မယားဝတ္တရား
**အခန်း (၁) - အချစ်ဖြင့် စတင်ခဲ့သော ဝတ္တရား**
"မယားဝတ္တရား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုတစ်ခု အမြဲဖြစ်တည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ အိမ်ဂေဟာကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခွင့်ရတာဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခုလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။
ကိုကျော်စွာနဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တုန်းက နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဘာဆိုဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရိုးရိုးဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်၊ ကျွန်မက ကျောင်းဆရာမပေါက်စလေး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဆိုတာကလည်း မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေနည်းနည်းလောက်ကို ခေါ်ပြီး ဆွမ်းကျွေးလေးလုပ်ခဲ့ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရမ်းပျော်ခဲ့ပါတယ်။ ညဘက်တွေဆို သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းလေးတွေ ချက်ပြုတ်ပြီး သူအလုပ်ကအပြန်ကို စောင့်ရတာ၊ သူ့အင်္ကျီလေးတွေကို သေသေချာချာ မီးပူတိုက်ပေးရတာ၊ ပင်ပန်းလာတဲ့ သူ့ကို ရေနွေးကြမ်းလေး ငှဲ့ပေးရတာတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမောပြေစရာ ကမ္ဘာလေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
"သန္တာ... ကိုယ်တို့ ကြိုးစားကြမယ်နော်။ တစ်နေ့ကျရင် သန္တာ့ကို ဘုရင်မလေးတစ်ပါးလို ထားနိုင်အောင် ကိုယ်ရှာကျွေးမှာပါ"
သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီရင်း အဲ့ဒီစကားကို ကြားရတဲ့အချိန်တိုင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေ ပြည့်ဝဖို့အတွက် ကျွန်မဘက်က တတ်နိုင်သမျှ ပေးဆပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ သူ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစဖို့ အရင်းအနှီးလိုတော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေပေးထားတဲ့ ရွှေလေးတွေကို မနှမြောဘဲ ချွတ်ရောင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ အိမ်မှုကိစ္စဆိုတာ မိန်းမတွေရဲ့ တာဝန်ပဲဆိုတဲ့ ခံယူချက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်တွေကို ဘေးဖယ်ပြီး သူ့နောက်ကျောက ခိုင်မာတဲ့ အရိပ်တစ်ခုဖြစ်အောင် ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၂) - ပြည့်စုံခြင်းများကြားက လစ်ဟာမှု**
အချိန်တွေ ငါးနှစ်လောက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကိုကျော်စွာရဲ့ ကြိုးစားမှု၊ ကျွန်မရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဟာ ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် အောင်မြင်လာခဲ့ပါတယ်။ အရင်က ငှားနေခဲ့ရတဲ့ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးကနေ ခြံကျယ်ကြီးနဲ့ အိမ်ကြီးဆီကို ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ သူလည်း ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် သူဌေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သလို၊ ကျွန်မလည်း ဆရာမအလုပ်ကနေ ထွက်ပြီး အိမ်ရှင်မအဖြစ် အပြည့်အဝ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံလာတဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက နွေးထွေးမှုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့ပါတယ်။ အရင်က အလုပ်ကပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး တစ်နေ့တာအကြောင်းတွေ ဖောက်သည်ချတတ်တဲ့ သူဟာ အခုတော့ "ကိုယ် ပင်ပန်းနေတယ် သန္တာ၊ ခဏနားမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတတ်ပါတယ်။
ညစာစားပွဲမှာလည်း ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေကို ဘာအရသာမှန်းမသိ စားသောက်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မက စကားစပြောရင်တောင် "အင်း... အဲ... ဟုတ်တယ်" ဆိုတဲ့ ခပ်ပြတ်ပြတ် စကားလုံးတွေနဲ့သာ တုံ့ပြန်တတ်လာတယ်။ အလုပ်ကိစ္စတွေ များလို့ ဖိအားများနေတာနေမှာပါလေ ဆိုပြီး သူ့ကို နားလည်ပေးဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မယားဝတ္တရားက သူ့ကို စိတ်အေးချမ်းမှုပေးဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ညဘက် အိပ်မပျော်တဲ့အချိန်တွေမှာ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်မှုကို အတိုင်းသား ခံစားလာရပါတယ်။
**အခန်း (၃) - အေးစက်စပြုလာသော အကြည့်များ**
ပြဿနာတွေက သေးငယ်တဲ့ အရာလေးတွေကနေ စတင်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ သူ အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ကျွန်မက သူ့ကော်လာကို အရင်လို သွားပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး...
