အိမ်အကူ
**အိမ်အကူ**
အခန်း (၁)
ဆင်းရဲခြင်းက လူကို အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်စေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မနာမည် သဇင်ပါ။ ရွာကနေ ရန်ကုန်ကို အလုပ်လာလုပ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့နေရာက ခြံဝင်းကျယ်ကြီးနဲ့ အိမ်ကြီးရှင်တစ်ဦးရဲ့ အိမ်မှာပါ။ အိမ်ရှင်နာမည်က ကိုဟိန်း တဲ့။ သူ့မိန်းမက မနီလာ လို့ခေါ်တယ်။ သူတို့လင်မယားက ချမ်းသာကြွယ်ဝသလောက် အိမ်ကြီးထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်တယ်။
ကျွန်မရဲ့ အလုပ်က တစ်အိမ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ အဝတ်လျှော်၊ ထမင်းဟင်းချက်ရတဲ့ အိမ်အကူတစ်ယောက်ပါ။ မနီလာက အထက်တန်းလွှာ ပီပီ မာနကြီးတယ်။ စကားပြောရင် အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးတဲ့ လေသံ၊ နှိမ်တဲ့လေသံနဲ့ပဲ ပြောတတ်တယ်။ ကိုဟိန်းကတော့ ကွာခြားတယ်။ သူက အေးဆေးတယ်၊ စကားနည်းတယ်။ တစ်ခါတလေ မနီလာ အပြင်သွားတဲ့အခါ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး သက်ပြင်းချနေတတ်တဲ့ ကိုဟိန်းကို ကြည့်ရင်း ဒီလောက်ချမ်းသာတာတောင် ဘာတွေများ ပူဆွေးနေရတာလဲလို့ ကျွန်မ 속ထဲကနေ တွေးမိခဲ့ဖူးတယ်။
အခန်း (၂)
အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုဟိန်းနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ မမြင်ရတဲ့ နီးစပ်မှုလေးတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ မနီလာက နိုင်ငံခြားကို ခရီးထွက်သွားတဲ့ ရက်တွေမှာ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကိုဟိန်းနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တတ်တယ်။ တစ်မနက်ခင်းမှာ ကျွန်မ ခြံထဲက သစ်ပင်တွေကို ရေလောင်းနေတုန်း ကိုဟိန်းရောက်လာပြီး ကော်ဖီတစ်ခွက် ကမ်းပေးခဲ့တယ်။
"သဇင်... မင်းလည်း ပင်ပန်းနေပြီ၊ ခဏနားပြီး ကော်ဖီသောက်လိုက်ဦး" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားလေးတစ်ခွန်းက ကျွန်မရင်ကို နွေးထွေးသွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မလို အိမ်ဖော်ကောင်မလေးကို လူရာသွင်းပြီး ဆက်ဆံတဲ့ သူ့ရဲ့ နူးညံ့မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မ သတိလက်လွတ် ကျရှုံးခဲ့ရတယ်။ ညဘက်တွေဆို သူက ကျွန်မရဲ့ ရွာက အကြောင်းတွေ၊ မိသားစု အကြောင်းတွေကို မေးတယ်။ ကျွန်မက မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြောပြတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စာနာမှုတွေကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို နားလည်ပေးမယ့်သူ၊ ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီလို့ အထင်မှားခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃)
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကိုဟိန်းက မနီလာနဲ့ ဖုန်းပြောရင်း ပြဿနာတက်ပြီး အရက်တွေ အများကြီး သောက်ထားတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို အခန်းထဲ တွဲပို့ပေးတဲ့ အချိန်မှာ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲထားခဲ့တယ်။
"ငါ အရမ်းအထီးကျန်နေပြီ သဇင်ရယ်... ငါ့အနားမှာ မင်းပဲ ရှိပေးပါတော့" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မကို ဖက်ထားခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မ ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်မိနေပြီဆိုတာ အဲ့ဒီညကမှ သေချာသိလိုက်ရတယ်။ အိမ်အကူဆိုတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို မေ့လျော့ပြီး သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုအောက်မှာ အရာရာကို ပုံအောပေးဆပ်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဇာတ်လမ်းလေး စတင်ခဲ့တော့တယ်။ သူက ကျွန်မကို "တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို တရားဝင် ခေါ်ထားမှာပါ" လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း အဲ့ဒီစကားတွေကို ယုံကြည်ပြီး နေ့ရက်တိုင်းကို မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝက ပုံပြင်တွေလို မလှပခဲ့ပါဘူး။ မနီလာ ခရီးက ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကိုဟိန်းက ကျွန်မကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ပြန်ဆက်ဆံတယ်။ မနီလာရှေ့မှာဆိုရင် ကျွန်မကို ဟောက်တယ်၊ ခိုင်းတယ်။ ညဘက် သူတို့လင်မယား နှစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ အချိန်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတတ်တယ်။
