အိမ်ထောင့်တာဝန်
**အခန်း (၁) - အစပြုခြင်း**
"မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုက သာယာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းပဲ" လို့ ကျွန်မရဲ့အမေက အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီစကားကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မရဲ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကိုရဲရင့်ဆိုတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် ပုံအပ်ခဲ့မိတာပါ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝကတည်းက စတင်ခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်က လက်ထပ်တဲ့အထိ ခိုင်မြဲခဲ့တယ်။ ကိုရဲရင့်ဟာ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ရည်မှန်းချက်ကြီးပေမယ့် လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိသေးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ လက်ထပ်ပြီးတဲ့အခါ သူ့ရဲ့အလုပ်အကိုင်တွေ တည်ငြိမ်ဖို့၊ သူ့မိသားစုရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် ကျွန်မ အလုပ်ထွက်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေကို သေတ္တာတစ်လုံးထဲ ထည့်သွင်းသော့ခတ်ပြီး "အိမ်ထောင့်ရှင်မ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အဆုံးသတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မနားလည်ထားတဲ့ "အိမ်ထောင့်တာဝန်" ပဲလေ။
**အခန်း (၂) - ပေးဆပ်ခြင်းရဲ့ နေ့ရက်များ**
အိမ်ထောင်သက် အစပိုင်းနှစ်တွေဟာ တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းခဲ့ပါတယ်။ ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုတွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ ခြိုးခြံချွေတာခဲ့ရတယ်။ ကိုရဲရင့် အလုပ်သွားဖို့အတွက် မီးပူကျလွန်းတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီတွေကို နေ့တိုင်း သေသေချာချာ တိုက်ပေးခဲ့တယ်။ သူစားဖို့ ဟင်းကောင်းကောင်းလေးတွေ ချက်ပေးနိုင်ဖို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တော့ ပဲဟင်းနဲ့ ထမင်းကြမ်းကိုသာ မြိန်ရေယှက်ရေ စားခဲ့ဖူးတယ်။
တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ သူအလုပ်ကပြန်လာရင် ကျွန်မရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ကိုင်ပြီး သူပြောလေ့ရှိတယ်။
"ကိုယ့်အတွက် မင်းက အကောင်းဆုံး မိန်းမပါပဲ သီရိရယ်။ ကိုယ် အောင်မြင်လာတဲ့တစ်နေ့ မင်းကို ဘုရင်မတစ်ပါးလို ထားမှာပါ" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားလေး တစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေအားလုံး ရေစင်အောင် ဆေးကြောလိုက်သလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာပါ။ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှု၊ သူ့ရဲ့ ပြုံးပျော်နေတဲ့ မျက်နှာဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။
**အခန်း (၃) - ပြောင်းလဲသွားသော လေနုအေး**
အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုရဲရင့် ကြိုးစားခဲ့သမျှတွေ အရာထင်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးကြီးတစ်ခု ရလာခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝအခြေအနေလည်း အစစအရာရာ ပြည့်စုံလာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံတွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေ ဝင်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက နွေးထွေးမှုတွေကတော့ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။
သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေကို ဝင်မစားတော့ဘူး။ ကျွန်မ စကားပြောရင်တောင် စိတ်မရှည်တဲ့ဟန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ရုံလောက်ပဲ တုံ့ပြန်တော့တယ်။
တစ်နေ့တော့ သူကုမ္ပဏီက ပွဲတစ်ပွဲကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်မ ဝတ်စရာအင်္ကျီ ရွေးနေတုန်း သူက နောက်ကျောကနေ ရပ်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချတယ်။
"သီရိ... မင်းကွာ၊ နည်းနည်းပါးပါး ခေတ်မီအောင် နေပါလား။ ဒီလိုပုံစံကြီးနဲ့ ကိုယ့်အပေါင်းအသင်းတွေကြားထဲ ဘယ်လို သွားမလဲ"
အဲ့ဒီစကားကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရွယ်တွေ၊ လှပမှုတွေဟာ သူ့ဘဝ အောင်မြင်ဖို့အတွက် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အကုန်လုံး စတေးခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သူ မေ့သွားခဲ့ပြီလား။
**အခန်း (၄) - လျှို့ဝှက်ချက်များရဲ့ အဆုံးသတ်**
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် (Sixth Sense) ဟာ ဘယ်တော့မှ မမှားပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အေးစက်မှုတွေ၊ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း Lock ခတ်ထားတတ်တာတွေ၊ အဝတ်အစားတွေဆီက ရနေကျမဟုတ်တဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။
