မယားပါသမီးနဲ့မှာမိတဲ့ပထွေး
မယားပါသမီးနဲ့မှာမိတဲ့ပထွေး
### အခန်း (၁) - အသစ်စက်စက် အိမ်ထောင်စု
ကျွန်တော့်နာမည် ဦးမင်းနိုင်။ အသက်က ၄၀ ဝန်းကျင်။ ပထမဇနီးဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သားသမီးမရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်လှပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ဒေါ်နွယ်နွယ်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် သမီးလေးတစ်ယောက် ပါလာခဲ့ပါတယ်။
"ဒါ ကျွန်မသမီးလေး 'နဒီ' တဲ့... ကိုမင်းနိုင်။ သမီး... ဖေဖေ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ"
နဒီက ကျွန်တော့်ကို မော်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်လွန်းပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်မှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ယှက်သန်းနေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ မိသားစုဆိုတဲ့ အရသာကို ပြန်ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် နဒီ့ကို ကိုယ့်သမီးအရင်းလိုပဲ အလိုလိုက်ခဲ့တယ်၊ ချစ်ခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၂) - သံယောဇဉ်ရဲ့ အစွန်အဖျား
အချိန်တွေက မြန်ဆန်လွန်းပါတယ်။ နဒီက အခုဆိုရင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး ဖြစ်နေပြီ။ သူမက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး လှပလာသလို၊ ပိုပြီးလည်း ထက်မြက်လာတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ နဒီ့ကြားမှာ ပထွေးနဲ့ သမီးဆိုတာထက် ပိုတဲ့ နားလည်မှုတွေ ရှိလာခဲ့တယ်။
ညဘက်တွေမှာ သူမက ကျွန်တော့်အခန်းထဲလာပြီး စာအကြောင်း၊ ကျောင်းအကြောင်းတွေ လာပြောတတ်တယ်။ ဒေါ်နွယ်နွယ်ကတော့ ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ အိပ်ပျော်နေတတ်တဲ့ အချိန်တွေပေါ့။
"ဖေဖေ... သမီးကို ဒီပုစ္ဆာလေး တွက်ပြဦး"
သူမ ကျွန်တော့်နားမှာ ကပ်ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိစိတ်တွေကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခြောက်ခြားစေခဲ့တယ်။ မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုးကို နဒီ့ဆီက ရနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတိပေးခဲ့ပါတယ်... "မင်းက သူမရဲ့ ဖခင်နေရာမှာ ရှိနေတာ" လို့။
---
### အခန်း (၃) - မှားယွင်းသော အချိုးအကွေ့
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ ညတစ်ည။ ဒေါ်နွယ်နွယ်က နယ်က အမျိုးအိမ်မှာ အလှူသွားကူနေလို့ အိမ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ နဒီ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်။ မိုးကြိုးပစ်သံကြောင့် နဒီက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲ ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။
"ဖေဖေ... သမီးကြောက်တယ်..."
သူမက ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက အသိတရားကို ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ်။ အရက်ရှိန် အနည်းငယ်နဲ့အတူ နီးကပ်လွန်းတဲ့ သူမရဲ့ အထိအတွေ့က ကျွန်တော့်ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တယ်။
"သမီး... ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ်..."
နဒီက ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီညက မိုးသံတွေကြားမှာ နဒီ့ရဲ့ ရှိုက်သံလေးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပါပဲ။
---
### အခန်း (၄) - လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ အဆိပ်အတောက်
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ နဒီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှု၊ နာကျင်မှုနဲ့ ရွံရှာမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း သူမက ကျွန်တော့်အပေါ် သံယောဇဉ်ရှိနေပြန်တယ်။
ဒေါ်နွယ်နွယ် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော် နဒီ့ကို ငွေတွေပေးတယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးတယ်... အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
"ကိုမင်းနိုင်... ဒီတစ်လော သမီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူးနော်၊ အစားလည်း မစားဘူး၊ အမြဲတမ်း ငိုင်နေတာပဲ"
ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ မေးခွန်းတွေက ကျွန်တော့်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လူယုတ်မာတစ်ယောက်၊ ကျွန်တော်က ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ပထွေးတစ်ယောက်။
---
### အခန်း (၅) - အမှန်တရားရဲ့ ပေါက်ကွဲသံ
တစ်နေ့မှာတော့ နဒီက ကျွန်တော့်ဆီ စာတစ်စောင် ချန်ထားပြီး အိမ်က ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစာကို ဒေါ်နွယ်နွယ် အရင်ဖတ်မိသွားခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ ငိုသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ ဆူညံသွားခဲ့တယ်။
"ရှင်... ရှင် လူမဟုတ်ဘူး ကိုမင်းနိုင်! ကျွန်မ သမီးလေးကို ရှင် ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရက်တာလဲ!"
ဒေါ်နွယ်နွယ်က ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ပြီး ငိုတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ဆင်ခြေပေးဖို့ စကားလုံး မရှိခဲ့ဘူး။ နဒီ့ရဲ့ စာထဲမှာ ရေးထားတာက...
"မေမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ သမီး ဖေဖေ့ကို ချစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဖေဖေပေးတဲ့ ဒီအနာဂတ်ကို သမီး ဆက်ပြီး မသယ်ဆောင်နိုင်တော့ဘူး။ သမီးရဲ့ ဝမ်းထဲမှာ ဖေဖေ့ရဲ့ သွေးသား ပါသွားပြီ..."
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို လျှပ်စစ်နဲ့ တို့လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသား... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ဖခင်...။
---
### အခန်း (၆) - နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်
ကျွန်တော် နဒီ့ကို လိုက်ရှာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ မြစ်ကမ်းနားမှာ သူမရဲ့ ဖိနပ်လေး တစ်စုံကိုပဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ရဲတွေက သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဆယ်ယူခဲ့တဲ့အခါမှာ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်လောက်အောင် နောင်တရခဲ့တယ်။
ဒေါ်နွယ်နွယ်ကတော့ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထောင်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထောင်ဒဏ်ဆိုတာထက် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာက ပိုပြီး ကြီးမားနေခဲ့တယ်။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း နဒီ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ မျက်နှာလေးကိုပဲ မြင်နေရတယ်။
---
### အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာ
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ အပြင်လောကမှာ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး။ လူ့လောကမှာ တဏှာဆိုတဲ့ အမှောင်ထုက အသိတရားကို ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့အခါ၊ အပြစ်မဲ့တဲ့ ဘဝတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးသွားရသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အရင်းအနှီးကြီးကြီးနဲ့ သင်ယူခဲ့ရတယ်။
**ဘဝသင်ခန်းစာ -**
ခဏတာ စိတ်အလိုလိုက်မှုက တစ်သက်တာ နောင်တကို ဖြစ်စေတယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တည်ဆောက်ဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့၊ ဖျက်ဆီးဖို့ကတော့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ လိုပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ တာဝန်နဲ့ ဝတ္တရားကို မေ့လျော့ပြီး စာရိတ္တ ပျက်ပြားသူဟာ လူ့လောကမှာ အသက်ရှင်နေပေမဲ့ လူသေနဲ့ မခြားပါဘူး။