အပျက်မ၏ထောင်ချောက်
**အပျက်မ၏ ထောင်ချောက်**
**အခန်း (၁)**
ကိုဇေယျာ...
ဒီနာမည်ဟာ တစ်ချိန်က ကျွန်မဘဝရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျစက ဘာမှ မရှိခဲ့ကြပါဘူး။ ငှားနေရတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ မိုးရွာရင် ခေါင်မိုးက ယိုတဲ့ ရေတွေကို ခွက်တွေနဲ့ လိုက်ခံရင်းတောင် ကျွန်မတို့ ရယ်မောနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ သာမန်ဝန်ထမ်း၊ ကျွန်မက အပ်ချုပ်စက်လေး တစ်လုံးနဲ့ အိမ်စရိတ်ကို ဖေးမခဲ့တယ်။
"သီရိ... ကိုယ့်ကို ယုံတယ်မလား။ တစ်နေ့ကျရင် သီရိကို ဘုရင်မတစ်ပါးလို ထားနိုင်အောင် ကိုယ် ကြိုးစားမယ်။ သီရိကို ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မလုပ်ဘူးနော်" လို့ သူ ကတိတွေ ပေးခဲ့ဖူးတယ်။
အဲဒီစကားလေး တစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မဘဝရဲ့ ပင်ပန်းမှုမှန်သမျှကို မေ့ပစ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ မနက်စောစောထ၊ သူ့အတွက် ထမင်းချိုင့်ထည့်၊ ညဘက် သူပြန်လာရင် နွေးနွေးထွေးထွေး စားရအောင် ဟင်းလေးတွေ ပြန်နွှေးပေးရင်း နှစ်ယောက်သား စားပွဲဝိုင်းလေးမှာ ထိုင်ကာ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အချိုမြိန်ဆုံး အမှတ်တရတွေပါပဲ။ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။
**အခန်း (၂)**
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုဇေယျာရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေး စတင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဝင်ငွေတွေလည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး ဝယ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘဝက သာယာဖြောင့်ဖြူးလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ပြည့်စုံလာတဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ အစမ်းသပ်ခံရမှုတွေက စောင့်ကြိုနေတတ်မှန်း ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ပါဘူး။
သူ့ရုံးခန်း အသစ်ဖွင့်တော့ ဝန်ထမ်းအသစ်တွေ ထပ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအထဲမှာ နွယ်နီ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ပါလာတယ်။ ကျွန်မ ရုံးကို ရောက်သွားတဲ့ တစ်နေ့မှာ သူမနဲ့ စတင် ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။ နွယ်နီက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး စကားပြော သွက်လက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို အမျိုးသမီးအချင်းချင်း သိနိုင်တဲ့ အာရုံနဲ့ ကျွန်မ ခံစားမိခဲ့တယ်။
"အစ်မက ကိုဇေယျာရဲ့ အမျိုးသမီးဆိုတာ ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ ကိုဇေယျာက လူပျိုလိုပဲနော်" လို့ နွယ်နီက ကျွန်မကို ပြုံးပြီး ပြောခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ရိုးသားသယောင် ရှိပေမဲ့ ကျွန်မ ခင်ပွန်းကို "ကိုဇေယျာ" လို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်လိုက်တဲ့ လေသံက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို စနိုးစနောင့် ဖြစ်သွားစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုဇေယျာကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပါပဲ။
**အခန်း (၃)**
ပြဿနာတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း အစပြုလာခဲ့တယ်။ အရင်က ညနေ ၆ နာရီဆို အိမ်ရောက်နေကျ ကိုဇေယျာဟာ ည ၉ နာရီ၊ ၁၀ နာရီအထိ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ "ရုံးမှာ အလုပ်တွေ များနေလို့ပါ သီရိရယ်" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေက နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဖြစ်လာတယ်။
တစ်ည... သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့အင်္ကျီတွေကို လျှော်ဖို့ ယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ စိမ်းသက်နေတဲ့ အမျိုးသမီး ရေမွှေးနံ့ ခပ်ပြင်းပြင်းကို ကျွန်မ ရလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်...။ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ သူ ဖုန်းကို လက်က မချတော့ဘူး။ အရင်က ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ထားတတ်တဲ့သူက အခုတော့ ဖုန်းကို Password တွေ ခတ်ထားတယ်။ ကျွန်မက မသင်္ကာလို့ မေးကြည့်တဲ့ အခါတိုင်း သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ တုံ့ပြန်တတ်လာတယ်။
"မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား သီရိ။ ငါ အပြင်မှာ ပင်ပန်းခံပြီး အလုပ်လုပ်နေတာ မင်းတို့အတွက်ပဲလေ။ မင်းက အိမ်မှာ အေးဆေးနေရလို့ စိတ်ကူးတွေ ယဉ်ပြီး လျှောက်တွေးနေတာ" လို့ ကျွန်မကို အပြစ်ပြန်တင်ခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ စိမ်းကားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့ ကိုဇေယျာ ဟုတ်ပါလေစလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးခွန်းထုတ်မိတဲ့အထိ နာကျင်ခဲ့ရတယ်။
**အခန်း (၄)**
အမှန်တရားဆိုတာ ကြာကြာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ တစ်နေ့... ကိုဇေယျာ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ချ် ဝင်လာတဲ့ အသံ ကြားလိုက်တယ်။ Screen ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့တယ်။
"ကိုကြီး... မနေ့ညက အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ နွယ်နီ့ကို အမြဲတမ်း ချစ်ပေးရမယ်နော်"
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ ပူခနဲ ကျလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုဇေယျာ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ကိုင်ထားတာ မြင်တော့ သူ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တောင်းပန်မယ့်အစား သူက ဖုန်းကို ဆွဲလုလိုက်ပြီး...