တစ်ည... သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ချ်ဝင်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဖုန်း Screen ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့တယ်။
"အိမ်က မိန်းမကြီး အိပ်ပြီလား ကို... မေကတော့ ကိုယ့်ကို လွမ်းနေပြီ"
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို ပူနွေးစွာ ကျဆင်းလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင့်တာဝန် ကျေပွန်မှုတွေ အားလုံးဟာ ဒီစာကြောင်းတစ်ကြောင်းရှေ့မှာ သဲထဲရေသွန်သလို အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
**အခန်း (၅) - အက်ကွဲသွားသော မှန်တစ်ချပ်**
နောက်နေ့မနက်မှာတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲခြင်း မရှိဘဲ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ အေးစက်စွာ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ သူက အစပိုင်းမှာ ငြင်းဆန်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ စိတ်မရှည်တော့တဲ့ဟန်နဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်တယ် သီရိ။ ကိုယ်တို့ကြားမှာ နားလည်မှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ မင်းက အိမ်ထောင့်ရှင်မ တစ်ယောက်ထက် ပိုမလာဘူး။ ကိုယ့်အလုပ်တွေ၊ လူမှုရေးတွေကို မင်းမှ မပံ့ပိုးနိုင်တာ။ မေ ကတော့ ကိုယ့်အလုပ်တွေကိုပါ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မွှန်းနေသလိုပါပဲ။
"ရှင် အောက်ခြေဘဝကနေ ဒီလိုအခြေအနေရောက်အောင် ဘယ်သူက နောက်ကနေ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာလဲ ကိုရဲရင့်။ အိမ်ထောင့်တာဝန်ဆိုပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တာကို ရှင်က အခုမှ အဆင့်အတန်းမတူဘူးလို့ ပြောရက်တယ်နော်..."
သူက ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားတယ်။ "မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။
**အခန်း (၆) - ပြတ်တောက်သွားသော ကြိုးတစ်ချောင်း**
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ရေးမှ မအိပ်ခဲ့ရဘူး။ အိမ်ထောင့်တာဝန် ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကျွန်မ သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ သူတစ်ပါးအတွက်ပဲ အသက်ရှင်ပေးတာဟာ တာဝန်ကျေတာ မဟုတ်ဘဲ မိုက်မဲတာဆိုတာကို နာကျင်စွာ သဘောပေါက်ခဲ့ရပြီ။
မနက်လင်းတော့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေကို သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ ချွေးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးကို စွန့်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ကျွန်မ အထုပ်ဆွဲပြီး ဆင်းလာတဲ့အချိန်မှာ ကိုရဲရင့်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကော်ဖီသောက်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို တားမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်... သူ တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပါဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝန်ကျဉ်းသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်သာရာရမှုမျိုးကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အနာကျင်ရဆုံး အချိန်ပါပဲ။ ဒီလောက်ထိ စိမ်းကားရက်စက်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ကျွန်မ ငိုခဲ့ရတာ လုံလောက်သွားပါပြီ။
**အခန်း (၇) - ကျန်ရစ်ခဲ့သော သင်ခန်းစာများ**
အခုဆိုရင် ကျွန်မ ကိုရဲရင့်နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိခဲ့ပါပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ လဲကျမတတ် နာကျင်ခဲ့ရပေမယ့်၊ အခုတော့ ကျွန်မကိုယ်ပိုင် အလုပ်လေးတစ်ခုနဲ့ ရပ်တည်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ပုံပြင်တွေလို Happy Ending မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခုကိုတော့ ရခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ထောင့်တာဝန် ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ လိပ်ပြာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုး၊ ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး တစ်ဖက်လူအတွက် စတေးခံရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ခြင်းကနေ စတင်ရတာပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားတဲ့သူကို ဘယ်သူကမှ တန်ဖိုးထားမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ရင်ကွဲနာကျပြီးမှ ကျွန်မ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့... ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်မှာ၊ ကျွန်မရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်ဟာ 'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျော်ရွှင်အောင် ထားဖို့' ဆိုတာကို အပြည့်အဝ နားလည်နေပါပြီ။