္ဘာတစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူသာရှိရင် ဘာအခက်အခဲပဲ လာလာ ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ အကုန်လုံးကို သူ့ဆီမှာ ပုံအပ်ထားခဲ့မိတယ်။
**အခန်း (၃) - အက်ကွဲကြောင်းများ**
ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ပုံပြင်တွေထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး သုံးနှစ်ကျော်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။
သူအရင်လို မနွေးထွေးတော့ဘူး။ ဖုန်းတွေ ခေါ်ရင် မကိုင်တာ များလာတယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမှ Reply ပြန်တတ်လာတယ်။ အလုပ်များလို့ပါ ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေနဲ့ ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်လာတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် သူ့စိတ်က တခြားတစ်နေရာကို ရောက်နေသလိုပါပဲ။ ဖုန်းလာရင် ကျွန်မရှေ့မှာ မကိုင်ဘဲ အဝေးကို ထွက်သွားတတ်တယ်။ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲတမ်း မှောက်ထားတတ်လာတယ်။
ချစ်တဲ့သူတွေကြားမှာ အသံတိတ်သွားတာလောက် ကြောက်စရာကောင်းတာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အလိုလို သိစိတ်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို သတိပေးနေပေမယ့်، သူ့ကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လိမ်ညာပြီး အရာရာ အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ဖြေတွေး တွေးခဲ့မိတယ်။
**အခန်း (၄) - လှည့်စားခြင်းရဲ့ နာကျင်မှု**
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ တစ်နေ့တော့ သူ ရေချိုးနေချိန် စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သူ့ဖုန်းကနေ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ဖုန်း Screen ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"ကို... ဒီညနေ ကိုယ်တို့ ဘယ်မှာ တွေ့ကြမလဲ။ လွမ်းနေပြီ" တဲ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်…။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ သူ ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သူ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဖုန်းကိုသာ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
သူ ချက်ချင်း ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူ့မိဘတွေ သဘောတူထားတဲ့ သူတဲ့။ ကျွန်မနဲ့ တွေ့ကတည်းက သူတို့ နှစ်ယောက် စေ့စပ်ထားခဲ့တာပါတဲ့။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝမှာ အချိန်ဖြုန်းဖို့ သက်သက်၊ ယာယီ ခိုနားရာ တစ်ခု သက်သက် ဖြစ်ခဲ့တာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုက ဘယ်လို စကားလုံးနဲ့မှ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မ ပုံအပ်ထားခဲ့တဲ့ အနာဂတ်တွေ အားလုံးဟာ လိမ်ညာမှု အတိ ပြီးနေခဲ့တယ်။
**အခန်း (၅) - အဆုံးသတ်မျဉ်း**
ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံမှုက အရင်က ကျွန်မတို့ အမြဲ ထိုင်နေကျ ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာပါ။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေက ငိုထားလွန်းလို့ မို့အစ်နေခဲ့ပေမယ့် သူ့မျက်နှာကတော့ တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။
"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ့်မိဘတွေရဲ့ စကားကို ကိုယ် မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့... သူက ကိုယ့်လုပ်ငန်းအတွက်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ့်သူမို့ပါ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး မေ့လိုက်ပါတော့။"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် အဆင့်အတန်းနဲ့ အတ္တကို ရွေးချယ်သွားတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မတောင်းပန်ခဲ့ဘူး။ မငိုယိုပြခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်နေသေးတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းပြီး ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြခဲ့တယ်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မရှေ့ကနေ ထွက်သွားပေးပါ" လို့ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူက ချက်ချင်းပဲ ထိုင်ခုံကနေ ထပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျောခိုင်းသွားတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီ ဆိုတာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိလိုက်ရတယ်။
**အခန်း (၆) - ရှင်ကွဲ**
အချိန်တွေဟာ အနာကျက်စေတယ်လို့ လူတွေ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ အမာရွတ် အကြီးကြီး အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့စမြဲပါ။ လပိုင်းတွေ ကြာပြီးနောက် တစ်နေ့မှာ လမ်းမထက်က ကားကြပ်နေတဲ့ အချိန် ကျွန်မစီးလာတဲ့ တက္ကစီဘေးကို ကားတစ်စီး လာရပ်တယ်။ အမှတ်မထင် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကားမောင်းနေတဲ့ သူနဲ့ ဘေးခုံမှာ ပြုံးရယ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။
သူနဲ့ ကျွန်မ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့တယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ပဲ ကြာတဲ့ အဲ့ဒီ အကြည့်တွေထဲမှာ သူ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ချက်ချင်းပဲ အကြည့်လွှဲသွားပြီး ဟိုဘက်ကို လှည့်သွားခဲ့တယ်။ မီးစိမ်းသွားတော့ သူ့ကားလေး ရှေ့ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ မျက်ရည် မကျတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်မြို့တည်းမှာ အတူတူ အသက်ရှူ၊ ကောင်းကင် တစ်ခုတည်းအောက်မှာ နေထိုင်နေကြပေမယ့် ကျွန်မတို့ဟာ လုံးဝ စိမ်းသက်သွားတဲ့ သူစိမ်းတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ သူဟာ ထာဝရ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါဟာ လူတွေ ပြောပြောနေတဲ့ 'ရှင်လျက်နဲ့ ကွဲကွာခြင်း' ဆိုတဲ့ ရှင်ကွဲရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။
**အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာ**
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာတွေက အများကြီးပါ။ ချစ်တိုင်းလည်း မညားနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ခံစားပြီးမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်က ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ပေးဆပ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ သစ္စာရှိရှိ တစ်ဖက်လူက တန်ဖိုးမထားရင် အရာအားလုံးက အချည်းနှီးပါပဲ။
နာကျင်မှုတွေဟာ ကျွန်မကို ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာစေခဲ့တယ်။ လောကမှာ ဘယ်အရာမှ မြဲမြံခိုင်မာမှု မရှိဘူး ဆိုတာကို လက်ခံတတ်လာတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အရမ်းချစ်မိသွားရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ ချန်ထားရမယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သေချာ သိလိုက်ရတယ်။ ရှင်ကွဲ ကွဲရခြင်းဟာ သေလုမတတ် နာကျင်ရပေမယ့်، အဲ့ဒီ နာကျင်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်တဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် မွေးဖွားပေးခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်လျက်နဲ့ လက်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းဟာလည်း အချစ်ရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးပဲ ဖြစ်သလို၊ လှည့်စားတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ဆီကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မဘဝအတွက် အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခုပဲလို့ ယခုတော့ ကျွန်မ ပြုံးပြုံးလေး တွေးနေမိပါတော့တယ်။