အပျိုစင် ရဲ့နောင်တ
အခန်း (၁)
ကျွန်မနာမည် သီရိပါ။ အသက် ၂၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အချစ်ဆိုတာကို အယုံအကြည်မရှိဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘတွေက "မိန်းကလေးဆိုတာ ကိုယ့်သိက္ခာကို ကိုယ်တန်ဖိုးထားရမယ်" လို့ သွန်သင်ဆုံးမခဲ့တဲ့အတိုင်း ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ ကျွန်မအတွက် အသက်တမျှ တန်ဖိုးထားစရာတစ်ခုလို့ ခံယူထားခဲ့ပါတယ်။
ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အမြဲတမ်း စည်းတစ်ခုခြားထားတတ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ဘဝထဲကို 'ကိုရဲရင့်' ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ မထင်မှတ်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပါတယ်။ သူက ကျွန်မတို့ရုံးကို အသစ်ပြောင်းလာတဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ ရည်မွန်တယ်၊ စကားပြောချိုသာတယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းအပေါ်မှာ နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ဆံတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပေါ့။ သံမဏိလို မာကျောပါတယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတံခါးကို သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း လာခေါက်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ကိုရဲရင့်ဟာ ကျွန်မကို တခြားမိန်းကလေးတွေလို သာမန်ကာလျှံကာ မဆက်ဆံခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်မက်တွေကို သေချာနားထောင်ပေးတယ်။ ကျွန်မ ဖျားနာတဲ့ရက်တွေဆို အိမ်အရောက် ဆေးလာပို့ပေးတတ်တဲ့အထိ ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျောက်ဆောင်လို မာကျောတဲ့ ကျွန်မရဲ့နှလုံးသားဟာ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ နွေးထွေးမှုတွေအောက်မှာ အရည်ပျော်ကျလာခဲ့ရပါတယ်။
"သီရိ... ကိုယ် သီရိကို တကယ်ချစ်တာပါ။ သီရိရဲ့ ရိုးသားမှု၊ ဖြူစင်မှုတွေကို ကိုယ်မြတ်နိုးတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် သီရိကို ကိုယ်တရားဝင် လက်ထပ်ပြီး ဘဝတစ်သက်တာလုံး စောင့်ရှောက်သွားချင်တယ်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ ညနေခင်းလေးကို ကျွန်မ အခုထိ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက ရိုးသားမှုကို ကျွန်မ ရူးမိုက်စွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ တစ်ဘဝလုံး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အားလုံးဟာ 'ကိုရဲရင့်' ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ ပုံအောထားခဲ့မိပါတော့တယ်။
အခန်း (၃)
ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ကျော်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပါတယ်။ သူက လက်ထပ်ဖို့အကြောင်းတွေကို မကြာခဏ ပြောလာသလို၊ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေကိုလည်း အတူတူ ပုံဖော်ခဲ့ကြတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကအပြန် မိုးအရမ်းရွာနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့တိုက်ခန်းမှာ ခဏဝင်ခိုရင်း အရာအားလုံးဟာ လမ်းချော်သွားခဲ့ပါတယ်။
"ကိုယ် သီရိကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားပါဘူး။ သီရိက ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ဇနီးလောင်းပဲလေ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ ကတိစကားတွေအောက်မှာ ကျွန်မ အသိစိတ်တွေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး အမြတ်နိုးဆုံး တန်ဖိုးထားစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို သူချစ်တယ်၊ ကျွန်မကို လက်ထပ်မှာပါ ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ပုံအပ်လိုက်မိပါတယ်။ အချစ်ကို ယုံကြည်မိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားကို ကျွန်မ ကျူးလွန်ခဲ့မိပြီဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်က မသိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၄)
အဲ့ဒီညအပြီးမှာတော့ အရာအားလုံးဟာ ထင်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မဘက်က သူ့ကို ပိုပြီး တွယ်တာလာသလောက် သူ့ဘက်က ဆက်ဆံရေးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့တယ်။ အရင်လို ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်းမကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ချ်ပို့ရင်လည်း "အလုပ်များနေတယ်" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေချည်းပဲ ပြန်လာတတ်တယ်။
