မာယာများတဲ့အပျက်မ
အခန်း (၁)
"သူမက မာယာများတဲ့ အပျက်မပါကွာ… မင်း သူ့ကို ဝေးဝေးရှောင်တာ ကောင်းမယ်။"
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဇေယျာ့ရဲ့ သတိပေးစကားက ကော်ဖီဆိုင်လေးရဲ့ ထောင့်စွန်းဝိုင်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကတော့ မှန်ပြတင်းပေါက်နားမှာ အထီးကျန်ဆန်စွာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီမှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့တယ်။ သူမနာမည်က 'နှင်း'။ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကြားမှာ ဝေဝါးနေတဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးဟာ လောကကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကို အကုန်ခံစားထားရသလို နွမ်းနယ်နေတယ်။ လူတွေက သူ့ကို ငွေမက်တဲ့သူ၊ ယောက်ျားတွေကို လှည့်စားတဲ့ မိန်းမပျက် စသဖြင့် ကင်ပွန်းတပ်ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မြင်တာက အဲဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ခပ်မှိုင်းမှိုင်း မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အကြောက်တရားနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့အတွက် ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်မယ်လို့ ရူးမိုက်စွာ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ရွှံ့ညွန်ထဲက ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ဆယ်ယူပြီး သန့်စင်ပေးချင်တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ အစပြုခြင်းပေါ့။ အဲဒီနေ့က သူမဆီကို လျှောက်သွားပြီး စကားစမြည်ပြောခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေဟာ ငရဲခန်းဆီကို သွားတဲ့ လမ်းစမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၂)
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာဆိုရင် ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ဖြူစင်လွန်းပါတယ်။ ညဘက်တွေဆို ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး သူမရဲ့ အတိတ်က နာကျင်စရာတွေကို ပြောပြတတ်တယ်။
"နှင်းကို လူတိုင်းက အသုံးချသွားကြတာချည်းပဲ ဝေယံရယ်… ဝေယံရော နှင်းကို တစ်နေ့ ထားသွားမှာလားဟင်" လို့ မျက်ရည်တွေဝဲပြီး မေးလာတိုင်း ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲကြေမတတ် ခံစားရတယ်။
"ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မလုပ်ဘူး နှင်း။ ကိုယ့်အသက်ထက် ပိုချစ်တယ်" လို့ ကျွန်တော် ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ နှင်းရဲ့ အပြုံးတွေက အရမ်းကို နွေးထွေးပြီး အစစ်အမှန်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာပါ။ သူမကြိုက်တဲ့ ဟင်းလေးတွေ ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးတိုင်း၊ သူမ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးနေရတိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝက ပြည့်စုံနေပြီလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူမဟာ ပျက်စီးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ နာကျင်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါလို့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အမြဲ ခုခံကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
ဒါပေမယ့် အချစ်ဆိုတာ မျက်ကန်းဖြစ်နေချိန်မှာတောင် အမှန်တရားက တံခါးလာခေါက်တတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ညသန်းခေါင်အချိန်တွေမှာ နှင်းရဲ့ ဖုန်းဆီကို ဝင်ဝင်လာတတ်တဲ့ Message သံတွေ၊ ဖုန်းလာရင် အပြင်ထွက်ပြီး တိုးတိုးလေး သွားပြောတတ်တဲ့ အကျင့်တွေက ကျွန်တော့်ကို စတင် နှိပ်စက်လာတယ်။ "ဘယ်သူလဲ နှင်း" လို့ မေးတိုင်း "အလုပ်က သူငယ်ချင်းပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ မျက်နှာလွှဲသွားတတ်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ နှင်းက ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲတွေ မကြာခဏ ပြောလာတယ်။ မိဘတွေ နေမကောင်းလို့၊ အကြွေးဆပ်စရာရှိလို့ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီက ငွေတွေ တောင်းယူတတ်တယ်။
ကျွန်တော် သိမ်းဆည်းထားတဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်လုံး သူမရဲ့ လက်ထဲကို ထည့်ပေးခဲ့ပေမယ့် နှင်းကတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ပိုပိုပြီး ဝေးကွာလာသလို ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ သိပေမယ့် သိရမယ့် အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
တစ်လလောက် အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး သေဆုံးရလောက်တဲ့အထိ နာကျင်မှုတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ နှင်းဟာ "နယ်က အမျိုးတွေဆီ ခဏသွားဦးမယ်" ဆိုပြီး သုံးရက်လောက် ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာခဲ့ပေမယ့် အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး။
