ကြာကူလီ
**ကြာကူလီ**
**အခန်း (၁)**
လူတိုင်းက သူ့ကို "ကြာကူလီ" လို့ ခေါ်ကြတယ်။
သူ့နာမည် မင်းထက်ဆိုတာကို ကြားတာနဲ့ မိန်းကလေးတွေက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကြသလို၊ ယောကျ်ားလေးတွေကတော့ သဘောတကျ ရယ်မောတတ်ကြတယ်။ သူက ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တယ်၊ စကားပြောချိုသာတယ်၊ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လို ဝင်ရောက်ရမလဲဆိုတဲ့ အနုပညာကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားသူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက "သီရိ... အဲ့ဒီလူနဲ့ ဝေးဝေးနေနော်၊ သူက မိန်းကလေးတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ကစားစရာအရုပ်လို သဘောထားတာ" လို့ သတိပေးခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မိုက်မဲစွာနဲ့ပဲ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ စကားကို ဥပေက္ခာပြုခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ စတင်သိကျွမ်းခဲ့တဲ့ နေ့လေးကို အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ။ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခု၊ ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲမှာ ကျွန်မဖတ်လက်စ စာအုပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အထီးကျန်နေချိန်မှာ သူရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ဒီစာအုပ်က အဆုံးသတ်သိပ်လှတယ်နော်" လို့ နူးညံ့တဲ့ အသံနဲ့ စကားစခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အခြားလူတွေပြောတဲ့ 'ကြာကူလီ' ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်မ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ အဲဒီအစား နွေးထွေးမှု၊ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ကျွန်မကို နားလည်ပေးနိုင်မယ့် ကြင်နာမှုတွေကိုပဲ မြင်ယောင်ခဲ့မိတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အချစ်နဲ့ ပြောင်းလဲပစ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်က ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲ့ဒီအချိန်က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလဲ။
**အခန်း (၂)**
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက နွေဦးရာသီလိုပဲ သိပ်ကို လှပခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အရေးအပါဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ခံစားရအောင် ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ သူ့ဆီက ဂရုတစိုက်ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးတွေ ဝင်လာတတ်သလို၊ ညအိပ်ရာဝင်ချိန်တိုင်းမှာလည်း သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ အသံလေးကို ကြားရမှ ကျွန်မ အိပ်ပျော်တတ်ခဲ့တယ်။
"သီရိ... ကိုယ်အရင်က လေလွင့်ခဲ့ဖူးတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီရိနဲ့တွေ့မှ ကိုယ့်ဘဝက အဓိပ္ပာယ်ရှိလာတာ။ သီရိက ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချစ်ပါ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ ဝမ်းသာမျက်ရည် ကျခဲ့ရတယ်။
သူက ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်ဆုံး ပန်းလေးတွေကို မှတ်ထားတတ်တယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေချိန်ဆိုရင် အလုပ်ဘယ်လောက်များများ အနားကို ပြေးလာပြီး နှစ်သိမ့်ပေးတတ်တယ်။ အဲ့ဒီလို ချိုမြိန်လွန်းတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေမှာ ကျွန်မက သူ့အတွက် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး၊ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဆိုးတွေကို ဖျက်ဆီးပေးနိုင်မယ့် ကယ်တင်ရှင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ သတိပေးစကားတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရယ်စရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို အလုံးစုံ ယုံကြည်ပုံအပ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို သူ့လက်ထဲ အပြီးအပိုင် ထည့်ပေးလိုက်မိတဲ့အထိပါပဲ။
**အခန်း (၃)**
ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပန်းခင်းသောလမ်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အက်ကြောင်းလေးတွေ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။
အရင်က ချက်ချင်းစာပြန်တတ်တဲ့ သူက အခုတော့ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမှ စာပြန်တတ်လာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း "အလုပ်များနေလို့ပါကွာ၊ နောက်မှ ဆက်လိုက်မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတိုတိုလေးနဲ့ ချပစ်လိုက်တာမျိုးတွေ များလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ ချိန်းတွေ့နေချိန်မှာတောင် သူ့ဖုန်းကို မကြာခဏ ကြည့်နေတတ်ပြီး၊ ဖုန်းဝင်လာတိုင်း အဝေးကိုထွက်သွားကာ တီးတိုးပြောနေတတ်တယ်။
"ဘယ်သူဆက်တာလဲ ကို" လို့ ကျွန်မ မေးတိုင်း၊ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "အလုပ်ကိစ္စပါ သီရိရာ။ ကိုယ့်ကို သံသယမဝင်ပါနဲ့။ မင်းက သိပ်တွေးလွန်းတာပဲ" လို့ ကျွန်မကိုတောင် အပြစ်ပြန်တင်တတ်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတတ်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ခဲ့ပါတယ်။ 'သူတကယ် အလုပ်များနေတာ နေမှာပါ၊ ငါက သူ့ကို နားလည်ပေးရမယ်' ဆိုပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာတော့ အမည်မသိတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့အတူ ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စိုရွှဲခဲ့ရတာ အခါခါပါပဲ။