"မင်း ဘာလို့ ငါ့ဖုန်းကို လာကြည့်တာလဲ။ သူများ Personal ကို လေးစားမှု မရှိဘူးလား" လို့ အော်ဟစ်ပါတော့တယ်။
ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရပါတယ်။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးခွန်းထုတ်တော့ သူက နွယ်နီနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခဏတာ သာယာမှုပါ၊ နွယ်နီက သနားစရာ ကောင်းလို့ ကူညီပေးရင်း သံယောဇဉ် ဖြစ်သွားတာပါ ဆိုပြီး နွယ်နီ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောဆိုနေခဲ့တယ်။ အပျက်မ တစ်ယောက်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ ကျွန်မ ခင်ပွန်းဟာ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် နစ်မွန်းနေခဲ့ပြီ ဆိုတာ ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။
**အခန်း (၅)**
အဲဒီနေ့နောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ အိမ်လေးဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုဇေယျာက အိမ်ကို ပြန်မလာတော့သလောက် ပါပဲ။ နွယ်နီကလည်း သူမရဲ့ အောင်ပွဲကို ပြသချင်တဲ့ အနေနဲ့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာခဲ့တယ်။
"အစ်မ... ကိုဇေယျာက အစ်မကို မချစ်တော့ဘူးတဲ့။ အစ်မနဲ့ နေရတာ ငြီးငွေ့နေပြီတဲ့။ သူ တကယ် လိုချင်တာ ကျွန်မကိုပါ။ ယောက်ျား တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို မဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အစ်မရဲ့ အဖြစ်က သနားစရာပဲနော်။ အချိန်တန်ရင် ဖယ်ပေးလိုက်ပါ" လို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်မှု၊ လှပမှု၊ အချိန်တွေ အားလုံးကို ကိုဇေယျာ ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ သူ မရှိတုန်းက အငတ်ခံ၊ အဆင်းရဲခံပြီး ဘဝကို အတူတူ တည်ဆောက်ခဲ့တာတွေက အခုတော့ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဖန်တီးယူထားတဲ့ အလှအပတွေ၊ ချွဲနွဲ့ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်တတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ အားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရတယ်။
**အခန်း (၆)**
နောက်ဆုံးတော့ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ တစ်ညနေမှာ ကိုဇေယျာ အိမ်ပြန်လာပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို စားပွဲပေါ် ချလိုက်တယ်။ ကွာရှင်းပြတ်စဲခွင့် စာချုပ်...။
"သီရိ... ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ငါ နွယ်နီ့ကို တာဝန်ယူရမယ်။ သူ ငါ့ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ထားရပြီ" လို့ သူက ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်မ ရင်ထဲက သွေးတွေ စိမ့်ထွက်လာသလို ခံစားရတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ။ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နှစ်တွေ၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေက သူ့အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူးလား။ ကျွန်မ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတဲ့ အရိပ်အယောင် နည်းနည်းလေးမှ မရှိဘူး။ တပ်မက်မှုတွေနဲ့ အကန်းဆိုး ကန်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာသာ ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်မ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ မျက်ရည်တစ်စက်မှ အကျမခံဘဲ အဲဒီစာရွက်ပေါ်မှာ လက်မှတ် ထိုးပေးလိုက်တယ်။ သူ အိမ်ထဲက ထွက်သွားတဲ့ အချိန်... သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ တံခါး ပိတ်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ် အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျပြီး အသံကုန်ဟစ်ကာ ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးမိပါတော့တယ်။
**အခန်း (၇)**
အချိန်တွေက အရာအားလုံးကို ကုစားပေးတယ် ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလ တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာလာစေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့... မိုးဖွဲဖွဲ ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို လူတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ ကိုဇေယျာပါ။ သူ့ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီး၊ နွယ်နီက သူ့ဆီက ရှိသမျှ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လိမ်ယူပြီး တခြား ငွေရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်နောက်ကို ပါသွားပြီ ဆိုတာ ကျွန်မ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်တယ်။ အပျက်မရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ သူ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီလေ။
"သီရိ... ကိုယ် မှားသွားပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါကွာ... ကိုယ် နောင်တရနေပါပြီ။ သီရိဆီ ပြန်လာပါရစေ" လို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ကျွန်မ ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်နေတယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အရင်ကဆို ဒီလို မြင်ရရင် ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရမှာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သနားခြင်း ဆိုတဲ့ ခံစားချက်လေး တစ်ခုကလွဲပြီး ဘာချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ မကျန်တော့ဘူး။
"ဖန်ခွက်က ကွဲသွားပြီ ကိုဇေယျာ... ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ ရှင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ... ရှင်ပဲ ဆက်လျှောက်ပါတော့" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ နောက်ကနေ အော်ဟစ်ငိုကြွေး ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို နောက်ပြန် မဆုတ်ခဲ့ပါဘူး။
**ဘဝသင်ခန်းစာ**
သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုက လူတစ်ယောက်ကို အသေအချာ ပြောင်းလဲသွားစေတယ်။ ဘဝမှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးသင့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ အပေါ်ယံ သာယာမှုနဲ့ မြှူဆွယ်တတ်တဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို မမြင်နိုင်ဘဲ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာတွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရတယ်ဆိုတာ အချိန်က သက်သေပြသွားခဲ့ပါပြီ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးဆိုတာ အဆင်ပြေနေတဲ့ အချိန်မှာ မဟုတ်ဘဲ၊ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုတွေ ကြုံလာရတဲ့အခါ မိသားစုအပေါ် ထားရှိတဲ့ "သစ္စာတရား" မှာပဲ တည်ရှိပါတယ်။