ကျွန်မက သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လျှော်ဖွပ်ပေးရတယ်၊ သူတို့ စားကြွင်းစားကျန်တွေကို ရှင်းပေးရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူက အခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို ပြုံးပြပြီး ယုယုယယ ဆက်ဆံနေတာကို နေ့တိုင်း မြင်တွေ့နေရတဲ့ အဖြစ်က ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ကိုဟိန်းက ကွယ်ရာမှာ ကျွန်မကို လာဖက်ပြီး တောင်းပန်စကားပြောပေမယ့် သူ့ရဲ့ အချစ်တွေက အတုအယောင်တွေလားလို့ တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် လိုအပ်တဲ့အချိန် အပန်းဖြေစရာ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ထက် မပိုဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သေမတတ် နာကျင်စေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
အဆိုးဆုံး နေ့တစ်နေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ မနီလာက ကျွန်မနဲ့ ကိုဟိန်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ရိပ်မိသွားခဲ့တယ်။ ကိုဟိန်းရဲ့ အင်္ကျီမှာ ပေနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိတ်ကပ်စတွေကို တွေ့သွားပြီး မနီလာက အိမ်ကြီး တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်မတတ် အော်ဟစ် ဆဲဆိုတော့တာပါပဲ။
"ရှင် ဒီအိမ်ဖော်မနဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ! မှန်မှန်ပြောစမ်း" ဆိုပြီး ကိုဟိန်းကို မေးတဲ့အခါ ကိုဟိန်းရဲ့ အဖြေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
ကိုဟိန်းက မျက်နှာပျက်သွားပြီး "ဘာမှမဖြစ်ဘူး နီလာ။ ဒီကောင်မလေးက ငါ့ကို အရိပ်အကဲ လာလာပြနေတာ။ ငါက သနားလို့ အလုပ်ခန့်ထားတာကို အခုလို ရိုင်းစိုင်းမယ် မထင်ဘူး။ သူ့ကို ဒီနေ့ပဲ အလုပ်ထုတ်လိုက်မယ်" လို့ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်မ နေရာမှာတင် ကြက်သေ သေသွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ အချစ်ဆိုတာ တစ်စက်လေးမှ မရှိတော့ဘဲ ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုတွေပဲ ပါနေခဲ့တယ်။ ကိုယ့်အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် မိန်းမရှေ့မှာ ကျွန်မကို အပြစ်တွေ အကုန်ပုံချပြီး ယုတ်မာသွားခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုက အသက်ရှူရပ်မတတ် နာကျင်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်။
အခန်း (၆)
အဲ့ဒီနေ့ ညနေမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အထုပ်ကလေး ဆွဲပြီး အိမ်ကြီးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ရတယ်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာနေတယ်။ ဂိတ်တံခါးဝ အရောက်မှာ ကိုဟိန်းက အနောက်ကနေ လိုက်လာပြီး ငွေထုပ်လေး တစ်ထုပ်ကို ကျွန်မ လက်ထဲ အတင်း လာထည့်တယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ် သဇင်ရယ်... ငါ့မိသားစု ပြိုကွဲလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒါလေးယူပြီး မင်း ရွာကို ပြန်လိုက်ပါတော့" တဲ့။
ကျွန်မ အဲ့ဒီငွေထုပ်ကို သူ့မျက်နှာပေါ် ပစ်ပေါက်လိုက်မိတယ်။ ငွေနဲ့ ဝယ်လို့မရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ နှလုံးသား၊ ယုံကြည်မှု အားလုံးကို သူက အမှိုက်တစ်စလို လွှင့်ပစ်ခဲ့ပြီပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ အဲ့ဒီ အိမ်ကြီးကို ကျောခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားရင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးခဲ့ရတယ်။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ သာယာတဲ့ ဘဝကြီးထဲမှာ အေးဆေး ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မကတော့ ဘဝပျက်လုမတတ် နာကျင်မှုတွေနဲ့ လမ်းပေါ် ရောက်ခဲ့ရပြီလေ။
အခန်း (၇)
အချိန်တွေ ကြာခဲ့ပါပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မလည်း သာမန် ဈေးသည်မလေး တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ဘဝကို ရုန်းကန်နေပါတယ်။ အဲ့ဒီ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကတော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမာရွတ် တစ်ခုလို ကျန်ရစ်နေဆဲပါ။
ဒီအဖြစ်အပျက်က ကျွန်မကို ကြီးမားတဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ လူတွေက ကိုယ်နဲ့ အတန်းအစား မတူတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်တွေ၊ တန်ဖိုးထားမှုတွေ ပေးလေ့မရှိဘူး ဆိုတာပါပဲ။ မြေကြီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မက ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး မျှော်လင့်မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားပါ။ တစ်ခါတလေမှာ ချိုမြိန်တဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေ ရှိနေတတ်တယ် ဆိုတာကို ဘဝနဲ့ရင်းပြီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်အဆင့်အတန်းနဲ့ တန်တဲ့သူကိုပဲ ပေးအပ်သင့်တဲ့ အရာတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မ သေရာပါ မှတ်မိနေတော့မှာပါ။