"သန္တာ... မင်း အိမ်နေရင်း အင်္ကျီကြီးနဲ့ လူကို လာမဖက်စမ်းပါနဲ့ကွာ။ ဟင်းနံ့တွေ နံနေတယ်"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်မ ဝတ်ထားတာက ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဘာတိတ်ထဘီနဲ့ တီရှပ်အဟောင်းလေးပါ။ အရင်ကဆို ဒီဟင်းနံ့လေးတွေက အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အနံ့လေးတွေလို့ သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ဖူးတာပါ။
"မင်းလည်း အိမ်မှာ အလကားနေတာပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ပါဦးလား။ အပြင်က အမျိုးသမီးတွေဆို ဘယ်လောက် စမတ်ကျလဲ ကြည့်ဦး။ ကိုယ့်မိန်းမက ဒီလိုပုံစံကြီးဖြစ်နေတော့ ကိုယ် အပြင်ခေါ်သွားရမှာတောင် ရှက်လာပြီ"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ အိမ်မှာ အလကားနေနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်၊ အိမ်ကြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေအောင်၊ မိသားစုတာဝန်တွေ မလစ်ဟင်းအောင် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပင်ပန်းခံနေရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျွန်မဟာ ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့၊ အဆင့်အတန်းမမီတော့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ စိမ်းသက်လာသလို၊ အထင်သေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကိုပါ မြင်လာရပါတယ်။
**အခန်း (၄) - ကွဲအက်သွားသော ယုံကြည်မှု**
မိန်းမတွေရဲ့ အာရုံခံစားမှုဆိုတာ တော်တော်လေး တိကျပါတယ်။ သူ့ဆီကနေ ရေမွှေးနံ့ စိမ်းစိမ်းတွေ ရလာတဲ့နေ့၊ ဖုန်းကို Password ခံပြီး ရေချိုးခန်းထဲအထိ ယူသွားတတ်တဲ့နေ့တွေမှာ ကျွန်မ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး မဟုတ်ပါဘူးလေလို့ ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ တစ်ည သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သူ့ဖုန်းက လင်းလာတယ်။ Message ဝင်လာတာပါ။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက... "မောင်... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ။ မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်" တဲ့။ ပို့တဲ့သူ နာမည်က "ဆုမွန်"။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်လာပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ထွက်သွားသလိုပဲ။ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ ပိုးပေါက်ချလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို နှိုးပြီး မေးခဲ့တယ်။ ငိုယိုပြီး ရူးမတတ် အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။
သူ လန့်နိုးလာပြီး ဖုန်းကို ကျွန်မလက်ထဲက ဆွဲယူလိုက်တယ်။ သူ ပြာယာခတ်သွားမယ်၊ တောင်းပန်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး...
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဆုမွန်နဲ့ ပတ်သက်နေတာ။ သူက ငါ့အလုပ်တွေကိုလည်း နားလည်ပေးနိုင်တယ်။ ငါ့အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့လည်း လိုက်ဖက်တယ်။ မင်းလို အိမ်မှုကိစ္စလောက်ပဲ သိတဲ့ မိန်းမမဟုတ်ဘူး"
ရက်စက်လိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ။ နှစ်ယောက်အတူတူ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ အတိတ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေ အားလုံးဟာ "အိမ်မှုကိစ္စလောက်ပဲ သိတဲ့ မိန်းမ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
**အခန်း (၅) - ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးခြင်း**
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့အိမ်ဟာ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူကတော့ ဖုံးကွယ်စရာမလိုတော့တဲ့အတွက် ပိုပြီး ရဲတင်းလာတယ်။ တစ်ခါတလေ အိမ်ပြန်မလာတဲ့ ညတွေတောင် ရှိလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ နေ့စဉ် ငိုကြွေးရင်း၊ နာကျင်ရင်းနဲ့ပဲ အချိန်တွေကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။
ဘာလို့ ကွာရှင်းမပစ်တာလဲလို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ အဖြေက ရိုးရိုးလေးပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းချစ်သေးလို့ပါပဲ။ ပြီးတော့ "မယားဝတ္တရား" ဆိုတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းက ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တုပ်နှောင်ထားပါတယ်။ လင်ယောက်ျားက ဖောက်ပြန်နေပါစေ၊ မိန်းမဆိုတာ သည်းခံရမယ်၊ အိမ်ထောင်ရေးမပြိုကွဲအောင် ထိန်းသိမ်းရမယ် ဆိုတဲ့ အရိုးစွဲနေတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကြောင့် ကျွန်မ ဆက်ပြီး သည်းခံခဲ့တယ်။
