ဖောက်ပြန်တဲ့ရည်းစား
## ဖောက်ပြန်တဲ့ရည်းစား
### အခန်း (၁) - မီးခိုးရောင် မနက်ခင်းများ
ကျွန်မ နိုးလာတော့ ဘေးနားမှာ သူ မရှိတော့ဘူး။ အိပ်ရာခင်းပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးလေးကတောင် အေးစက်လို့နေပြီ။ နေမင်းက ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြာကျနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကတော့ အုံ့မှိုင်းနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မနာမည်က သံသာ။ သူကတော့ သစ်လွင်။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း ၅ နှစ် ရှိခဲ့ပါပြီ။
၅ နှစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို အလွတ်ရဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်မ သတိထားမိလာတာက... ကျွန်မ အလွတ်ရနေတဲ့ သစ်လွင်ဆိုတဲ့ လူသားဟာ ကျွန်မ မသိတဲ့ တခြားမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ထားတယ်ဆိုတာပါပဲ။ သူ ဖုန်းကို ပိုကိုင်လာတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ စကားပြောရင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တော့ဘူး။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်လိုလိုနဲ့ မူမမှန်တာတွေကို ကျွန်မ နှလုံးသားက အလိုလို သိနေခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၂) - ချိုမြိန်ခဲ့သော အတိတ်၏ အငွေ့အသက်
ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့တာက မိုးရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ။ ထီးတစ်လက်အောက်မှာ ခိုလှုံရင်း စခဲ့တဲ့ အချစ်က အရမ်းကို ရိုးရှင်းပြီး ဆွဲမက်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ်။ "သံသာ့ကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မရှိခဲ့တာ ကျွန်မ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။
ကျွန်မတို့ အနာဂတ်အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အတူတူစုခဲ့ကြတယ်၊ အိမ်အသေးလေးတစ်လုံး ဝယ်ဖို့ အိမ်မက်မက်ခဲ့ကြတယ်။ သူ နေမကောင်းဖြစ်ရင် ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုခဲ့ဖူးသလို၊ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းနေရင်လည်း သူက ရင်ခွင်ငှားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီလို "အမှတ်တရ" တွေကပဲ အခုချိန်မှာ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး သတ်နေတဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
---
### အခန်း (၃) - သံသယရဲ့ အစ
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက စတာပဲ။ သစ်လွင်ရဲ့ အလုပ်တွေက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အရမ်းများလာတယ်။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာတတ်ပြီး ပြန်လာရင်လည်း ပင်ပန်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မကို ကျောခိုင်းအိပ်ပျော်သွားတတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီက message တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။
"အိပ်ပြီလား... သတိရတယ်နော်" တဲ့။
နာမည် မမှတ်ထားတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲ စူးခနဲ နာသွားတယ်။ လက်တွေ တုန်ရင်နေပေမဲ့ ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်မိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ညာနေမိတာ "သူ့အလုပ်က လူတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မှာပါ၊ အထင်လွဲတာ ဖြစ်မှာပါ" ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူ့စိတ်ဆိုတာက တစ်ခါ သံသယဝင်ပြီးရင် အမှောင်ထဲမှာ လမ်းပျောက်ရသလိုပဲ။ အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟောက်သံပေးပြီး အိပ်မောကျနေခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၄) - မျက်နှာဖုံး ကွာကျခြင်း
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့ အရာမျိုးပဲ။ တစ်ပတ်အကြာမှာ ကျွန်မ သူနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ သူစိမ်းမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ထိုင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်ဖူးတဲ့ အကြည့်မျိုး၊ သူ ကျွန်မ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ဖူးတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို သူ ဂရုစိုက်နေတာ။
ကျွန်မ အဲ့ဒီနေရာမှာတင် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ခြေထောက်တွေက ရှေ့ဆက်ဖို့ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ မြင်နေရတာတွေကို မယုံချင်ပေမဲ့ မျက်လုံးရှေ့က မြင်ကွင်းက အရမ်းကို ရှင်းလင်းလွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ရတဲ့ သစ်လွင်က ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာ။ ၅ နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။
---
### အခန်း (၅) - နာကျင်ခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ ထိုင်စောင့်နေမိတယ်။ သူ ပြန်လာတော့ အမြဲတမ်းလိုပဲ ပြုံးပြပြီး "ပင်ပန်းလိုက်တာ သံသာရယ်" လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒီ အပြုံးတွေက ဘယ်လောက်တောင် ရွံစရာကောင်းလိုက်သလဲ။
"သစ်လွင်... ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရဲ့လား" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိတယ်။
သူ ခဏတော့ တန့်သွားပေမဲ့ "ဘာတွေ လျှောက်မေးနေတာလဲ သံသာရယ်၊ ချစ်လို့ပဲ အတူရှိနေတာပေါ့" တဲ့။
ကျွန်မ သူ့ဖုန်းကို သူ့ရှေ့ ချပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကော်ဖီဆိုင်က ဓာတ်ပုံကို ပြလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်သွားတော့တယ်။ သူ ဆင်ခြေတွေ ပေးတယ်၊ တောင်းပန်တယ်၊ မှားသွားတာပါလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖောက်ပြန်မှုဆိုတာ မှားယွင်းမှု မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါဟာ "ရွေးချယ်မှု" တစ်ခုပဲ။ သူ ကျွန်မထက် တခြားလူကို ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ။
---
### အခန်း (၆) - နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်
ကျွန်မ အထုပ်တွေကို သိမ်းလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်နေပေမဲ့ ကျွန်မ နှလုံးသားက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို ခွင့်လွှတ်လို့ ရကောင်းရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ပြန်ယုံကြည်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
"သစ်လွင်... ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတာက ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်တာ အချိန်တွေကို နှမြောတာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် အပိုပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလား"
ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ကို လှည့်မကြည့်မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းထိန်းချုပ်ထားရတယ်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမဲမဲ ရွာချလာတယ်။ ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက ရွာခဲ့တဲ့ မိုးနဲ့ အခု ရွာနေတဲ့ မိုးက တူပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေကတော့ ကမ္ဘာခြားသွားခဲ့ပြီ။
---
### အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာ
အခုဆိုရင် သူနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ပြန်ရပ်တည်နေနိုင်ပါပြီ။ တစ်ခါတလေ သတိရမိတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနာကျင်မှုက ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်စေခဲ့တယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ချစ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အကြွင်းမဲ့ မယုံကြည်ပါနဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ပုံအောပြီး မအပ်နှံထားပါနဲ့။ သစ္စာဖောက်ခြင်းဆိုတာ ဖျက်လို့မရတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အနာကျက်သွားရင်တောင် အမာရွတ်က ကျန်နေခဲ့ဦးမှာ။
အချစ်ဆိုတာ အနစ်နာခံခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အရင်းမနှီးလိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပေမဲ့ အရင်ကထက် ပိုပြီး လွတ်လပ်တယ်၊ ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။
**- ပြီးပါပြီ -**