မိန်းမပျက်၏နောင်တ
**မိန်းမပျက်၏နောင်တ**
**အခန်း (၁)**
မီးရောင်စုံတွေ ထိန်လင်းနေတဲ့ ဒီလမ်းသွယ်လေးထဲမှာ ညဆိုတာ အသက်ဝင်စပြုလာတဲ့ အချိန်ပါ။ စျေးပေါတဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေ၊ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေနဲ့ အရက်နံ့တွေ ရောထွေးနေတဲ့ ဒီနေရာဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ လူတွေက ကျွန်မတို့ကို 'မိန်းမပျက်' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရင်းပြီး ဝမ်းရေးအတွက် ဖြေရှင်းနေရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။
ကျွန်မနာမည် သင်းသင်း။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနဲ့ အိပ်ရာထဲ လဲနေတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခအတွက် ကျွန်မ ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ရတာပါ။ ညတိုင်း သူစိမ်းယောက်ျားတွေရဲ့ အထိအတွေ့အောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နင်းခြေဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတယ်။ မျက်နှာမှာ အပြုံးတုတွေ တပ်ထားပေမယ့် ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ နေ့တိုင်း သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေခဲ့တာ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။ ကျွန်မဘဝကို ကျွန်မ ရွံရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီရွှံ့နွံထဲကနေ ဘယ်လို ရုန်းထွက်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ကျွန်မလို မိန်းမအတွက်တော့ ရယ်စရာ စကားလုံးတစ်လုံး သက်သက်ပါပဲ။
**အခန်း (၂)**
ဒီလိုနဲ့ အမှောင်တိုက်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံနေရတဲ့ ကျွန်မဘဝထဲကို 'ကိုဝေယံ' ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက တခြား ဖောက်သည်တွေနဲ့ မတူဘူး။ ပထမဆုံး စတွေ့တဲ့ညက သူ ကျွန်မကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို ဝယ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝအကြောင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေကို နားထောင်ပေးခဲ့တယ်။
"သင်းသင်း... မင်း ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ မတန်ပါဘူး" လို့ သူပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရယ်လိုက်မိသေးတယ်။ ယောကျ်ားတွေရဲ့ အလှည့်အဖြား စကားဆိုတာ ကျွန်မ အလွတ်ရနေပြီလေ။ ဒါပေမယ့် ကိုဝေယံက လက်တွေ့ သက်သေပြခဲ့တယ်။ သူ ညတိုင်း လာတယ်။ ကျွန်မကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်တွေ ဝယ်လာပေးတယ်။ ကျွန်မ ဖျားနေတဲ့ရက်ဆို ဆေးလာပေးပြီး နဖူးကို စမ်းကြည့်တတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေအောက်မှာ သံမဏိလို မာကျောနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားလေး တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာခဲ့တယ်။
သူက ကျွန်မကို လူရာသွင်းတယ်။ မိန်းမပျက် တစ်ယောက်လို မဆက်ဆံဘဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပေးခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူက ကျွန်မ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး "ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ ဒီငရဲတွင်းထဲကနေ ကိုယ် မင်းကို ကယ်တင်ပါရစေ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ဘဝသစ်တစ်ခု အတူတူ စကြမယ်" လို့ ပြောလာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ကျခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို တကယ် ချစ်တဲ့သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ့်သူ တွေ့ပြီလို့ အပိုင်ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။
**အခန်း (၃)**
ကိုဝေယံရဲ့ စကားကို ယုံပြီး ကျွန်မ အဲ့ဒီ အမှောင်လောကကြီးကို ကျောခိုင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခန်းငှားပြီး အတူတူ နေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ အထည်ချုပ် စက်ရုံမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်တယ်။ မနက်စောစောထ၊ ထမင်းဟင်းချက်၊ အလုပ်သွား၊ ညဆို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်လာပေမယ့် ကျွန်မ အရမ်း ပျော်ခဲ့ပါတယ်။
ချွေးနံ့လေး နံနေပေမယ့် ကိုယ့်လုပ်အားနဲ့ကိုယ် ရှာစားရတဲ့ ထမင်းက အရင်ကထက် ပိုအရသာရှိတယ်။ ကိုဝေယံကလည်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အရောင်းစာရေး လုပ်တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝလေးက ဆင်းရဲပေမယ့် နွေးထွေးခဲ့တယ်။ လစာထုတ်တဲ့ ရက်တွေဆို လမ်းထိပ်က ခေါက်ဆွဲကြော်လေး အတူတူ စားကြရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်လို နေထိုင်ခွင့်ရတဲ့ ဒီအချိန်လေးတွေကို ကျွန်မ အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၄)**
ဒါပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရေပွက်ပမာပါပဲ။ ခြောက်လလောက် အကြာမှာတော့ ကိုဝေယံ စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အလုပ်ကနေ ညနက်မှ ပြန်လာတတ်တယ်။ အရက်နံ့တွေ ရနေတတ်တယ်။ လစာတွေလည်း အိမ်ကို အပြည့်မပါလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်တတ်လာတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို လူမိုက်လိုလို လူတချို့ ရောက်လာပြီး ကိုဝေယံကို ရိုက်နှက်ကြတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ကိုဝေယံ လောင်းကစားကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ သူ့အလုပ်ကလည်း ပြုတ်သွားတာ ကြာပြီတဲ့။ ကျွန်မ လောကကြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရှာထားသမျှ ပိုက်ဆံလေးတွေ၊ စုထားတဲ့ ရွှေလက်စွပ်လေး အကုန်လုံးကို သူ့ကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့ ထုတ်ပေးလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရပေမယ့် 'သူ ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ... အခုချိန်မှာ ငါ သူ့ကို ပစ်မသွားသင့်ဘူး' လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ပြီး သည်းခံခဲ့တယ်။
