အချစ်ကျော့ကွက်

 **အချစ်ကျော့ကွက်**

အခန်း (၁) 

လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အတိတ်တွေရှိကြတယ်။ တချို့အတိတ်တွေက ပြန်တွေးတိုင်း အပြုံးပန်းတွေ ဝေဆာစေပေမယ့်၊ တချို့အတိတ်တွေကတော့ ပြန်တွေးလိုက်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်သွားစေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကတော့ ဒုတိယအမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။ 

ကျွန်မနာမည် သဇင်ပါ။ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြတ်သန်းချင်သူပါ။ အချစ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘနှစ်ပါး ကွဲကွာသွားတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတော့ သံယောဇဉ်ဆိုတဲ့ ကြိုးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြတ်တောက်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ အလုပ်ရယ်၊ စာအုပ်တွေရယ်၊ ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်ရယ်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ 

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနေ့က မိုးတွေအရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ရုံးဆင်းချိန် ကားမှတ်တိုင်မှာ ထီးမပါဘဲ မိုးခိုနေတဲ့ ကျွန်မဆီကို သူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က မင်းသုတ။ 

"ဒီမှာ ထီးအတူဆောင်းသွားလို့ရပါတယ်။ ကားလာရင် ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" 

အေးစက်နေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကြားထဲမှာ သူ့ရဲ့ အပြုံးက အရမ်းကို နွေးထွေးနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ သံမဏိလို မာကျောလှပါတယ်ဆိုတဲ့ နှလုံးသားတံခါးလေးဟာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်ဟလာခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။

အခန်း (၂)

မင်းသုတက အရမ်းကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါ။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ "Good morning သဇင်၊ ဒီနေ့ ရာသီဥတုအေးတယ် နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်သွားနော်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ မပါမဖြစ် အရာတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့တယ်။ 

ဖျားတဲ့အခါ ဆေးလာပေးတတ်တယ်။ ပင်ပန်းနေတဲ့အခါ နားထောင်ပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာတွေ၊ ကျွန်မ မကြိုက်တဲ့ အရာတွေကို သူက အစအဆုံး မှတ်မိနေတတ်တယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ 

"သဇင်... ကိုယ်တို့ ရှေ့ဆက်ပြီး လက်တွဲကြရအောင်။ သဇင့်ကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားပါ့မယ်" 

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရိုးသားမှုတွေကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေ အားလုံးကို သူ့လက်ထဲ အပ်နှင်းလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး... အဲ့ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အချစ်ကျော့ကွက်တစ်ခုဆိုတာကို။

အခန်း (၃)

ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ကျော်လာတဲ့အခါ ပြဿနာလေးတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ မင်းသုတဟာ အရင်ကလို အချိန်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တာတွေ၊ စာပို့ရင် အကြာကြီးနေမှ ပြန်ပို့တာတွေ များလာတယ်။ 

"ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေလို့ပါ ကလေးရယ်... နားလည်ပေးပါနော်" လို့ သူ အမြဲတမ်း အကြောင်းပြတယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ အရာရာကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ 

တစ်နေ့တော့ သူ ကျွန်မဆီကို မျက်နှာမကောင်းဘဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ 

"သဇင်... ကိုယ့်အလုပ်မှာ ငွေနည်းနည်း လိုနေလို့။ ကိုယ် တခြားလူဆီက ချေးရင် အတိုးတွေ များမှာစိုးလို့ပါ... သဇင့်ဆီမှာ စုထားတာလေး ရှိရင် ကိုယ့်ကို ခဏလောက် ထုတ်ပေးပါလား။ နောက်လကျရင် အကုန်ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" 

ချစ်ရတဲ့သူ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ဘယ်မိန်းမက ကြည့်ရက်မှာလဲ။ ကျွန်မ နှစ်ပေါင်းများစွာ မစားရက်၊ မသောက်ရက် စုဆောင်းထားတဲ့ ဘဏ်ထဲက ငွေတွေအကုန်လုံးကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ငွေပေးလိုက်ရလို့ နှမြောတာထက် သူ့အပူတွေ ငြိမ်းသွားပြီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကျွန်မ ကျေနပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ညဘက်တွေမှာ သူ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဖုန်းပြောနေတာတွေ၊ ဖုန်းကို Password အထပ်ထပ် ခံထားတာတွေကိုတော့ ကျွန်မ မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၄)

အမှန်တရားဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပို့လာတယ်။ မြို့ထဲက နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ မင်းသုတနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရယ်မောပြီး စားသောက်နေတဲ့ ပုံပါ။ 

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲလာပြီး လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ မဟုတ်ပါဘူးလေ ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ပေမယ့် ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို သေမတတ် နာကျင်စေခဲ့တယ်။ 

အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူဌေးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းသုတက သူမနဲ့ စေ့စပ်ထားတာ လပေါင်းများစွာ ကြာနေခဲ့ပြီ။ ပိုပြီး ရင်ကွဲဖို့ကောင်းတာက ကျွန်မဆီက ချေးသွားတယ်ဆိုတဲ့ ငွေတွေဟာ အဲ့ဒီမိန်းကလေးရဲ့ မိသားစုကို အထင်ကြီးအောင် ပြသဖို့နဲ့၊ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် သုံးပစ်လိုက်တာဆိုတာကို သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ငိုပစ်လိုက်မိတယ်။ 

ငါ့အချစ်တွေကို သူ ကစားခဲ့တာလား... ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို သူ အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တာလား... မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ကျွန်မ ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။

အခန်း (၅)

ကျွန်မ သူ့ကို ချိန်းတွေ့လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငိုထားလွန်းလို့ ဖောင်းအစ်နေပေမယ့် သူကတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ အေးဆေးစွာပဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ 

ဓာတ်ပုံတွေကို သူ့ရှေ့ ချပြလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာမှာ ဘာအပြစ်ရှိ감မှုမှ မတွေ့ရဘူး။ 

"အေးလေ... မင်းသိသွားပြီဆိုတော့လည်း ပြီးတာပါပဲ။ ကိုယ် သူ့ကို လက်ထပ်ရတော့မယ် သဇင်။ ကိုယ့်ဘဝ တိုးတက်ဖို့အတွက် သူ့ကို လိုအပ်တယ်" 

အေးစက်လွန်းတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်လိုက်သလိုပါပဲ။

"ဒါဆို ကျွန်မကရော... ရှင် ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာရော အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူးလား" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။

"မင်းက ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ဒါပေမယ့် မင်းမှာ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ အရာတွေ မရှိဘူးလေ" 

အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို အရာအားလုံး နားလည်သွားစေတယ်။ သူ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဆီက ရနိုင်မယ့် အကျိုးအမြတ်နဲ့ သူ့အတွက် ခေတ္တခဏ နားခိုစရာ နေရာလေးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ ဒီလို လူယုတ်မာရှေ့မှာ ထပ်ပြီး မငိုပြချင်တော့ဘူး။ 

"ရှင့်ကို ပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေက ကျွန်မရဲ့ သွေးထွက်အောင် ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါ။ ဒါပေမယ့် ထားလိုက်ပါတော့။ အဲ့ဒီငွေတွေက ရှင့်လို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဝယ်လိုက်ရတာဆိုတော့ တန်ပါတယ်" 

ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ကျောဘက်ကနေ လှမ်းခေါ်မယ့် အသံကို မျှော်လင့်ခဲ့မိသေးပေမယ့် တိတ်ဆိတ်မှုကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။

အခန်း (၆)

အချိန်တွေ ကြာလာပေမယ့် နာကျင်မှုတွေကတော့ ချက်ချင်း မပျောက်ကင်းသွားပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားသလို၊ လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်တတ်တဲ့ စိတ်ပါ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ 

ပုံပြင်တွေထဲကလို လူဆိုးတွေ ချက်ချင်း ဒဏ်ခတ်ခံရတာမျိုး အပြင်လောကမှာ မရှိပါဘူး။ မင်းသုတကတော့ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကြားမှာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ညတိုင်း မျက်ရည်တွေနဲ့ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ရတယ်။ 

ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အရှုံးမပေးခဲ့ဘူး။ အစကနေ ပြန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ပိုပြီး ကြိုးစားတယ်။ ပိုပြီး ရုန်းကန်တယ်။ နာကျင်မှုတွေကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကနေ အပြီးတိုင် မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ သံယောဇဉ်ကြိုးတွေကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြီး ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ပိုပြီး ပြတ်သားခဲ့တယ်။

အခန်း (၇)

အခုဆိုရင် အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေက နှစ်နှစ်လောက် ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မလည်း ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေးတစ်ခုနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီ။ 

တချို့လူတွေက မေးကြတယ်။ "ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း နေတာလဲ၊ အချစ်ကို မယုံကြည်တော့ဘူးလား" တဲ့။ 

အချစ်ဆိုတာ လှပပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မှားယွင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီက လာတဲ့ အချစ်ကတော့ ရုန်းထွက်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ 'အချစ်ကျော့ကွက်' တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေဟာ ချစ်မိသွားရင် အရာရာကို ပုံအောပြီး ယုံကြည်တတ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီ ယုံကြည်မှုကပဲ ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး သတ်မယ့် လက်နက်ဖြစ်လာတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ သင်ခန်းစာရခဲ့ပြီ။

ချစ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့လည်း မမေ့ပါနဲ့။ ယုံကြည်ပါ။ ဒါပေမယ့် မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးကို ပိတ်ပြီး မယုံကြည်လိုက်ပါနဲ့။ အချစ်ကြောင့် နာကျင်ခဲ့ရဖူးသူတိုင်း တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ပြီး ပြန်လည် ထမတ်တပ်ရပ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အဲ့ဒီကျော့ကွက်ထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လို့ပါပဲ။