မြို့အစွန် အိမ်ကလေး
**မြို့အစွန် အိမ်ကလေး**
အခန်း (၁)
ကျွန်မတို့ ဒီမြို့အစွန်က အိမ်ကလေးကို စဝယ်တုန်းက နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာ အချစ်ကလွဲပြီး တန်ဖိုးကြီးတာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။
လက်ထပ်ပြီးစ အချိန်တွေမှာ ကျဉ်းကျပ်လှတဲ့ အငှားခန်းလေးတစ်ခုမှာ ကျွန်မတို့ ဘဝကို စတင်ခဲ့ရတယ်။ လစာထုတ်ရက်ရောက်တိုင်း အိမ်လစာပေးဖို့ ဖယ်ထားရတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေမှာ ကိုကို့ရဲ့ မျက်နှာလေး ညှိုးသွားတတ်တာကို ကျွန်မ အမြဲသတိထားမိတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ နှစ်ယောက်သား အသေအချာ စုဆောင်းပြီး ဒီမြို့အစွန်က မြေကွက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးနဲ့ သစ်သားအိမ်အိုလေးကို ဝယ်ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။
"မြို့ထဲနဲ့တော့ နည်းနည်းဝေးတယ်ကွာ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်တည်းပိုင်တဲ့ နန်းတော်လေးပေါ့" လို့ အိမ်လေးကို စရောက်တဲ့နေ့က ကိုကိုက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ပြောခဲ့တယ်။
အိမ်လေးက ဟောင်းနွမ်းနေပေမယ့် ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးပါပဲ။ ကိုကို့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီရင်း၊ ဒီအိမ်ကလေးမှာ သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝလေးတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်လို့ ကျွန်မ ရင်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ကတိပြုခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂)
အိမ်လေးကို ပြင်ဆင်ရတဲ့ အချိန်တွေက ကျွန်မတို့ဘဝရဲ့ အချိုမြိန်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွေပါပဲ။
ပိတ်ရက်တွေဆိုရင် ကိုကိုနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အိမ်ကို ဆေးသုတ်ကြတယ်။ ဆေးရည်တွေ တစ်ကိုယ်လုံး ပေပွနေပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ရယ်မောခဲ့ကြတဲ့ အသံတွေက အိမ်လေးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ ခြံဝင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်မ အနှစ်သက်ဆုံး စံပယ်ပင်လေးကို ကိုကို ကိုယ်တိုင် စိုက်ပေးခဲ့တယ်။
"ဒီစံပယ်ပင်လေး ကြီးလာရင် မင်းအတွက် ပန်းကုံးလေးတွေ အမြဲ သီပေးမယ်" လို့ ချွေးသံတရွဲရွဲနဲ့ ကိုကိုက ပြုံးပြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
မီးဖိုချောင်လေးထဲမှာ အတူတူ ဟင်းချက်ကြရင်း၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခွံ့ကျွေးခဲ့ကြတဲ့ ညစာတွေက ဆင်းရဲပေမယ့် အရသာ အရှိဆုံးပါပဲ။ ဒီအိမ်ကလေးရဲ့ ထောင့်တိုင်း၊ နေရာတိုင်းမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ချွေးစက်တွေ၊ ရယ်မောသံတွေ၊ ပြီးတော့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ကိန်းအောင်းနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုကို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့် အလုပ်မှာ ရာထူးတိုးလာခဲ့တယ်။ လစာတွေ ပိုကောင်းလာသလို၊ ကိုကို့ရဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကလည်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ပြောင်းလဲလာတဲ့ အရာတွေထဲမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးလည်း ပါဝင်လာခဲ့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။
"ဒီအိမ်က မြို့ထဲသွားရတာ သိပ်ဝေးတာပဲကွာ။ လမ်းမှာတင် အချိန်တွေ ကုန်တယ်"
ကိုကို့ဆီက ညည်းတွားသံတွေ စတင် ကြားလာရတယ်။ အရင်က မြို့အစွန်အိမ်ကလေးကို နန်းတော်လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ ကိုကိုက အခုတော့ ဒီအိမ်ကလေးကို အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို သဘောထားလာပုံရတယ်။ အလုပ်များတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကိုကို အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ညတွေ ပိုများလာတယ်။
ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ အေးစက်သွားတဲ့ ဟင်းခွက်တွေကို ကြည့်ရင်း၊ အိမ်ဝမှာရှိတဲ့ စံပယ်ပင်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေခဲ့ရတဲ့ ညတွေ အများကြီး ရှိလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
တစ်နေ့တော့ ကိုကို ပြန်လာတဲ့အချိန် သူ့အင်္ကျီဆီကနေ ကျွန်မ လုံးဝ မရင်းနှီးတဲ့ ရေမွှေးနံ့ သင်းသင်းလေးတစ်ခုကို ရလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ မေးခွန်းတွေ မေးချင်ပေမယ့် လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေပြီး အသံထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ကိုကိုက ကျွန်မကို မျက်လုံးချင်း မဆုံတော့ဘူး။ စကားပြောရင်လည်း ခပ်တိုတိုပဲ ပြောပြီး အိပ်ရာဝင်သွားတတ်တယ်။
အမှောင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတဲ့ ညတွေ မနည်းတော့ပါဘူး။ တစ်ချိန်က တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းတွေက အခုတော့ ကျွန်မနဲ့ အဝေးဆုံးမှာ ရှိနေခဲ့ပြီ။ ဖုန်းထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာတတ်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေ၊ ကိုကို့ရဲ့ အပြုံးတုတွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးက တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျလာနေခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၅)
အရာအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတဲ့ ညကတော့ မိုးအရမ်းရွာနေတဲ့ ညတစ်ညပါ။
ကိုကို့ ဖုန်းထဲကနေ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ စာတွေကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး စိစိညက်ညက် ကျေမွသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက မြို့ထဲက၊ ပညာတတ်၊ ငွေကြေးပြည့်စုံပြီး ကိုကို့ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ သူမျိုးပါ။
"ဘာလို့လဲ ကိုကို... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလို ရက်စက်ရတာလဲ" လို့ ငိုယိုပြီး မေးတဲ့အခါ ကိုကို့ မျက်နှာက အေးစက်နေခဲ့တယ်။
"ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ မင်းက ဒီမြို့အစွန် အိမ်ကလေးထဲမှာပဲ ရောင့်ရဲနေနိုင်ပေမယ့် ကိုယ်က ရှေ့ဆက်သွားချင်ပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းသစ်နဲ့ ဒီအိမ်ကလေး၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့က... မကိုက်ညီတော့ဘူး။ ကိုယ် ဒီမှာ ဆက်နေရတာ အသက်ရှူကြပ်လာပြီ"
ရက်စက်လိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ချွေးစက်တွေ၊ အိပ်မက်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကလေးက သူ့အတွက် အသက်ရှူကြပ်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီတဲ့။ ထိုစကားက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထပ်ထပ် ထိုးစိုက်လိုက်သလို နာကျင်လွန်းလို့ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အရုပ်ကြိုးပြတ် ခွေကျသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
နောက်နေ့ မနက်မှာပဲ ကိုကို အထုပ်အပိုးတွေ သိမ်းပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အိမ်ရှေ့ကနေ ကားလေး ထွက်သွားတဲ့ အချိန်အထိ ကျွန်မ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ မျက်ရည်တွေနဲ့သာ ငေးကြည့်နေခဲ့မိတယ်။ ကိုကို ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ စံပယ်ပင်လေးကတော့ အပွင့်တွေ ဝေဆာနေပေမယ့်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ အိမ်ကလေးကတော့ အသက်ငွေ့ မရှိတော့သလို ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ပြီ။
အိမ်ရဲ့ ထောင့်တိုင်းမှာ ကိုကို့ရဲ့ အရိပ်တွေချည်းပါပဲ။ အတူတူ ဆေးသုတ်ခဲ့တဲ့ နံရံ၊ အတူတူ ထမင်းစားခဲ့တဲ့ စားပွဲ၊ အတူတူ ကြည့်ခဲ့တဲ့ တီဗွီလေး... အရာအားလုံးက လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ အချစ်နဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်လေးက အခုတော့ ကျွန်မကို လောင်မြိုက်စေတဲ့ ငရဲခန်းလေး တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ရေတွက်လို့တောင် မရနိုင်တော့ပါဘူး။
အခန်း (၇)
အချိန်တွေ တော်တော်လေး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။
ဒီမြို့အစွန် အိမ်ကလေးမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဆက်နေဖြစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ကလေးကို ကိုယ်တိုင် သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ပြင်ဆင်ပြီး၊ ခြံထဲမှာလည်း ပန်းပင်တွေ အများကြီး ထပ်စိုက်လိုက်တယ်။ ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရ ကိုကိုက မြို့ထဲက တိုက်ခန်းကြီးတစ်ခုမှာ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ အတူနေနေတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့ အဆင်မပြေကြဘူးလို့ သိရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအရာတွေက ကျွန်မနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ပါဘူး။
ညနေခင်းတွေဆို အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း စံပယ်ပန်းနံ့လေးတွေကို ရှူရှိုက်ရတာ ကျွန်မအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခုပါပဲ။
ဘဝက ကျွန်မကို သင်ခန်းစာ အကြီးကြီး တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ အိမ်တစ်လုံးကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ပါစေ... အဲ့ဒီအိမ်ထဲမှာ နေမယ့်သူရဲ့ စိတ်နှလုံးက အခြားတစ်နေရာကို ရောက်နေခဲ့ရင် အရာအားလုံးဟာ သဲထဲရေသွန်သလိုပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို အနားမှာ ရှိနေဖို့ ကိုယ့်ဘက်က ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ် အနစ်နာခံပါစေ၊ သူထွက်သွားချင်တဲ့ နေ့မှာ ဆွဲထားလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
အခုတော့ ဒီအိမ်ကလေးက အချစ်ကို ကိုယ်စားမပြုတော့ပါဘူး။ ခါးသီးတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ 'ကြံ့ခိုင်မှု' ကိုသာ ကိုယ်စားပြုနေပါတော့တယ်။ အိမ်ဆိုတာ တခြားသူတစ်ယောက်က ဖန်တီးပေးမှ လုံခြုံတာမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ တည်ဆောက်မှသာ အခိုင်မာဆုံး ခိုလှုံရာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။