**အခန်း (၅)**
ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ဆိုတာ ပြင်ဖို့ ခက်မှန်း ကျွန်မ သေချာ သိလိုက်ရတယ်။ အကြွေးတွေ ဆပ်ပြီးသွားပေမယ့် သူ ဆက်ကစားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စက်ရုံက လစာလေးနဲ့ နှစ်ယောက်ဝမ်းစာ ဖြေရှင်းနေရတဲ့အပြင် သူ့ရဲ့ လောင်းကစားစရိတ်ကိုပါ ထောက်ပံ့နေရတယ်။ မပေးရင် ရိုက်နှက်လာတယ်။
အဆိုးရွားဆုံး နေ့တစ်နေ့ကိုတော့ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အိမ်လခ မပေးနိုင်လို့ အိမ်ရှင်က ဆင်းပေးဖို့ ပြောနေတဲ့ အချိန်၊ ကိုဝေယံကလည်း အကြွေးတွေ ထပ်တင်နေတဲ့ အချိန်ပေါ့။ ညဘက် သူ အိမ်ပြန်လာတော့ မျက်နှာမကောင်းဘူး။ ကျွန်မအနားကို လာထိုင်ပြီး သူက ခပ်တိုးတိုး ပြောတယ်။
"သင်းသင်း... ကိုယ့်ကို တစ်ခါလောက်ပဲ ကူညီပါကွာ။ ကိုယ့်အကြွေးရှင်က မင်းကို သဘောကျနေလို့တဲ့။ တစ်ညလောက်ပဲ... တစ်ညလောက်ပဲ သူ့ဆီ သွားလိုက်ပါ။ အဲ့ဒါဆို ကိုယ့်အကြွေးတွေ အကုန် ကြေပြီ"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်လာသလိုပဲ။ နားထဲမှာ အသံတွေ အကုန်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာကိုပဲ အကြောင်သား ကြည့်နေမိတယ်။
"ရှင်... ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ ဝေယံ" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။
သူက မျက်နှာလွှဲသွားပြီး "မင်းက အရင်ကတည်းက ဒီအလုပ်တွေ လုပ်ဖူးနေတာပဲ သင်းသင်းရာ။ အသစ်အဆန်းမှ မဟုတ်တာ... ကိုယ့်ကို ချစ်ရင် ဒီတစ်ခါလောက်တော့ ကယ်ပါ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။
စကားလုံးတိုင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးခွဲနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲက ကယ်တင်ခဲ့ပါတယ် ဆိုတဲ့ ယောကျ်ားက၊ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို လက်ခံပါတယ်ဆိုတဲ့ ယောကျ်ားက ကျွန်မကို အဲ့ဒီ ငရဲတွင်းထဲ ကိုယ်တိုင် ပြန်တွန်းချနေတာလေ။
**အခန်း (၆)**
ကျွန်မ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ ငိုတောင် မငိုနိုင်တော့လောက်အောင် ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေ ထုံပေ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အခန်းထောင့်က ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ် ထည့်ထားတဲ့ အိတ်လေးကို ဆွဲပြီး အိမ်အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
"သင်းသင်း! မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ... သင်းသင်း!" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အော်ခေါ်သံတွေကို နောက်ကျောမှာ ချန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားရင်း ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ မိုးရေတွေ ရောပြွမ်းနေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာ အေးစက်ပြီး ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘဝသစ်တစ်ခု ရပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... မိန်းမကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်ရပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... အားလုံးက တံလျှပ်တွေပါလား။ မိန်းမပျက် တစ်ယောက်ရဲ့ နောင်တဆိုတာ ဘယ်သူမှ နားလည်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အခုတော့ သေချာသွားခဲ့ပါပြီ။ သူက ကျွန်မကို ကယ်တင်ရှင် အနေနဲ့ ချဉ်းကပ်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်မကို အသုံးချဖို့ အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာပါ။
**အခန်း (၇)**
ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ဖြတ်သန်းပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မ အဲ့ဒီ အမှောင်လောကထဲကိုလည်း ပြန်မသွားခဲ့သလို၊ ဘယ်ယောကျ်ားကိုမှလည်း ထပ်မယုံကြည်တော့ပါဘူး။ မြို့စွန်က စျေးလေးတစ်ခုမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကုန်စိမ်းသည်လေး အဖြစ်နဲ့ ဘဝကို ခက်ခဲစွာ ရပ်တည်နေပါတယ်။
လူတွေက ကိုယ့်ကို ရွှံ့နွံထဲက ဆွဲထုတ်ပေးမယ်လို့ လာပြောတိုင်း မျက်စိစုံမှိတ် မယုံလိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်မ ရခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်တာ ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ။ သူတစ်ပါးရဲ့ သနားကြင်နာမှုကို မျှော်လင့်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ပုံအပ်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အသေသတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က အမည်းစက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ဖျက်ဖျောက်လို့ ရမှာ မဟုတ်ပေမယ့်၊ အခုတော့ အနည်းဆုံး ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ လေးစားမှုရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အနေနဲ့ ခေါင်းမော့ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်ပါပြီ။ ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ယုံကြည်မိခဲ့တဲ့ မိန်းမပျက် တစ်ယောက်ရဲ့ နောင်တတရားကနေ ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာ တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။