မယားကြီး၏ နောင်တ
အခန်း (၁)
ကျွန်မနာမည် ခင်သန္တာပါ။ အသက် ၄၀ ကျော်လာပြီဖြစ်တဲ့ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ပေါ့။ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်လိုက်တိုင်း အရွယ်မတိုင်ခင် အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ မျက်နှာ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားတတ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်ကတော့ ကျွန်မဟာ အချစ်ကို ကိုးကွယ်ပြီး ဘဝကို ရဲရဲဝင့်ဝင့် ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုသီဟနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တုန်းက ကျွန်မတို့မှာ ဘာဆိုဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျဉ်းကျပ်တဲ့ အငှားအခန်းလေးထဲမှာ နေခဲ့ရပေမယ့် သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို နွေးထွေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အသက်တမျှ အရမ်းချစ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်မတို့ ဘဝကို သုညကနေ စခဲ့ကြတယ်။ ကိုသီဟရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလေး စတင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ မိဘတွေပေးလိုက်တဲ့ မင်္ဂလာလက်ဝတ်ရတနာလေးတွေ အကုန်ချွတ်ရောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း နေ့မအား ညမနား အလုပ်လုပ်ခဲ့သလို၊ သူ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က ခွန်အားတစ်ခုဖြစ်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မက်တွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပါတယ်။
"ခင်... ကိုယ်တို့ ချမ်းသာလာတဲ့တစ်နေ့ ကျရင် ခင့်ကို ဘုရင်မတစ်ပါးလို ထားမှာပါ" လို့ ချွေးသံတရဲရဲနဲ့ အလုပ်လုပ်နေရင်း သူပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးတွေကို ကျွန်မ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေဆို ထမင်းပူပူလေးကို ဟင်းရည်ကျဲလေးနဲ့ အတူစားရင်း အနာဂတ်အတွက် ရယ်မောခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေဟာ တကယ်ကို ချိုမြိန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေဟာ သံမဏိလို ခိုင်မာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃)
အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုသီဟရဲ့ ကြိုးစားမှု၊ ကျွန်မရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကြောင့် စီးပွားရေးဟာ အံ့မခန်း အောင်မြင်လာခဲ့ပါတယ်။ တိုက်ကြီးကားကြီးတွေနဲ့ နေနိုင်လာသလို၊ ပိုက်ဆံလည်း ပေါများလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံတွေ တိုးလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက အချိန်တွေဟာ လျော့နည်းလာခဲ့ပါတယ်။
သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်လာတယ်။ ညနက်သန်းခေါင်မှ အရက်နံ့တွေ၊ တစ်ခါတစ်လေ မရင်းနှီးတဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေနဲ့ အိမ်ပြန်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ မေးတဲ့အခါတိုင်း "စီးပွားရေးအရ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနေရတာပေါ့ ခင်ရာ၊ မင်းက နားလည်မှုမရှိဘူး" ဆိုပြီး ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်တတ်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က ခါးခါးသီးသီး သတိပေးနေခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၄)
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ တစ်နေ့တော့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကျွန်မ မတော်တဆ မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ နောက်ကွယ်မှာ ငယ်ရွယ်လှပတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ သူ့ကို ရင်ကွဲမတတ် ငိုယိုပြီး မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက တောင်းပန်ဖို့နေနေသာသာ၊ "ယောကျာ်းပဲကွာ... အပြင်မှာ သာယာမိတာရှိမှာပေါ့။ မင်းက မယားကြီးလေ၊ မင်းနေရာကို ဘယ်သူမှ မယူပါဘူး" လို့ အေးစက်စက် ပြန်ပြောခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးသတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မိုက်မဲခဲ့တယ်။ သားသမီးတွေ မျက်နှာကြောင့်၊ ပြီးတော့ 'မယားကြီး' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ မာနကြောင့် ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး သည်းခံခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အဲ့ဒီနေ့ကတည်းက မြေကြီးပေါ် ဆွဲချခံလိုက်ရမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၅)
သည်းခံခြင်းရဲ့ အကျိုးဆက်က ပိုဆိုးရွားတဲ့ နာကျင်မှုတွေပါပဲ။ သူက အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို တရားဝင် အိမ်ခွဲထားပေးပြီး ကျွန်မနဲ့ သားသမီးတွေကို တဖြည်းဖြည်း လျစ်လျူရှုလာပါတယ်။ တစ်ည... သမီးလေး အပြင်းအထန် ဖျားပြီး တက်သွားတဲ့ညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။
ဆေးရုံမှာ သမီးလေးကိုပိုက်ပြီး ကယောင်ကတမ်းနဲ့ သူ့ဆီ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ်ဆက်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းပိတ်ထားတယ်။ နောက်ဆုံး သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ သိလိုက်ရတာက အဲ့ဒီညဟာ ဟိုမိန်းကလေးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို သူ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်ပေးနေတဲ့အချိန်တဲ့။ မနက်မိုးလင်းမှ ဆေးရုံကို ရောက်လာတဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်မှုထက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်မ သေချာမြင်လိုက်ရတယ်။
အဲ့ဒီစက္ကန့်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကြိုးစလေး အပြီးတိုင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူ ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူး။ သားသမီးတွေကိုလည်း တန်ဖိုးမထားတော့ဘူး။ 'မယားကြီး' ဆိုတဲ့ အမည်ခံဘဝနဲ့ ရွှေချိုင့်ထဲက မျက်ရည်ကျနေရတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို ဘဝကို ကျွန်မ ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့ပါဘူး။
အခန်း (၆)
ကျွန်မ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့ပါတယ်။ သူက စည်းစိမ်တစ်ချို့ကို ခွဲပေးခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မ ယူမလာခဲ့ဘူး။ သားသမီးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ကျွန်မတို့ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ တိုက်အိမ်ကြီးထဲကနေ မျက်ရည်တွေကြားက ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။
သူကတော့ အဲ့ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ မိန်းမသစ်နဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းတွေထဲကလို သူ နောင်တရပြီး ပြန်လာတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါက ကြမ်းတမ်းလွန်းတဲ့ လက်တွေ့ဘဝပါ။ အချိန်တွေကုန်လွန်သွားပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကတော့ အရွတ်တွေအဖြစ် ထင်ကျန်နေဆဲပါ။ ကိုယ်ချွေးနှဲစာနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝကြီးကို တခြားတစ်ယောက်က အလွယ်တကူ ဝင်စံသွားတာကို ရပ်ကြည့်နေခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်မှုကို ဘယ်သူမှ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အခန်း (၇)
ဒီနေ့အချိန်အထိ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အကြီးမားဆုံး နောင်တတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အဲ့ဒါက ကိုသီဟကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ နောင်တရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဖောက်ပြန်မှန်း သိသိချင်း ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်တန်ဖိုးထားပြီး ချက်ချင်းမထွက်ခွာခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုအတွက် နောင်တရနေတာပါ။
'မယားကြီး' ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အချစ်မပါတော့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေရတဲ့ ကြိုးကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိန်းကလေးတွေ... ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားတော့တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေ၊ မိခင်စိတ်တွေ၊ သည်းခံမှုတွေကို ပုံမအောပါနဲ့။ မချစ်တော့လို့ ထွက်သွားတဲ့သူကို ငိုယိုတားဆီးနေမယ့်အစား၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ပြီး ကိုယ့်သိက္ခာကို အခိုင်အမာ ကာကွယ်တတ်ဖို့ကသာ ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံး သင်ခန်းစာဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး နာနာကျင်ကျင် နားလည်ခဲ့ရပါပြီ။