အပျိုစင်

 **အခန်း (၁) အဖြူရောင် ကမ္ဘာလေး**

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးဆုံးတန်ဖိုးက အပျိုစင်ဘဝပဲ သမီး။ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုပဲ... မနမ်းရက်စရာ၊ မချွေရက်စရာ တန်ဖိုးထားမှ လှတာပေါ့"

အမေ့ရဲ့ ဒီစကားတွေက ကျွန်မ သတိရတတ်စအရွယ်ကတည်းက နားထဲမှာ စွဲနေခဲ့တဲ့ စကားတွေပါ။ ကျွန်မနာမည် သဇင်။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ပဲ ကျွန်မရဲ့ဘဝကို ဖြူဖြူစင်စင်နဲ့ အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ ရိုးရာကို မြတ်နိုးတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူပီပီ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးက သေးငယ်ပေမယ့် လုံခြုံတယ်။ အချစ်ဆိုတာကို စာအုပ်တွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးပြီး၊ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကျွန်မကို တကယ်တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးမယ့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် ကျွန်မရဲ့ အရာရာကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ်။ 

ကျွန်မရဲ့ အဖြူရောင်ကမ္ဘာလေးထဲကို သူ ဝင်မလာခင်အချိန်ထိပေါ့။

သူ့နာမည်က နေမင်းခန့်။ နာမည်လိုပဲ သူက တောက်ပတယ်။ စကားပြောဆို ယဉ်ကျေးပြီး လူကြီးဆန်တဲ့ သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အသစ်မှာ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာပါ။ သူက ကျွန်မထက် အသက်ငါးနှစ်လောက် ကြီးပြီး၊ လောကဓံကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မလို အရာရာကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ကြည့်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ သူ့ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ရင်ခုန်စရာ အတိဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။

**အခန်း (၂) ဆေးရောင်စုံ ခြယ်သသူ**

"သဇင်က တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ခေတ်ကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ သဇင့်လို အေးချမ်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး မြတ်နိုးသွားမှာပါ"

အဲ့ဒီစကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အကြိမ်ကြိမ် အရည်ပျော်စေခဲ့ပါတယ်။ ကိုနေမင်းခန့်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးရည်းစား၊ ပထမဆုံး အချစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက သာယာပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်။ ဖျားရင် ဆေးလာပို့ပေးတတ်ပြီး၊ စိတ်ညစ်စရာရှိရင်လည်း အချိန်ပေးပြီး နားထောင်ပေးတတ်တယ်။ 

တစ်နှစ်နီးပါး ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့ကို အသက်ထက်မက ချစ်လာမိတယ်။ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ အတူတူမက်ကြတယ်။ သူက ကျွန်မကို လက်ထပ်မယ်လို့ အမြဲကတိပေးတတ်တယ်။ 

"ကိုယ့်ဘဝရဲ့ လက်တွဲဖော်ဟာ သဇင်ကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး" လို့ သူ ပြောတိုင်း၊ ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲသည်အထိ ပီတိဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူ့ကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ 

**အခန်း (၃) စမ်းသပ်ခံရသော ယုံကြည်ခြင်း**

ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ခွဲကျော်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပြဿနာလေးတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မဆီကနေ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နီးစပ်မှုတွေကို ပိုပြီး တောင်းဆိုလာတယ်။ 

"ကိုကို... သဇင့်မှာ ကိုကို့ကို ပေးစရာဆိုလို့ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အချစ်ပဲ ရှိတာလေ။ သဇင်တို့ကို လူကြီးတွေ သဘောတူပြီး လက်ထပ်တဲ့နေ့ကျရင် အရာအားလုံးက ကိုကို့အတွက်ချည်းပါပဲ။ အခုတော့ သဇင့်ကို နားလည်ပေးပါနော်" လို့ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက လက်မခံခဲ့ဘူး။ "ကိုယ်တို့က လက်ထပ်ကြမယ့်သူတွေပဲလေ သဇင်ရယ်။ ခေတ်တွေက ပြောင်းနေပြီ။ သဇင်က ကိုယ့်ကို တကယ်မချစ်လို့ အခုလိုတွေ ဟန့်တားနေတာလား။ ကိုယ့်အချစ်တွေကို သဇင် မယုံဘူးလား" ဆိုပြီး စိတ်ကောက်ပြတတ်တယ်။ 

တချို့ရက်တွေမှာ သူ ကျွန်မကို ဖုန်းမဆက်ဘူး။ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတတ်တယ်။ အဲ့ဒီလိုအချိန်တိုင်း ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာကို ကျွန်မ အရမ်းကြောက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို သက်သေပြဖို့ လိုအပ်နေပြီလို့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