သူ့ကို ပြန်ရလာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ သူကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပြီး ညဥ့်နက်တဲ့အထိ စောင့်ခဲ့တယ်။ သူ ပြန်ရောက်လာရင် ဖိနပ်ချွတ်ပေးတယ်၊ အဝတ်အစားတွေ လဲပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီက ပြန်ရတာကတော့ အေးစက်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေနဲ့ အခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့တွေပါပဲ။ လည်ချောင်းထဲမှာ ဆို့နင့်နေတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မျိုချရင်း၊ ကျွန်မဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ လူသေကောင်တစ်လောင်းလို ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
**အခန်း (၆) - အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှုနှင့် လမ်းခွဲ**
ကျွန်မတို့ရဲ့ ခုနစ်နှစ်ပြည့် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့။ အဲဒီနေ့မှာ သူ စောစောပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်း၊ သူ အကြိုက်ဆုံးဟင်းတွေ ချက်ပြီး လှလှပပလေး ပြင်ဆင်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ည ၈ နာရီ... ၉ နာရီ... ၁၁ နာရီ... သူ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။
မနက်လင်းအားကြီး ၄ နာရီလောက်မှ ကားသံကြားလို့ ကျွန်မ ထွက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတယ်။ သူ့အင်္ကျီပေါ်မှာ နှုတ်ခမ်းနီရာတွေ ထင်ရှားနေပြီး အရက်နံ့တွေလည်း ထောင်းထောင်းထနေတယ်။ ကျွန်မ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ ငိုယိုပြီး ရိုက်နှက်မိတယ်။
"ရှင် ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲ ရှင်မသိဘူးလား။ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ဘာလဲ... ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက အလကားပဲလား!"
သူက ကျွန်မလက်ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"မင်း ဘာတွေ လာရစ်နေတာလဲ သန္တာ! ငါ ပိုက်ဆံရှာပေးနေတာပဲလေ။ မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ? စားစရာရှိတာ စား၊ နေစရာရှိတာ နေ။ အိမ်မှာနေပြီး မင်းရဲ့ မယားဝတ္တရား ကျေအောင်သာ လုပ်စမ်းပါ။ ငါ့ကို လာမချုပ်ချယ်နဲ့!"
"မယားဝတ္တရား..." အဲဒီစကားလုံးလေးက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ သစ္စာတရားတွေ၊ ငယ်ရွယ်မှုတွေ၊ စွန့်လွှတ်မှုတွေ အားလုံးဟာ သူ့အတွက်တော့ လခမပေးရတဲ့ အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် "ဝတ္တရား" သက်သက်ပဲလား။ ကျွန်မ ရုတ်တရက် ငိုနေရာကနေ ရပ်သွားတယ်။ မျက်ရည်တွေလည်း ခမ်းခြောက်သွားတယ်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက အလိုလို သိလိုက်ပါတယ်။
**အခန်း (၇) - နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ**
အဲဒီမနက်ခင်းမှာပဲ ကျွန်မ အဝတ်အစား နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို လက်ဆွဲအိတ်လေးထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။ မှန်တင်ခုံပေါ်မှာတော့ သူဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ လက်စွပ်လေးရယ်၊ အိမ်သော့ရယ်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်။ အိပ်မောကျနေတဲ့ သူ့ကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အိမ်ကြီးထဲကနေ ကျွန်မ ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတယ်။
နာကျင်ရလားလို့ မေးရင်၊ ဟုတ်ကဲ့... ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ဝက်လောက်ကို မြှုပ်နှံခဲ့ရတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကြီး ပြိုကွဲသွားတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်တံခါးဝကို ကျော်လွန်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ လွတ်လပ်မှုတစ်ခုကို ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတယ်။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် "မယားဝတ္တရား" ဆိုတာ အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဝတ္တရားဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှု၊ တန်ဖိုးထားမှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ရှိနေမှသာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပါ။ တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်နေရပြီး ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်မပြုတဲ့သူ၊ သစ္စာမရှိတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် အရာရာကို စတေးခံခြင်းဟာ "ဝတ္တရား" မဟုတ်ပါဘူး။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း" မျိုးပါပဲ။
လောကကြီးမှာ အချစ်ထက် အရေးကြီးတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို သင်ခန်းစာယူရင်း၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာမှ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ဖို့ ခြေလှမ်းသစ်တွေကို ရဲရဲဝင့်ဝင့် လှမ်းလျှောက်နေပါပြီ။ နာကျင်ခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီအမာရွတ်တွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။