မယားငယ်၏ နောင်တ
အခန်း (၁)
ကျွန်မဘဝက ရိုးရှင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမျိုးပါ။ ရုံးတက်၊ ရုံးဆင်းလုပ်ရင်း မိသားစုကို ဖေးမကူညီနေတဲ့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရိုးရှင်းလှတဲ့ ဘဝလေးဟာ သူ့ကို စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ နေ့ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။
သူ့နာမည်က ဦးကိုကို။ ကျွန်မထက် အသက်ဆယ်နှစ်လောက် ကြီးပါတယ်။ ရင့်ကျက်တယ်၊ တည်ငြိမ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ ကျွန်မ အဖေ ဆေးရုံတက်ရတော့ ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲဖြစ်နေချိန်မှာ သူက နတ်သက်ကြွေလာတဲ့ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လို ရောက်လာခဲ့တာပါ။
"ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့ နွယ်။ ကိုကို အကုန်စီစဉ်ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခံနိုင်ရည်တွေ အကုန်လုံး အရည်ပျော်ကျခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုံခြုံမှုဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို သူ့ဆီကနေ ရခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလုံခြုံမှုနောက်ကို ကန်းကန်းရမ်းရမ်း လိုက်မိရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်မိသွားခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကြားထဲမှာ ပွင့်လန်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်း ဝယ်ပေးပြီး ထားတယ်။ ကျွန်မကို မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလို ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရွှေလှောင်ချိုင့်ထဲမှာ ကျွန်မ နေသားကျလာတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ရင်ကွဲရမယ့် အမှန်တရားတစ်ခုကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။
"ကိုကို့မှာ မိသားစုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို နွယ့်ကိုလည်း သိပ်ချစ်တယ်... ကိုကို့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့ နွယ်ရယ်"
သူ့ရဲ့ ဖွင့်ဟဝန်ခံမှုအပြီးမှာ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သံယောဇဉ်တွယ်လွန်းနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ နှလုံးသားက သူ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ တောင်းပန်စကားတွေကြားမှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်ပြီး သူ့ရဲ့ 'အရိပ်' အဖြစ် နေထိုင်ဖို့ သဘောတူလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ တရားဝင်ခွင့်မရှိတဲ့ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကို ရင်ဘတ်မှာ ဆွဲချိတ်လိုက်မိပါတော့တယ်။
အခန်း (၃)
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အစပိုင်းမှာတော့ ချိုမြိန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲ့ဒီအချိုရည်ဟာ အဆိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။
ပွဲတော်ရက်တွေ၊ အများပြည်သူ အားလပ်ရက်တွေဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ တိုက်ခန်းလေးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတတ်တယ်။ သူက သူ့မိသားစုနဲ့အတူ ခရီးတွေထွက်၊ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေ သွားနေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ ဖုန်းလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
တစ်ခါတလေ သူ ကျွန်မဆီ လာတဲ့အခါ သူ့အင်္ကျီကနေ ရနေတတ်တဲ့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရေမွှေးနံ့လေးက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပါပဲ။ သူ့ကို ပြုံးပြပြီး ကြိုဆိုနေရပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ယောက်ျားကို တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဝေမျှသုံးစွဲနေရတယ်ဆိုတဲ့ အသိက နေ့တိုင်း သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ငိုခဲ့ရတဲ့ ညတွေဆိုတာ ရေတွက်လို့တောင် မရတော့ပါဘူး။
အခန်း (၄)
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ အကြောက်ဆုံး အချိန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ တိုက်ခန်းရဲ့ လူခေါ်ဘဲလ်မြည်လို့ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ အပြင်မှာ ရပ်နေတာက သူ့ရဲ့ တရားဝင်ဇနီး ဒေါ်သီတာ။
သူမက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်တာမျိုး၊ ဆဲဆိုတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဝင်ထိုင်ရင်း သူမက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောခဲ့တယ်။
"ညီမလေးလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲမို့ မိန်းမအချင်းချင်း ကိုယ်ချင်းစာနိုင်မယ်လို့ အစ်မ ထင်ပါတယ်။ ကိုကိုက ညီမလေးကို ချစ်တယ်ဆိုတာ အစ်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ သမီးလေး နှစ်ယောက်ရှိတယ်။ သမီးလေးတွေက သူတို့အဖေကို သိပ်ချစ်တာ။ အစ်မတို့ မိသားစုလေး ပြိုကွဲသွားရင် ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ် ဘာဖြစ်သွားမလဲ ညီမလေး စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား။"
သူမရဲ့ စကားသံတွေက ကျည်ဆန်တွေလို ကျွန်မရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတယ်။ ဒေါသနဲ့ ဆဲဆိုသွားတာကမှ ကျွန်မအတွက် ခံသာဦးမယ်။ အခုလို အေးစက်စက်နဲ့ ပြောသွားတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေကို အရှက်ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ သူတစ်ပါးရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်တွေအပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို တည်ဆောက်နေတာလား ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
အဲ့ဒီညက သူရောက်လာတော့ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ပြောပြခဲ့တယ်။ သူ့ဇနီး လာသွားတဲ့အကြောင်း၊ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲသင့်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတာက သူ ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးမယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုးပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့တယ်။
"သီတာက ဒီအထိ လာတယ်? ဟာ... ဒုက္ခပါပဲ။ နွယ်... ကိုယ်တို့ ခဏလောက်တော့ မတွေ့ဘဲ နေကြရအောင်။ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ထိခိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ကိုယ့်မိသားစု ပြိုကွဲလို့လည်း မဖြစ်ဘူး နွယ်။ နွယ် နားလည်ပေးပါနော်။"
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ အချစ်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ သက်သက်ပါပဲ။ အရေးကြုံလာတဲ့အခါ သူရွေးချယ်သွားတာက ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ့ရဲ့ မိသားစု၊ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေသာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ဘဝရဲ့ စွန့်ပစ်ခံ ပစ္စည်းတစ်ခုလို အလွယ်တကူ ချန်ထားရစ်ခံခဲ့ရပြီ။
အခန်း (၆)
ထိုညမှာပဲ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကိုသာ အိတ်ထဲထည့်ပြီး သူဝယ်ပေးထားတဲ့ ရွှေတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ၊ ကားသော့နဲ့ တိုက်ခန်းသော့ကို စားပွဲပေါ်မှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် တင်ထားခဲ့လိုက်တယ်။
မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ ညသန်းခေါင်ယံမှာ ကျွန်မ အဲ့ဒီတိုက်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးရေတွေက မျက်နှာပေါ်ကို ကျဆင်းလာသလို ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာဆိုဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ငွေကြေး၊ အချစ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာ... အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းစွာပဲ ရင်ထဲမှာတော့ လေးလံနေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ရသလို ပေါ့ပါးသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
အချိန်တွေ ကြာခဲ့ပါပြီ။ အခုဆို ကျွန်မ တောနယ်လေးတစ်ခုမှာ ကျောင်းဆရာမလေး တစ်ယောက်အဖြစ် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေပါပြီ။
တချို့သော ညတွေမှာတော့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေက အရိပ်လို လိုက်နှိပ်စက်တတ်တုန်းပါပဲ။ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မဘဝအတွက် ဘယ်တော့မှ ဖျောက်ဖျက်လို့မရတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအမှားကနေ ကျွန်မ ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ရခဲ့ပါတယ်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ သူတစ်ပါးကို နာကျင်စေပြီးမှ ရယူရတဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ ကလေးငယ်တွေရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးခွင့် ဘယ်သူ့မှာမှ မရှိဘူး။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ နေရောင်အောက်မှာ ရဲရဲဝင့်ဝင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အချစ်မျိုးကိုသာ ပိုင်ဆိုင်သင့်တာပါ။
မှောင်မိုက်တဲ့ အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေရတဲ့ အချစ်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ချိုမြိန်ပါစေ... နောက်ဆုံးမှာတော့ သေရာပါမယ့် နောင်တတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်တယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ ခံစားခဲ့ရပြီလေ။