တစ်နေ့တော့ အမှန်တရားဆိုတဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဓားတစ်ချောင်းက ကျွန်မရင်ဘတ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ စိုက်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ဆီကနေ ကိုရဲရင့် နောက်လထဲမှာ မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ် ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သတို့သမီးက သူဌေးသမီးတစ်ယောက်၊ မိဘတွေ သဘောတူစီစဉ်ပေးထားတာ ကြာပြီတဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ မျက်ရည်တွေက ကျဖို့တောင် မေ့နေခဲ့ပြီး သွေးကြောတွေ အကုန်လုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
ကျွန်မ သူ့ကို လူရှင်းတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ ချိန်းတွေ့ပြီး မျက်ရည်တွေကြားကနေ မေးခဲ့တယ်။
"ကိုရဲရင့်... သီရိကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ သီရိမှာ ကိုရဲရင့်ကို ယုံကြည်ပြီး ပုံအပ်လိုက်ရတဲ့ ဘဝကလွဲရင် ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလေ"
သူက ကော်ဖီခွက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ငုံ့သောက်ရင်း၊ သူ့ရဲ့ အေးစက်လွန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကျွန်မကို ပြန်ကြည့်ခဲ့တယ်။
"သီရိရယ်... ခေတ်ကြီးက ပြောင်းနေပြီလေ။ အဲ့ဒီကိစ္စက နှစ်ယောက်လုံး သဘောတူလို့ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ကိုယ်က မိဘစကားကို လွန်ဆန်လို့မရဘူး။ ဒါလေးကို အလေးအနက်ထားပြီး လာမရှုပ်ပါနဲ့။ သီရိလည်း နောက်ထပ် ကောင်းတဲ့သူနဲ့ တွေ့မှာပါ" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မဘဝကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ဒူးထောက်ရက်သား ပြိုလဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မအတွက် အသက်လောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာ၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက သူ့အတွက်တော့ တာဝန်ယူစရာမလိုတဲ့ အပျော်သက်သက်ပဲတဲ့လား။
အခန်း (၆)
သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ရောက်တော့ ကောင်းကင်ကြီးကလည်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေကို သိနေသလား ထင်ရအောင် မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်ရှေ့က ကားပါကင် တစ်ထောင့်မှာ ရပ်ရင်း မင်္ဂလာခန်းမထဲကို ဝင်သွားမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်မ ငေးကြည့်နေခဲ့မိတယ်။
သတို့သမီးရဲ့ လက်ကို ယုယုယယ တွဲထားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်လာတဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကျွန်မအတွက် နောင်တရနေတဲ့ အရိပ်အယောင် တစ်စက်လေးမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ မိုးရေတွေ ရွှဲရွှဲစိုနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေက အတားအဆီးမရှိ စီးကျနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရင်ထဲက သွေးတွေ စီးကျနေပေမယ့် ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုး... အရာအားလုံးဟာ ဒီမိုးရေထဲမှာပဲ အပြီးတိုင် မျောပါသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါဟာ နတ်သမီးပုံပြင်တွေလို အဆုံးသတ်လှပတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကြေကွဲစရာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၇)
အချိန်တွေ နှစ်ချီ ကြာခဲ့ပေမယ့် ဒီဒဏ်ရာကတော့ ကျွန်မရင်ထဲမှာ အခုထိ ကျက်မသွားသေးပါဘူး။ အပျိုစင်ဘဝဆိုတာ ပေးဆပ်လိုက်ရုံနဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို အပိုင်ရနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရူးမိုက်မှုတွေအတွက် တစ်သက်လုံးစာ နောင်တရနေရပါပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူများလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်မိတဲ့ နေ့ကစပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု (Self-respect) တွေလည်း ပျောက်ဆုံးခဲ့ရတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းလေးဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အနာကျင်ရဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခုပါ။ မိန်းကလေးတွေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားပါ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ 'ချစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်း၊ ယာယီနွေးထွေးမှုလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကိုယ့်ရဲ့တန်ဖိုးကို အလွယ်တကူ မပုံအပ်လိုက်ပါနဲ့။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေကို စတေးမှ ရလာမယ့်အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့သော အမှားတွေ၊ တချို့သော ဆုံးရှုံးမှုတွေဟာ တစ်သက်လုံး မျက်ရည်တွေနဲ့ ပေးဆပ်ရင်တောင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ရွေးလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။