မယားကြီး၏ နောက်ဆုံးစကား
မယားကြီး၏ နောက်ဆုံးစကား
အခန်း (၁) အခြေတည်ခြင်း
အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက စိုးမိုးထားတာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း မြင်တွေ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းက အရင်လို ပြုံးရွှင်နေတဲ့ နှင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ညိုးငယ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့၊ စကားနည်းသွားတဲ့ ဇနီးသည်ကို ကျွန်တော် မြင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အလေးမထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာက ကုမ္ပဏီက အတွင်းရေးမှူးမလေး မေ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ နုပျိုမှုနဲ့ အလိုလိုက်မှုတွေကြားမှာ သာယာနေခဲ့တာ။ နှင်းနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ၁၀ နှစ်ရှိပြီ။ အောင်မြင်မှုတွေ နောက်ကို အပြေးအလွှား လိုက်နေရင်း ဘေးနားက လူကို လှည့်မကြည့်မိခဲ့တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အမှားပဲ။
အခန်း (၂) ဆက်နွှယ်မှု
ကျွန်တော်တို့ စတွေ့ခဲ့တာ တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက။ နှင်းက ကျွန်တော့်အတွက်ဆို အရာရာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့သူ။ မိဘတွေ သဘောမတူတဲ့ကြားက ကျွန်တော့်ဆီ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ လိုက်လာခဲ့တာ။ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူမကပဲ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ဈေးရောင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အခုလို ရာထူးကြီးကြီး၊ ပိုက်ဆံအများကြီး ရလာတာ နှင်းရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကြောင့်ဆိုတာ ကျွန်တော် ခဏတာ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲမှာ မေ ပို့ထားတဲ့ အလွမ်းစာတွေကို ဖတ်ရင်း ပြုံးနေမိချိန်မှာ၊ နှင်းကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားဖို့ ပြင်နေတတ်တယ်။
အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်တယ်။ မေ့ဆီက ပြန်လာတာ။ နှင်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး လက်ထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် စာရွက်တစ်ရွက် ကိုင်ထားတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ "ကိုကို... ကျွန်မတို့ စကားခဏ ပြောရအောင်" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စိတ်မရှည်သလို "ငါ ပင်ပန်းနေပြီ နှင်း၊ နောက်မှ ပြောမယ်" ဆိုပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ ဖုန်းကို အသံပိတ်ပြီး မေနဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အပြန်အလှန် ပို့နေခဲ့တာ။ နှင်း တစ်ညလုံး အပြင်မှာ ထိုင်ငိုနေတာကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
"ကျွန်မကို ကွာရှင်းခွင့်ပေးပါ" တဲ့။ တစ်ပတ်အကြာမှာ နှင်းက ဒီစကားကို ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ။ မေနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက ပိုသာယာနေသလိုပဲ။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်း သဘောပဲ" လို့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ဒါပေမဲ့ တစ်လပဲ... တစ်လလောက်ပဲ ကျွန်မကို အချိန်ပေးပါ။ အဲဒီ တစ်လအတွင်းမှာ ကျွန်မကို ဇနီးတစ်ယောက်လို ပြန်ဆက်ဆံပေးပါ။ ပြီးရင် ကျွန်မ ကိုကို့ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးမယ်" လို့ တောင်းဆိုတယ်။ ကျွန်တော် သဘောတူခဲ့တယ်။ တစ်လဆိုတာ ခဏလေးပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
အဲဒီတစ်လအတွင်းမှာ နှင်းက ထူးဆူးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို နေ့တိုင်း ချက်ပေးတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်သွားရင် အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ကိစ္စ အကြောင်းပြပြီး မေနဲ့ တွေ့နေတုန်းပဲ။ မေ့ဆီက ဖုန်းတွေ လာရင် နှင်းရှေ့မှာပဲ ကိုင်တယ်။ နှင်းရဲ့ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့လာတာကို ကျွန်တော် မြင်ပေမဲ့ "ငါ့ကို သနားအောင် လုပ်နေတာ" လို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ နှင်းက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းလေးမှီပြီး "ကိုကို... ကျွန်မ မရှိတော့ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါနော်" လို့ ပြောရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ ကျောလေးကို ပုတ်ပေးရင်း စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီတစ်လ ဘယ်တော့ ကုန်မလဲလို့ပဲ တွေးနေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၆) ပြိုကွဲခြင်းမှတ်တိုင်
တစ်လပြည့်တဲ့နေ့။ ကျွန်တော် အိမ်ကို ခပ်စောစော ပြန်လာတယ်။ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ဟင်းနံ့တွေ မရဘူး။ အမြဲတမ်း ဆီးကြိုနေတတ်တဲ့ နှင်းကိုလည်း မတွေ့ရဘူး။ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတော့ နှင်းက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေတယ်။ "နှင်း... ထတော့၊ လက်မှတ်ထိုးရအောင်" လို့ ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်တယ်။ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘူး။ ကျွန်တော် နားနားကို သွားပြီး လှုပ်နှိုးလိုက်တဲ့အခါ နှင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက အေးစက်နေပြီ။ သူမရဲ့ လက်ဘေးမှာ ဆေးပုလင်းတွေနဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ သူမက ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။ သူမ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ တစ်လဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ကွာရှင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ဆုံး အမှတ်တရတွေ ထားခဲ့ဖို့နဲ့ သူမ မရှိတဲ့နောက် ကျွန်တော့် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေ အဆင်ပြေအောင် ရှယ်ယာရှင်တွေနဲ့ လိုက်ညှိနှိုင်းပေးနေခဲ့တာ။
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
စာအိတ်ထဲမှာ ကွာရှင်းစာချုပ် မဟုတ်ဘဲ သူမ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ လွှဲပေးခဲ့တဲ့ စာချုပ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါသေးတယ်။ "ကိုကို... ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ကိုကို တခြားတစ်ယောက်ကို ချစ်နေတာ။ ကျွန်မကို ကြည့်ရတာ ကိုကို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ ကျွန်မ ရောဂါအကြောင်းကို မပြောခဲ့တာပါ။ ကိုကို စိတ်ချမ်းသာပါစေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ... နောက်တစ်ယောက်ကို ချစ်ရင်တော့ ကျွန်မကို ထားခဲ့သလို ပစ်မထားပါနဲ့။ သူများတွေက ကိုကို့ကို အောင်မြင်လို့ ချစ်ကြပေမဲ့၊ ကျွန်မကတော့ ကိုကို့ကို ကိုကို ဖြစ်နေလို့ ချစ်ခဲ့တာပါ" တဲ့။
ကျွန်တော် ကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ကျပြီး အော်ငိုမိတယ်။ မေ့ဆီက ဖုန်းတွေ တောက်လျှောက် ဝင်လာပေမဲ့ ကျွန်တော် မကိုင်နိုင်တော့ဘူး။ မေ ချစ်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးနဲ့ ပိုက်ဆံ။ နှင်း ချစ်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှု။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အရာရာ ရှိနေပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို အစစ်အမှန် ချစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ အတ္တတွေကြောင့် ထာဝရ လက်လွတ်လိုက်ရပြီ။ နှင်းရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တာ မဟုတ်လား။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေချိန်မှာ အလေးမထားမိခြင်းဟာ၊ သူ မရှိတော့တဲ့ အခါမှာ သင့်ဘဝကို အမှောင်ချမယ့် အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။