သုံးရက်ပြည့်တဲ့ ညနေမှာ နှင်း ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ နောက်ဆုံးပေါ် iPhone အသစ်စက်စက်တစ်ခုနဲ့၊ ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ဈေးကြီးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဆင်မြန်းထားတယ်။ "ဒါတွေက ဘယ်ကလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ "အစ်မဝမ်းကွဲက ဝယ်ပေးလိုက်တာ" လို့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း လိမ်ညာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လည်ပင်းနားက ရဲနေတဲ့ အနမ်းရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့် ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မမေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒေါသထွက်ရမယ့်အစား မျက်ရည်တွေပဲ ကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အချစ်၊ အချိန်၊ ငွေကြေး နဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးဟာ သူမအတွက်တော့ စားပေါက်တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ဘူးဆိုတာကို နာကျင်စွာ သဘောပေါက်လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၅)
နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးမယ့် ညတစ်ညကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ နှင်းက သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း မွေးနေ့သွားမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲ မသင်္ကာတာနဲ့ သူမနောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့တယ်။
မြို့ထဲက နာမည်ကြီး ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ ကားပါကင်မှာ ရပ်လိုက်တဲ့ ဇိမ်ခံကားကြီးတစ်စီးထဲကနေ နှင်း ဆင်းလာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားတာက အသက်ငါးဆယ်လောက်ရှိမယ့် လူကြီးတစ်ယောက်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောပြီး ဟိုတယ်ထဲ ဝင်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်နေသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကားပေါ်ကဆင်းပြီး သူတို့ရှေ့ကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။
"နှင်း... ဒါ မင်းပြောတဲ့ သူငယ်ချင်းမွေးနေ့လား"
နှင်းက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ခဏလောက် အံ့သြသွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာကို ခပ်တည်တည် ပြန်ပြင်လိုက်တယ်။ ဘေးက လူကြီးက "ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးတော့ နှင်းက အေးစက်စက် အသံနဲ့ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။
"ကားမောင်းပေးတဲ့ ကောင်လေးပါ... စိတ်မနှံ့ဘူး။ သွားရအောင် ဦး"
ကျွန်တော် ရူးသွားမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ကိုယ် မင်းကို အရာအားလုံး ပေးဆပ်ခဲ့တာလေ... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ" လို့ အော်မေးလိုက်တယ်။
နှင်းက ကျွန်တော့်လက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခါချလိုက်ပြီး "နင့်ကို ငါ ချစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ဘဝရပ်တည်ဖို့ နင့်ရဲ့ မွဲတေနေတဲ့ အချစ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး ဝေယံ။ ငါက မာယာများတဲ့ အပျက်မပဲ... နင့်လို လူအ တာဝန်ယူနိုင်တဲ့ မိန်းမစား မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
မိုးရေတွေထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေနဲ့ မိုးရေတွေ ရောနှောပြီး ပါးပြင်ပေါ် စီးကျနေတယ်။ သူမ ကျောခိုင်းသွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တစ်စစီ ကွဲကြေသွားခဲ့ပြီဆိုတာ သေချာသွားတယ်။
သူမကို လူတွေက အပျက်မလို့ ခေါ်ကြတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ဘဝပေးအခြေအနေကြောင့် ပျက်စီးသွားတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမကိုယ်တိုင်က အဲ့ဒီလို ပျက်စီးခြင်းကို သာယာနေခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တုတွေ၊ အချစ်တုတွေဟာ သူမ လိုချင်တာကို ရဖို့အတွက် သုံးတဲ့ မာယာလက်နက်တွေသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီမာယာတွေထဲမှာ အသက်ငင်ခဲ့ရတဲ့ သားကောင်တစ်ကောင် သက်သက်ပါပဲ။
အချိန်တွေ ကြာသွားခဲ့ပြီ။ နှင်း တစ်ယောက် ဟိုလူကြီးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကွာရှင်းလိုက်တယ်၊ အခု နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ထပ်တွဲနေပြန်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကြားရပေမယ့် ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ အချစ်စစ်ဆိုတာကတော့ အဲ့ဒီ မိုးရွာတဲ့ညမှာတင် အပြီးတိုင် သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၇)
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်တော် ရလိုက်တဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာကတော့ အလွန်ကို ခါးသီးပါတယ်။
"လူတစ်ယောက်ကို သနားတိုင်း မချစ်ပါနဲ့။"
အချစ်နဲ့ သနားခြင်းကို ရောထွေးမိတဲ့အခါ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဖန်ခွက်တစ်ခုကို အတင်းပြန်ဆက်ဖို့ ကြိုးစားရင် ကိုယ့်လက်ပဲ ပြန်ရှပါလိမ့်မယ်။ တချို့လူတွေဟာ ဒဏ်ရာရနေလို့ ကယ်တင်ရှင်ကို ရှာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝဖို့အတွက် နောက်ထပ် သားကောင်အသစ်ကို ရှာဖွေနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။
မာယာများတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အချစ်စစ်နဲ့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တာဟာ လောကမှာ အကြီးမားဆုံးသော ရူးမိုက်မှုတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်တော် နာကျင်စွာနဲ့ လက်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။