အပျော်မယ်ဘဝ
အခန်း (၁)
အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဈေးပေါတဲ့ ရေမွှေးနံ့က မွန်းကျပ်လောက်အောင် ထောင်းထောင်းထနေတယ်။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်နှာပေါ်ကို မိတ်ကပ်တွေ အထပ်ထပ် လိမ်းကျံနေမိတယ်။ ကျွန်မနာမည် နီလာ။ လောကကြီးကတော့ ကျွန်မကို 'အပျော်မယ်' လို့ အမည်တပ်ကြတယ်။
ကျွန်မ ဒီဘဝကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးနဲ့ အမေ့ရဲ့ အကြွေးတွေကြားမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်အတွက် ရွေးချယ်စရာ လမ်းသိပ်မရှိခဲ့ဘူးလေ။ ညဘက်ရောက်တိုင်း စိမ်းသက်တဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ ရမ္မက်ပြင်းပြင်း အကြည့်တွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သာမက ဝိညာဉ်ပါ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ ဘဝဆိုတာ အသက်ရှူနေရုံ သက်သက်ပဲလို့ သတ်မှတ်ထားချိန်မှာပဲ သူ့ကို ကျွန်မ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။
သူ့နာမည်က မင်းသန့်။ သူ ပထမဆုံးရောက်လာတဲ့ညက တခြားဧည့်သည်တွေလို ကျွန်မကို အငမ်းမရ မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ ကုတင်စွန်းမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မင်း ပင်ပန်းနေပုံရတယ်၊ ဒီညတော့ ကိုယ်တို့ စကားပဲ ပြောကြရအောင်" လို့ ဆိုခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရမ္မက်မပါဘူး၊ သနားကြင်နာမှုတွေနဲ့ နားလည်ပေးနိုင်စွမ်းတွေ အပြည့်ပါနေတယ်။ အဲ့ဒီညက ကျွန်မ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူသားတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၂)
မင်းသန့်က ကျွန်မဆီကို မကြာခဏ ရောက်လာတတ်တယ်။ သူလာတိုင်း လက်ထဲမှာ ကျွန်မကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်တွေ၊ သစ်သီးတွေ ပါလာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ထိုင်ရင်း ရယ်မောဖြစ်ကြတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ အလုပ်အကြောင်းတွေ ပြောပြသလို၊ ကျွန်မကလည်း ငယ်ဘဝ အိပ်မက်လေးတွေအကြောင်း ပြောပြဖြစ်တယ်။
"နီလာက သိပ်လှတာပဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးရင်း ပြောတတ်တယ်။
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ရေခဲပြင်ပေါ် ကျလာတဲ့ နေရောင်ခြည်လေးလိုပါပဲ။ နွေးထွေးလွန်းလို့ အရည်ပျော်ကျသွားမလားတောင် ထင်ရတယ်။ ယောက်ျားတွေရဲ့ အယုံသွင်းစကားတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးပေမယ့် မင်းသန့်ရဲ့ စကားတွေကိုတော့ ကျွန်မ ယုံကြည်ချင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ နှလုံးသားလေး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စတင်ချစ်မိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာရာက နောက်ကျနေခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၃)
လတွေကြာလာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ဖောက်သည်နဲ့ အပျော်မယ်ဆိုတဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ဒီဘဝကနေ ကယ်တင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။
"ကိုယ်တို့ စီးပွားရေးလေးတစ်ခု အတူတူစလုပ်ကြမယ် နီလာ။ ပြီးရင် ကိုယ် မင်းကို ဒီငရဲတွင်းကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။ ကိုယ်တို့ သာမန်မိသားစုလေးတစ်ခု တည်ဆောက်ကြမယ်" လို့ သူက ကျွန်မ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေတောင် ကျခဲ့ရတယ်။ အချစ်ဆိုတာ၊ မိသားစုဆိုတာ ကျွန်မလို မိန်းမမျိုးနဲ့ အလှမ်းဝေးလွန်းတဲ့ အရာလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲ့ဒီအိပ်မက်က လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပြီလေ။ စီးပွားရေးစဖို့ အရင်းအနှီးလိုတယ်လို့ သူပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ တစ်ချက်လေးတောင် မတွေးဘဲ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။
ဒီငွေတွေက ကျွန်မရဲ့ ညပေါင်းများစွာ၊ မျက်ရည်ပေါင်းများစွာ၊ နာကျင်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ ရင်းပြီး ရှာဖွေထားတဲ့ သွေးစွန်းငွေတွေပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီငွေတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို ဝယ်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင် အားလုံး ပုံအပ်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၄)
ငွေတွေ ယူသွားပြီးနောက်ပိုင်း မင်းသန့်ရဲ့ အပြုအမူတွေ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အရင်လို နေ့တိုင်း မလာတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း အလုပ်များနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အမြဲတမ်း ချချပစ်တယ်။ ဆက်သွယ်မှုတွေ ကျဲလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကြီးစိုးလာတယ်။
"ငါ့ကိုများ ထားသွားပြီလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ညဘက်တွေမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ချင်သေးတယ်။ စီးပွားရေး စလုပ်ခါစမို့ အလုပ်များနေတာ နေမှာပါဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ လမ်းထိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူများ ရောက်လာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။
အခန်း (၅)
တစ်နေ့တော့ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်စင်္ကြံတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားမယ့် အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ခင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က မင်းသန့်ရဲ့ သတင်းကို ယူလာပေးခဲ့တယ်။ သူ အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်တဲ့။ သတို့သမီးက မျိုးရိုးဂုဏ်ရှိတဲ့၊ ပညာတတ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။
ပထမတော့ ကျွန်မ မယုံဘူး။ အရူးတစ်ယောက်လို သူ့အိမ်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ မင်္ဂလာမဏ္ဍပ် ထိုးဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး စူးခနဲ နာသွားတယ်။ လေပူတွေ ဆို့တက်လာပြီး အသက်ရှူရတောင် ခက်ခဲသွားတယ်။ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူနဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေး ပြုံးရယ်ပြီး စကားပြောနေတာကို အဝေးကနေ ရပ်ကြည့်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်ကျသွားမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။
စီးပွားရေး အတူလုပ်မယ်ဆိုတာ လိမ်ညာမှုသက်သက်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သွေးစွန်းငွေတွေက သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာစရိတ်အတွက် အသုံးတော်ခံ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၆)
ကျွန်မ သူ့ကို မရရအောင် တွေ့ပြီး မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲမှာ ကျွန်မတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြတယ်။
"ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ ကိုမင်းသန့်။ ကျွန်မရဲ့ ငွေတွေကို ယူသွားရုံမကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမျှော်လင့်ချက်လေးကိုပါ ရက်ရက်စက်စက် နင်းခြေသွားခဲ့တယ်" လို့ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း မေးခဲ့တယ်။
သူ့မျက်နှာက အရင်လို နူးညံ့မနေတော့ဘူး။ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်သလို ကြည့်ရင်း ပြောချလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"မင်းလို အပျော်မယ် တစ်ယောက်ကို ဘယ်ယောက်ျားက အိမ်သူသက်ထားအဖြစ် တင်မြှောက်ချင်မှာလဲ နီလာ။ ငွေဆိုတာ မင်းတို့ဆီက အလွယ်တကူ ရနိုင်တယ်လေ။ မင်းသာ မိုက်မဲပြီး ယုံခဲ့တာကိုး။"
အဲ့ဒီစကားဆုံးတော့ သူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဆွဲမထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငိုသံတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေပြီး မျက်ရည်တွေသာ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျနေခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက်တစ်ခုပဲ ဆိုတာ သေချာသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇)
အခန်းကျဉ်းလေးထဲ ပြန်ရောက်တော့ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ပြန်ထိုင်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေကြောင့် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ မိတ်ကပ်တွေကို ဖျက်လိုက်ပြီး အသစ်ပြန်လိမ်းနေမိတယ်။ ဘဝက ဆက်လျှောက်ရဦးမှာလေ။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါ လိမ်းကျံလိုက်တဲ့ မိတ်ကပ်တွေအောက်မှာတော့ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ သေဆုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။
ကျွန်မ သင်ခန်းစာ အကြီးကြီး ရလိုက်တယ်။ ရွှံ့ညွန်ထဲက ကြာပန်းဟာ ဘယ်လောက်လှလှ ဘုရားတင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ခံရတဲ့ လောကကြီးမှာ၊ အချစ်ဆိုတာ လူတန်းစား ခွဲခြားတတ်မှန်း ကျွန်မ သေချာနားလည်သွားခဲ့ပြီ။ အယုံလွယ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ပါ။ သနားကြင်နာမှု ဟန်ဆောင်မှုအောက်က အတ္တတွေကို မမြင်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က လာကယ်တင်မယ်ဆိုတဲ့ ပုံပြင်တွေကို ယုံကြည်နေသရွေ့ ဘဝက နာကျင်နေရဦးမှာပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်သင့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး၊ ဒါပေမယ့် အနာကျင်ရဆုံး ဘဝသင်ခန်းစာပါပဲ။ ပြင်ပမှာ မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပေမယ့် ကျွန်မ ရင်ထဲက မီးတောက်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းသတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။