**အခန်း (၄)**
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရတဲ့ နေ့တစ်နေ့တော့ ရောက်လာစမြဲပါ။ အဲ့ဒီနေ့က သူ့မွေးနေ့မို့လို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေနဲ့အတူ သူ့တိုက်ခန်းကို အံ့သြသွားအောင် သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက ရေချိုးနေချိန်၊ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သူ့ဖုန်းလေးဆီကနေ Message ဝင်လာတဲ့ အသံလေး မြည်သွားတယ်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးကို ဖတ်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ကိုကို... မနေ့ညက သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ နောက်နေ့လည်း ထပ်တွေ့ရအောင်နော်။ ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စာတိုလေးပါ။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အက်ကွဲသွားတဲ့ အသံကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြန်ကြားနေရသလိုပဲ။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်တည်းလာပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာတယ်။ နားထဲမှာ အူထွက်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ 'နောက်ဆုံးပိတ်' မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာလည်း သူလှည့်စားနေကျ 'ကစားစရာအရုပ်' တွေထဲက တစ်ရုပ်သာသာပဲ ဆိုတာကို နာကျင်စွာနဲ့ လက်ခံလိုက်ရတယ်။ သူပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေ၊ ချိုသာတဲ့ စကားတွေ အားလုံးက လေထဲက တိုက်အိမ်တွေလို ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
**အခန်း (၅)**
ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကို မြင်တော့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကျွန်မက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း "ဒါ... ဒါဘာသဘောလဲ ကို။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတာက သူတောင်းပန်မယ်၊ ခြေသလုံးဖက်ပြီး ငိုယိုမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အပြစ်ရှိတဲ့ မျက်နှာလေး ပြမယ်လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ 'ကြာကူလီ' တစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မျက်နှာစာက အဲ့ဒီအချိန်မှာ အထင်းသား ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အရမ်းကို အေးစက်တည်ငြိမ်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။
"မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတော့မယ် သီရိ။ ငါ မင်းကို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရပ်တန့်နေဖို့တော့ ငါမလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါက ဒီလိုလူမျိုးပဲ။ မင်း ငါ့ကို လက်ခံနိုင်ရင် ဆက်တွဲ၊ လက်မခံနိုင်ရင်လည်း လမ်းခွဲကြတာပေါ့"
သူ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မွှန်းပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ နောင်တရမှု တစ်စက်လေးမှ မရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ရင်း၊ ကျွန်မဟာ ဘယ်လိုလူမျိုးကို အသက်ပေးမတတ် ချစ်ခဲ့မိတာလဲဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာသွားမိတယ်။ ကျွန်မ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ပြင်ဆင်လာခဲ့တဲ့ အစားအသောက်တွေကို အဲ့ဒီအတိုင်းထားခဲ့ပြီး သူ့အခန်းထဲကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်ရောက်တော့ မိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုတွေကိုတော့ ငြိမ်းသတ်မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
**အခန်း (၆)**
သူနဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောက်ပိုင်း အချိန်တွေက ကျွန်မအတွက် ငရဲတစ်ပတ်လည်နေသလိုပါပဲ။ မနက်နိုးလာတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဟာတာတာကြီးနဲ့ အသက်ရှူရတာတောင် နာကျင်နေခဲ့တယ်။ အစားအသောက်လည်း မဝင်၊ အိပ်မပျော်တဲ့ ညတွေက ရေတွက်လို့တောင် မရတော့ပါဘူး။
ကျွန်မက ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေချိန်မှာ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပါပဲ။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အခြား မိန်းကလေးအသစ်တစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတဲ့ သူ့ပုံတွေကို Social Media မှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ပြုံးပျော်နေပြီး၊ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကိုလည်း ကျွန်မကို ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်ဝန်းမျိုးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ နားလည်လိုက်တာကတော့ ကြာကူလီတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်မိန်းကလေးမှ အထူးတလည် အရေးမပါဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေ၊ ပေးဆပ်မှုတွေဟာ သူတို့အတွက်တော့ တစ်ခဏတာ စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက် သုံးဆောင်သွားတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်တယ်။ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ မျက်ရည်တွေ ခမ်းခြောက်သွားပေမဲ့၊ ရင်ဘတ်ထဲက အမာရွတ်ကတော့ တစ်သက်လုံး ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါပြီ။
**အခန်း (၇)**
ဒီအဖြစ်အပျက်ကနေ ကျွန်မ ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ရခဲ့ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ မှော်ဆေးစွမ်းတစ်ခွက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။
လူတစ်ယောက်က သင့်ကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင် သင့်ကို ဘယ်တော့မှ နာကျင်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အချစ်ဆိုတဲ့ နာမည်တပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားတာထက်၊ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင်သိဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ "ကြာကူလီ" တစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားက ချိုသာတဲ့ စကားတွေဟာ အဆိပ်လူးထားတဲ့ မြှားတွေဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ ခံစားခဲ့ရပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုချစ်တတ်အောင် ကြိုးစားနေပါပြီ။ တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် ထောင်ချောက်တစ်ခုမှန်း သိလျက်နဲ့ တိုးဝင်မိတတ်ကြပေမဲ့၊ အဲ့ဒီထောင်ချောက်ထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ သတ္တိအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။