မေ့လျော့နေသော ညတစ်ည

 **အခန်း (၁)**

ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံးနဲ့ အဖြူစင်ဆုံး အချိန်တွေက ပိုက်ဆံမရှိပေမယ့် ရယ်မောသံတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အဲဒီနေ့ရက်တွေပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဇေယျနဲ့ ကျွန်မ စတွေ့တုန်းက သူက ဘာမှမရှိသေးတဲ့၊ ရိုးအေးပြီး ကြိုးစားချင်စိတ်သာရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းအစက သိပ်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်။ လမ်းဘေးက ခေါက်ဆွဲကြော်ဆိုင်လေးမှာ ညစာအတူစားကြတယ်၊ ဘတ်စ်ကားကို အတူတူ ပြေးစီးကြတယ်၊ မနက်ဖြန်တွေအတွက် အိပ်မက်တွေကို လက်ချင်းချိတ်ပြီး ယက်ကန်းယက်ကန်း လျှောက်ခဲ့ကြတယ်။

အခုထိ ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတဲ့ ညတစ်ညရှိတယ်။ အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းသည်းနေတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဆီမှာ ရှိတာက ထီးအစုတ်လေး တစ်ချောင်းတည်း။ ထီးတစ်ချောင်းတည်းအောက်မှာ နှစ်ယောက်သား ပူးကပ်လျှောက်ရင်း မိုးရေတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပခုံးတွေကို စိုရွှဲနေစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အေးစက်မှုကို မခံစားရဘဲ နွေးထွေးနေခဲ့တယ်။ လမ်းမီးတိုင်အောက်ရောက်တော့ ဇေယျက ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရိုးသားမှုတွေနဲ့ တောက်ပနေတယ်။

"သက်ထား... ကိုယ် အခု ဘာမှမရှိသေးပေမယ့်၊ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို အိမ်ကြီးကြီးနဲ့ ထားနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်။ ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အမြဲတမ်း မြတ်မြတ်နိုးနိုး ထားပါ့မယ်လို့ ကိုယ် ကတိပေးတယ်" တဲ့။ 

အဲ့ဒီညက မိုးရေစက်တွေကြားထဲမှာ ပေးခဲ့တဲ့ သူ့ကတိစကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုံခြုံဆုံးနဲ့ အလှပဆုံး ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။

**အခန်း (၂)**

ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အိမ်ငှားခန်းလေးထဲမှာ ပရိဘောဂဆိုလို့ ဘာမှမရှိပေမယ့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ နွေးထွေးခဲ့တယ်။ သူက ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မက အိမ်မှာ အပ်ချုပ်စက်လေးတစ်လုံးနဲ့ အပြင်ချုပ်ထည်တွေလက်ခံပြီး သူ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်။ 

ညဘက် သူ အလုပ်ကပြန်လာရင် ပင်ပန်းနေတဲ့ သူ့ပခုံးတွေကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း ကျွန်မတို့ အနာဂတ်အတွက် စကားတွေပြောကြတယ်။ "သက်ထား... နောက်ထပ် သုံးနှစ်လောက်နေရင် ကိုယ်တို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး ဝယ်နိုင်တော့မှာ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းကို ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်တွေ မလုပ်ခိုင်းတော့ဘူးနော်" လို့ သူက ပြောတတ်တယ်။ 

အဲဒီလိုအချိန်တိုင်း ကျွန်မ ပြုံးပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်မိတယ်။ ဆင်းရဲပေမယ့် ကျွန်မတို့ ပျော်ခဲ့ရပါတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမရင်း၊ အချင်းချင်း နားလည်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တွေက သိပ်ကို ချိုမြိန်လွန်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးက ဇေယျဆိုတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ထဲနဲ့တင် ပြည့်စုံနေခဲ့တာပါ။

**အခန်း (၃)**

အချိန်တွေ ကြာလာတယ်။ ဇေယျရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်လာပြီး သူ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေးတစ်ခု စတင်နိုင်ခဲ့တယ်။ အလုပ်တွေ အောင်မြင်လာတယ်။ အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးကနေ ကျွန်မတို့ အိမ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးကို ပြောင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ လိုလေသေးမရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ 

ဒါပေမယ့်... ကျွန်မတို့ကြားက နွေးထွေးမှုတွေကတော့ တိုက်ခန်းကြီးထဲက အဲယားကွန်းလေတွေလို တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့တယ်။ 

သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ညစာ အတူစားတဲ့ရက်တွေ နည်းလာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း မျက်နှာက အမြဲတမ်း မှုန်ကုပ်နေတတ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း ပြောဖို့တောင် ခက်ခဲလာတယ်။ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း ကိုယ်နဲ့မကွာ ထားတတ်လာသလို၊ အရင်က မရှိခဲ့တဲ့ Password တွေလည်း ဖုန်းမှာ ရှိလာခဲ့တယ်။

"ကိုဇေယျ... ဒီနေ့ ညစာ အတူစားမယ်လေ၊ ထား ချက်ထားတယ်" လို့ ကျွန်မ ခပ်ရွံ့ရွံ့လေး ပြောကြည့်တဲ့အခါတိုင်း...

"အလုပ်တွေများလို့ပါ သက်ထားရာ... မင်းဘာသာမင်း စားလိုက်တော့၊ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့အတူ ကျောခိုင်းသွားတတ်တဲ့ သူ့နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ အောင်မြင်မှုတွေက သူ့ကို ပြောင်းလဲသွားစေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကိုပဲ ငြီးငွေ့သွားတာလားဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။

**အခန်း (၄)**

တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ အဖြေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ 

သူ ရေချိုးနေတုန်း ကုတင်ပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တဲ့ သူ့အင်္ကျီကို သွားယူလိုက်တော့ ရနေကျမဟုတ်တဲ့ အမျိုးသမီးသုံး ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးကို ရလိုက်တယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာပြီး လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကုတင်ပေါ်က သူ့ဖုန်းလေး လင်းလာတယ်။ စခရင်မ်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက 'Miss you, Babe' တဲ့။ ပေးပို့တဲ့သူ နာမည်နေရာမှာတော့ နှင်းဆီပန်းပုံလေး တစ်ပွင့်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ဓားနဲ့ ထိုးခွဲခံလိုက်ရသလိုပဲ။ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာပြီး မျက်ရည်တွေက အလိုလို စီးကျလာတယ်။ ဘာလို့လဲ... ကျွန်မ ဘာအမှားတွေ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ။ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေတုန်းက သူ့ဘေးမှာ အရိပ်လို နေပေးခဲ့တာ ကျွန်မလေ။ 

ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင်ပြီး ရေပန်းကို အသံကုန်ဖွင့်၊ ပါးစပ်ကို လက်ဝါးနဲ့ပိတ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ သူ ကြားသွားမှာကိုတောင် ကြောက်နေမိတဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သနားမိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သိလျက်နဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ ပြန်အသိတရားရလာမယ့် နေ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို စောင့်စားရင်း ညတိုင်း မျက်ရည်တွေနဲ့ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ရတယ်။

**အခန်း (၅)**

ဒီနေ့ဟာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ထီးတစ်ချောင်းတည်းအောက်မှာ ကတိတွေပေးခဲ့ကြတဲ့၊ ချစ်သူစဖြစ်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်ပြည့် နှစ်ပတ်လည်နေ့။

ဒီနေ့တော့ သူ သတိရလောက်မှာပါဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ သူ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းတွေချက်၊ ကိတ်မုန့်လေးတစ်ခုဝယ်ပြီး ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တယ်။ နာရီလက်တံတွေက ည ၉ နာရီ၊ ၁၀ နာရီ... တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သန်းခေါင်ကျော်သွားခဲ့ပြီ။ အပြင်မှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်ကလိုပဲ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီညရဲ့ မိုးကတော့ ကျွန်မကို အေးစက်မှုတွေပဲ ပေးစွမ်းနေတယ်။

ထမင်းဟင်းတွေလည်း အေးစက်ကုန်ပြီ။ ဖယောင်းတိုင်လေးတွေလည်း အရည်ပျော်ပြီး ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်တယ်။ 

"ဟယ်လို... သက်ထား၊ ပြော။ ငါ အစည်းအဝေး မပြီးသေးလို့" တဲ့။ သူ့အသံက ခပ်မြန်မြန်နဲ့ စိတ်မရှည်တဲ့ဟန် ပါနေတယ်။

"ကိုဇေယျ... ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲဆိုတာ..." 

