အိမ်ထောင်ရေး ဒုက္ခ
အခန်း (၁)
မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်နုနုလေးက ပြတင်းပေါက်မှန်ကိုဖောက်ပြီး အခန်းထဲကို ကျရောက်နေတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဘာအလင်းရောင်မှ မရှိသလို မှောင်မိုက်နေဆဲပါပဲ။ ဘေးနားက ခုတင်လွတ်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ကျွန်မ ခိုးချလိုက်မိတယ်။
ဒီနေ့ဟာ ကျွန်မနဲ့ ကိုမင်းခန့်တို့ရဲ့ ခုနစ်နှစ်ပြည့် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့။
လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်က ဒီနေ့မျိုးမှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းကလေးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုမင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အရာရာပါပဲ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ ကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့ကြပေမယ့် အချစ်တွေ၊ နားလည်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ အရမ်းကို နွေးထွေးခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ကနေ ပြန်လာရင် ချွေးသံတရဲရဲနဲ့ဖြစ်နေပေမယ့် "ပင်ပန်းနေပြီလား မိန်းမ" ဆိုပြီး ကျွန်မကို ဖက်နမ်းတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့အကြင်နာတွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာတွေဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
အိမ်ထောင်သက်တမ်း နည်းနည်းရလာတဲ့အခါ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ စီးပွားရေးက တဖြည်းဖြည်း အရာထင်လာတယ်။ သူ ပိုပြီး အောင်မြင်လာဖို့အတွက် ကျွန်မဘက်က အရာရာကို စတေးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းမြတ်နိုးတဲ့ အလုပ်ကို ထွက်ခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။
"မင်း ဘာမှ ပူစရာမလိုတော့ဘူး သီရိ။ ကိုယ် ရှာကျွေးနိုင်နေပြီပဲ။ မင်းက အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေပါ"
သူ့ရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်တွေကို သေတ္တာတစ်လုံးထဲ ထည့်သွင်းပြီး သော့ခတ်ပစ်လိုက်တယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ သူ့အတွက် မနက်စာ၊ သူဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားကအစ အရာရာကို အချို့ယွင်းမရှိအောင် ကျွန်မ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေးဟာ သူ့အတွက် အနားယူရာ အိုအေစစ်လေးတစ်ခု ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို မြတ်နိုးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို အထင်အရှား တွေ့ခဲ့ရပါသေးတယ်။
အခန်း (၃)
ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အရာရာဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းခန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ အလုပ်ကိစ္စ၊ ဧည့်ခံပွဲ၊ ခရီးစဉ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေဟာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက နံရံတစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းပါပဲ။ အရင်က စားပွဲပေါ်မှာ ပစ်တင်ထားတတ်တဲ့ ဖုန်းဟာ အခုတော့ Password တွေ ထပ်တလဲလဲ ပြောင်းထားပြီး ရေချိုးခန်းထဲအထိတောင် ယူသွားတတ်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ ပြန်လာတိုင်း ရတတ်တဲ့ စိမ်းသက်သက် ရေမွှေးနံ့တစ်ခုကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။
"ကိုမင်းခန့်... အခုတလော အိမ်ပြန် အရမ်းနောက်ကျတယ်နော်။ နေမကောင်းဖြစ်ဦးမယ်" လို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး ပြောတဲ့အခါတိုင်း၊
"မင်းက ဘာသိလို့လဲ သီရိ။ ငါက အပြင်မှာ ပင်ပန်းခံပြီး ရှာနေတာလေ။ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေရတဲ့သူက ငါ့ကို လာမချုပ်ချယ်စမ်းပါနဲ့" ဆိုတဲ့ စူးရှတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်စေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
တစ်နေ့တော့ ထိတ်လန့်စရာ အမှန်တရားကြီးက ကျွန်မရှေ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီက message ဝင်လာတဲ့ အသံကြောင့် မျက်နှာပြင်မှာ လင်းသွားတဲ့ စာသားလေးကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။
"မောင်... ဒီညရော အရင်လို လာတွေ့ဦးမှာလား။ လွမ်းနေပြီ"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ထွက်သွားသလိုပါပဲ။ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ သူ့ကို ဖုန်းလေးပြပြီး ကျွန်မ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်ထက် ဒေါသထွက်သွားတဲ့ ပုံစံကိုသာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
