ဖောက်ပြန်ခြင်း၏ အဆုံးသတ်

 **အခန်း (၁) - ပြီးပြည့်စုံသော ပုံရိပ်ယောင်**

လူတွေက ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံကို ကြည့်ပြီး အမြဲအားကျလေ့ရှိကြတယ်။ "ကိုဇေယျာတို့ ဇနီးမောင်နှံကတော့ တကယ့်ကို ရွှေနဲ့မြ လိုက်ဖက်သလိုပါပဲကွယ်" ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကိုဇေယျာဟာ အချစ်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့၊ နားလည်မှုတွေနဲ့ အုတ်မြစ်ချထားတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာကိုး။

ခုနစ်နှစ်...။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပါပြီ။ ဒီအချိန်တွေအတွင်းမှာ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်ဆို ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်၊ မိခင်လောင်းတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ အရာရာကို တိုင်ပင်ဖော်တိုင်ပင်ဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို နေထိုင်ပေးခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ သူအကြိုက်ဆုံး ကော်ဖီကို ဖျော်ပေးတယ်၊ သူအလုပ်သွားရင် ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တယ်၊ ညနေပြန်လာရင် ပင်ပန်းသမျှ ပြေပျောက်သွားအောင် နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ဆီးကြိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ ကိုဇေယျာ ဆိုတဲ့ ဝင်ရိုးပေါ်မှာပဲ လည်ပတ်နေခဲ့တာပါ။ 

**အခန်း (၂) - ယုံကြည်မှု၏ အုတ်မြစ်**

ကိုဇေယျာဟာ အရမ်းကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါ။ လမ်းကူးရင်တောင် ကျွန်မလက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားတတ်ပြီး၊ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့ ညတွေဆို မအိပ်ဘဲ ပြုစုတတ်သူမျိုးပါ။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။

"နှင်း... ကိုယ့်ဘဝမှာ နှင်းမရှိရင် ဘာမှ ဆက်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးသိလား။ နှင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ခွန်အားပဲ" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းရင်း အမြဲပြောတတ်တယ်။ အဲဒီစကားလေးတွေကပဲ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ပိုပြီး ခိုင်မာစေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းစကားဝှက်ကအစ ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့ဖြစ်နေခဲ့တာက ဒီယုံကြည်မှုကို ပိုပြီး ခိုင်မာစေခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့်... တကယ်တမ်းတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဖတ်နိုင်တဲ့ စကားဝှက်ဆိုတာ ဒီလောကမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။

**အခန်း (၃) - ဖုံးကွယ်ထားသော ခြေရာများ**

ပြဿနာတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လာခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး ကိုဇေယျာရဲ့ အမူအကျင့်တချို့ ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ အရင်ကဆို အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ထားတတ်တဲ့ သူက၊ အခုတော့ ဖုန်းကို ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်သွားတတ်လာတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲအထိတောင် ဖုန်းပါသွားတတ်တယ်။ 

ညဘက်တွေဆို အလုပ်ကိစ္စလို့ အကြောင်းပြပြီး Message တွေ ထိုင်ပို့နေတတ်တယ်။ ကျွန်မက ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲလို့ မေးရင် "အလုပ်ထဲက ကိစ္စတွေပါ နှင်းရယ်၊ နှင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဆိုပြီး စကားကို လွှဲချတတ်လာတယ်။ ဖုန်း Password လည်း ပြောင်းသွားတယ်။ ဘာလို့ ပြောင်းလိုက်တာလဲ မေးတော့ "ကုမ္ပဏီက Data တွေပါလို့ လုံခြုံရေးအရ ပြောင်းခိုင်းလို့ပါ" တဲ့။ 

အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို သတိပေးနေပေမယ့်၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပြန်လိမ်ညာခဲ့တယ်။ "ငါ့ယောကျ်ားက ငါ့ကို အရမ်းချစ်တာ၊ သူ ဘယ်တော့မှ အဲ့လို ဖောက်ပြန်မယ့်လူမျိုး မဟုတ်ဘူး" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။

**အခန်း (၄) - ကွဲအက်သွားသော ကမ္ဘာ**

ဒါပေမယ့် အမှန်တရားဆိုတာ ကြာကြာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နေ့... ကိုဇေယျာ အလုပ်သွားချိန်မှာ သူ့ရဲ့ iPad က အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ iPad က ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သုံးတဲ့အရာဆိုတော့ Password မခံထားဘူး။ ကလေးတူဝီဒီယိုလေးတွေ ကြည့်ဖို့ ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အပေါ်ကနေ Message Notification လေးတစ်ခု ကျလာတယ်။ 

"ကို... ဒီနေ့ညနေ ရုံးဆင်းရင် မနေ့က ဟိုတယ်ကိုပဲ လာခဲ့နော်။ ချစ်တယ်"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေ ဆူပွက်လာသလိုပဲ။ လက်တွေ တုန်ယင်နေလျက်နဲ့ အဲ့ဒီ Message လာတဲ့ Chat Box ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အထဲမှာ... သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးပွင့်လင်းလွန်းတဲ့ စာတွေ၊ အတူတူ ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေ။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ခရီးထွက်ရတယ်ဆိုပြီး သူသွားခဲ့တာ ကျွန်မနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ဆိုတာ ပုံတွေက သက်သေပြနေတယ်။