ကျွန်မ စကားတောင် မဆုံးသေးခင်မှာပဲ ဖုန်းထဲကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံတစ်ခု။ 

"ကိုဇေယျ... လာလေ၊ ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချွဲနွဲ့နွဲ့ အသံစူးစူး။

ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ဖုန်းကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ နောက်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မျှင်တန်းလေးကို သူက ရက်ရက်စက်စက် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေ၊ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်တွေနဲ့ ဒီအခန်းလေးက သိပ်ကို သနားစရာကောင်းနေတယ်။ ဒီညဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်က သူပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေကို သူ လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့တဲ့ ညတစ်ည ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ မေ့သွားတာ ကတိတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကိုပါ မေ့သွားခဲ့တာ။

**အခန်း (၆)**

လူတစ်ယောက်ကို အချစ်ခံရဖို့ တောင်းဆိုရလောက်တဲ့အထိ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တန်ဖိုးမချချင်တော့ဘူး။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုက ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

အေးစက်နေတဲ့ ထမင်းဝိုင်းကို ကြည့်ရင်း ပါးပြင်ပေါ် ကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကျွန်မ ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အခန်းထဲဝင်၊ အဝတ်အစားတချို့ကို လက်ဆွဲအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ယူသွားစရာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒီအိမ်ကြီးထဲက ပစ္စည်းတွေအကုန်လုံးက သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ဝယ်ထားတာလေ။ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်တာဆိုလို့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ သစ္စာတရားတွေနဲ့ ဒဏ်ရာတွေပဲ ရှိတယ်။ 

စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကျွန်မ အမြတ်နိုးဆုံး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လက်ထပ်လက်စွပ်လေးကို ချွတ်တင်ထားခဲ့တယ်။ ဘေးမှာ စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက်နဲ့...

"ကိုဇေယျ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်က မိုးသည်းတဲ့ညကို ရှင် မေ့သွားခဲ့ပြီဆိုတာ ထား သိလိုက်ပါပြီ။ ရှင့်အတွက် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကတိတွေ မတည်နိုင်တော့တဲ့ အခါမှာ ချုပ်နှောင်ထားဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။"

အိမ်တံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရင်ဘတ်ထဲက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ခြေလှမ်းတွေက ယိုင်နဲ့နေပေမယ့် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့တော့ ကျွန်မ မတွေးတော့ဘူး။ အမှောင်ထုထဲကို လျှောက်လှမ်းသွားရင်း လွတ်လပ်သွားတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နာကျင်ပေမယ့် ဒါဟာ အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။

**အခန်း (၇)**

အချိန်တွေ ၃ နှစ်လောက် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ 

ဒဏ်ရာတွေက အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရစ်နေဆဲဆိုပေမယ့် ကျွန်မ နေသားကျနေပါပြီ။ ကိုယ်ပိုင် အပ်ချုပ်ဆိုင်လေး ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းနေနိုင်ပြီ။ ဇေယျ တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကြားမှာ စီးပွားရေးတွေပါ ကျဆင်းပြီး ဒုက္ခရောက်နေတယ်လို့ ကြားရပေမယ့် ကျွန်မရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ။

တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ်ပေးဆပ်သလောက်၊ ကိုယ်သစ္စာရှိသလောက် ပြန်ရတတ်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်လိုက်တယ်။ ကိုယ်က အရာရာကို ပေးဆပ်ရုံနဲ့ သူက ကိုယ့်ကို တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထားမယ်လို့ မျှော်လင့်လို့ မရဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေ၊ သစ္စာတရားတွေက မတန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ အလကားပါပဲ။

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ "မေ့လျော့နေသော ညတစ်ည" က ကျွန်မကို ဘဝအတွက် အဖိုးတန်ဆုံး သင်ခန်းစာ အကြီးကြီးတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ "ကိုယ့်တန်ဖိုးကို မသိတဲ့၊ ကိုယ့်ကို သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက် အချိန်ကုန်ခံပြီး ငိုကြွေးနေမယ့်အစား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချစ်ဖို့နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားဖို့" ဆိုတာပါပဲ။ 

လူတစ်ယောက် မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကိုယ့်ဘဝကြီး ပြိုလဲသွားစရာ မလိုပါဘူး။ ရင်ကွဲနာကျခဲ့ရတဲ့ ညတွေကို ဖြတ်သန်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘဝဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်မှသာ အလှပဆုံး ရှင်သန်နိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါတော့တယ်။ ထီးတစ်ချောင်းတည်းအောက်က ကတိတွေကို မေ့သွားတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ မေ့သွားတဲ့ အဲ့ဒီညကပဲ ကျွန်မကို တကယ့်အသက်ရှင်နည်း သင်ပေးခဲ့လို့ပါပဲ။