"မင်း ငါ့ဖုန်းကို ဘာလို့ ခိုးကြည့်ရတာလဲ။ ဟုတ်တယ်... ငါ အပြင်မှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ မင်းလို အိမ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တွန့်ကွေးပြီး ဘာမှ နားမလည်တဲ့ မိန်းမနဲ့ ငါ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ရမလဲ။ မင်းကိုယ်မင်း မှန်ထဲ ပြန်ကြည့်ဦး"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်။ သူ့အတွက် အရာရာ စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံစံဟာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အိမ်အကူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၅)
ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့သေးတယ်။ ၇ နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကြီးကို မပြိုကွဲစေချင်လို့ ကိုယ့်သိက္ခာကိုချပြီး သူ့ကို ဆွဲထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူကတော့ ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်။
"ကွာရှင်းကြရအောင် သီရိ။ ငါ သူ့ကို တကယ် ချစ်နေပြီ။ မင်းကို ငါ ငွေတော့ အလုံအလောက် ပေးခဲ့ပါ့မယ်"
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ ချက်ချင်း ခမ်းခြောက်သွားခဲ့တယ်။ ဘာကိုမှ ထပ်ပြီး မခံစားရတော့သလို ထုံကျင်သွားတယ်။ သူ ပေးမယ့် 'ငွေ' ဆိုတဲ့ အရာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှု၊ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူက လွယ်လွယ်လေး တန်ဖိုးဖြတ်လိုက်တာပါလား။ သည်းခံခြင်းတွေရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ ပေါက်ကွဲထွက်တာ မဟုတ်ဘဲ အေးစက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သိလိုက်ရတယ်။
"ရပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်မ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်"
အခန်း (၆)
အဝတ်အစား အနည်းငယ်ပါတဲ့ လက်ဆွဲအိတ်လေး တစ်လုံးကိုဆွဲပြီး အိမ်ထဲကနေ လှမ်းထွက်ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့ ဧည့်ခန်း၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ခဲ့တဲ့ မီးဖိုချောင်... အရာရာတိုင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မျက်ရည်တွေကြားကနေ လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်။
သူကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ဖုန်းကိုသာ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထွက်သွားတာကိုတောင် တားဆီးဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပါဘူး။ လမ်းမပေါ်ရောက်တော့ ရုတ်တရက် ရွာချလာတဲ့ မိုးရေတွေထဲမှာ ကျွန်မ အားရပါးရ အော်ငိုပစ်လိုက်တယ်။ နတ်သမီးပုံပြင်တွေထဲကလို မကောင်းတဲ့သူက ဒဏ်ခတ်ခံရပြီး ကောင်းတဲ့သူက ပျော်ရွှင်ရတယ်ဆိုတာ လက်တွေ့ဘဝမှာ မရှိပါဘူး။ လက်တွေ့ဘဝဟာ အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းပြီး နာကျင်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်။
အခန်း (၇)
အခုဆိုရင် အချိန်တွေ အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ကျွန်မ အစကနေ ပြန်ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ညတွေမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ နပန်းလုံးရင်း မျက်ရည်ကျခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်တွေက ရေတွက်လို့တောင် မရတော့ပါဘူး။
အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ လူနှစ်ယောက် ပေါင်းဖက်ရုံနဲ့ ပြီးသွားတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လိုက်ပါပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး၊ အိပ်မက်တွေ အားလုံးကို တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ပုံအပ်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်မြတ်နိုးပါစေ... ဘယ်လောက်ပဲ သစ္စာရှိရှိ ပေးဆပ်ခဲ့ပါစေ... ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့သူ တစ်ယောက်အတွက်တော့ အဲဒီပေးဆပ်မှုတွေဟာ အမှိုက်တစ်စထက် ပိုမတန်ပါဘူး။ ကျွန်မ ရရှိခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ မေ့နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်ယောက်ျားကမှ အလေးအနက်ထားပြီး ချစ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ အသိတရားပါပဲ။ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲ မသိပေမယ့်... အခုချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို သူတစ်ပါးအပေါ် မှီခိုခြင်းမရှိဘဲ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြန်လည် တည်ဆောက်နေပါပြီ။