ကျွန်မရဲ့ ရှေ့မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပါပဲ။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရ ကျဆင်းလာတယ်။ ခုနစ်နှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုရဲတိုက်ကြီးဟာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။

**အခန်း (၅) - လှည့်စားခြင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံး**

ညနေ ကိုဇေယျာ ပြန်လာတော့ ကျွန်မ သူ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ ပြပြီး ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ သူ အစပိုင်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ ကျွန်မရဲ့ ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ဒူးထောက် ငိုပါတော့တယ်။

"နှင်း... ကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကို မှားသွားပါတယ်။ အဲ့ဒါက အမှားတစ်ခုသက်သက်ပါ။ ကို တကယ်ချစ်တာ နှင်း တစ်ယောက်တည်းပါ" တဲ့။

သူ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေလို ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေပေမယ့် အေးစက်စက် အသံနဲ့ပဲ မေးလိုက်တယ်။ 

"ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရက်တာလဲ ကိုဇေယျာ။ အမှားတစ်ခု ဆိုတာက တစ်ကြိမ်တည်း ဖြစ်တာကို ခေါ်တာ။ အခုဟာက ရှင် နေ့တိုင်း အစီအစဉ်တကျနဲ့ ကျွန်မကို လိမ်ညာပြီး သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလေ..."

သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုပဲ ငိုနေခဲ့တယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်က ချစ်ရသူကို အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်တတ်တာပါပဲ။ ကိုဇေယျာက နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေးတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ပြိုကွဲနေတဲ့ နှလုံးသားကို အတင်းပြန်ဆက်ပြီး သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ထပ်ပေးခဲ့မိတယ်။

**အခန်း (၆) - နောက်ဆုံးကျဆင်းသော မျက်ရည်**

ဒါပေမယ့် ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတာ စွဲလမ်းတတ်တဲ့ ရောဂါတစ်ခုလိုပါပဲ။ ခွင့်လွှတ်မှုရပြီး သုံးလလောက် အကြာမှာပဲ ကိုဇေယျာ ပြန်ဖောက်ပြန်နေတယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ Message တွေ၊ ပုံတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူတို့နှစ်ယောက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ဝင်သွားတာကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပို့ပေးလာတာပါ။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်မ မငိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့ ထုံကျင်သွားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကိုပဲ ရနေခဲ့တယ်။ ဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ခွင့်လွှတ်မိခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်သေနေတာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာကို ကျွန်မ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ပေးခဲ့ပေမယ့် သူက ကျွန်မရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို အသုံးချပြီး ပိုတောင် ရဲတင်းလာခဲ့တယ်။ 

ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေကို သေတ္တာထဲ ထည့်နေတုန်း သူ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးရွှင်ပြီး ဝင်လာတဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်နာလွန်းလို့ ရယ်တောင် ရယ်ချင်လာတယ်။ 

"နှင်း... ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ" လို့ သူက ပျာပျာသလဲ မေးတယ်။

ကျွန်မ သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းကြရအောင် ကိုဇေယျာ။ ရှင့်ရဲ့ လှည့်စားမှုတွေ၊ ဖောက်ပြန်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ ဆက်ပြီး အသက်မရှူချင်တော့ဘူး။"

သူ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ဘယ်အရာကမှ ရပ်တန့်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

**အခန်း (၇) - ဖောက်ပြန်ခြင်း၏ အဆုံးသတ်**

အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ညက လမ်းမပေါ်မှာ ကားမောင်းရင်း ကျွန်မ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အော်ငိုပစ်လိုက်တယ်။ နာကျင်ရလွန်းလို့ အသက်ရှူတောင် ရပ်သွားမလား ထင်ရတဲ့အထိပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီမျက်ရည်တွေက နောက်ဆုံးမျက်ရည်တွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

အခုဆိုရင် အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အတိတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေးတစ်ခုနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရပ်တည်နေနိုင်ပြီ။ ကိုဇေယျာကတော့ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့လည်း အဆင်မပြေဖြစ်၊ နောက်ထပ် ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ သူ့ဘဝသူ လည်ပတ်နေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါတွေက ကျွန်မနဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ပါဘူး။ 

ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ ချိုမြိန်တဲ့ ဇာတ်သိမ်းတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ဘဝအတွက် အဖိုးတန်လွန်းတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ပေးခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက် ဖောက်ပြန်တယ်ဆိုတာ သူ့အနားကလူက မကောင်းလို့၊ မပြည့်စုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ရောင့်ရဲနိုင်စွမ်း မရှိလို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးပြီး ဖောက်ပြန်ခြင်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ အဲ့ဒီလူဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်၊ လေးစားမှုနဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေကိုပါ ထာဝရ လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ် ဆိုတာပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ မြတ်နိုးမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ရတာပါ။ လိမ်ညာမှုတွေ၊ သစ္စာဖောက်မှုတွေနဲ့ လူးပေးထားတဲ့ အချစ်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာထက်၊ နာကျင်ရပေမယ့် လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းကသာလျှင် အကောင်းဆုံးသော အဆုံးသတ် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။