**အခန်း (၄) ပေးဆပ်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုး**

မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပါ။ သူ့မွေးနေ့ဖြစ်တာကြောင့် သူ့တိုက်ခန်းကို ကျွန်မ သွားပြီး ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က သူ အရမ်းကို ဝမ်းနည်းနေပုံရပြီး သူ့အလုပ်က အခက်အခဲတွေကို ပြောပြရင်း ကျွန်မ ပခုံးပေါ်မှာ မှီငိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သနားသွားတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ၊ သနားကြင်နာမှုတွေ၊ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်တွေ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ... ကျွန်မရဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ကာကွယ်လာခဲ့တဲ့ အဖြူရောင်ကမ္ဘာလေးကို သူ့အတွက် စတေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတယ်။

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးလို့ အမေသင်ပေးခဲ့တဲ့ 'အပျိုစင်' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့အတွက်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ 'ငါတို့က လက်ထပ်ကြမှာပဲလေ' လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။ အရာအားလုံး ပေးဆပ်ပြီးသွားတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ အရင်လို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ စာပို့ရင် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမှ စာပြန်တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ချပစ်လိုက်တတ်တယ်။ အေးစက်စက် နိုင်လာတဲ့ သူ့ရဲ့ အသံတွေကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတတ်တယ်။

**အခန်း (၅) ပြိုကျလာသော ကောင်းကင်**

တစ်လတိတိ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီးတဲ့နောက်... သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပို့ပေးလာတဲ့ ဖေ့စ်ဘုတ် (Facebook) ပုံလေးတစ်ပုံကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရပါတယ်။ 

ပုံထဲမှာ... နေမင်းခန့်ဟာ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေတယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ နိုင်ငံခြားပြန် သူဌေးသမီးလေး တစ်ယောက်။ 'Engagement Ceremony' ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးကို ဆူးနဲ့ထိုးဆွသလို နာကျင်စေတယ်။ 

ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး အသံမထွက်အောင် ကြိတ်ငိုရတယ်။ လက်တွေ တုန်ရီနေပေမယ့် သူ့ဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ တော်တော်ကြာမှ ဖုန်းကိုင်တယ်။

"ကိုကို... အဲ့ဒါ ဘာတွေလဲဟင်။ သဇင့်ကို လက်ထပ်မယ် ဆိုတာတွေကရော... သဇင်က ကိုကို့အတွက် ဘာလဲဟင်..." ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက ရှိုက်သံတွေကြားမှာ ပျောက်ရှနေတယ်။

တစ်ဖက်က သက်ပြင်းချသံ တစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ကိုယ်တို့က ကလေးတွေမှ မဟုတ်တော့တာ သဇင်ရယ်။ ကိုယ့်အခြေအနေအရ သူ့ကို လက်ထပ်မှ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ။ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကလည်း သဘောတူလို့ ဖြစ်ခဲ့ကြတာလေ။ ကိုယ်က အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ သဇင်လည်း ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် ရှေ့ဆက်ကြတာပေါ့"

**အခန်း (၆) ပြိုလဲခြင်း နှင့် ကျန်ရစ်သော အမာရွတ်**

"သဘောတူလို့ ဖြစ်ခဲ့ကြတာလေ..."

ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ယုံကြည်မှု၊ အချစ်... အရာအားလုံးကို ဓားနဲ့ အမွှာမွှာ ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မငိုနိုင်တော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေတောင် ခန်းခြောက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ 

အဲ့ဒီညက မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မ တန်ဖိုးမဲ့သွားပြီလား... အသုံးချခံလိုက်ရပြီလား... နာကျင်မှု၊ ရှက်ရွံ့မှု၊ နောင်တရမှုတွေက ကျွန်မကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။ လမ်းပေါ်ထွက်ပြီး ကားကြိတ်ခံသေချင်စိတ်တွေ တစ်ဖွားဖွား ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး ကျွေးမွေးပြုစုလာတဲ့ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နာကျင်မှုအတွက်နဲ့ မိဘတွေကို သောကမီး မပေးရက်ခဲ့ဘူး။ 

ကျွန်မ အံကို ကြိတ်ပြီး ဆက်ရှင်သန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား တစ်ခြမ်းကတော့ အဲ့ဒီညကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

**အခန်း (၇) နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ သင်ခန်းစာ**

အချိန်တွေ ငါးနှစ်လောက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။ 

အခုဆို ကျွန်မဟာ အလုပ်အကိုင် အောင်မြင်နေတဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ နေမင်းခန့် အကြောင်း ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်မခုန်တော့သလို၊ နာကျင်မှုလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ သူကတော့ သူ့မိန်းမရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကြားမှာ ဟန်ဆောင် အပြုံးတွေနဲ့ ရှင်သန်နေဆဲပါ။

ဒီငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မ နားလည်လိုက်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်။ 'အပျိုစင်' ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုတည်းနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရဘူးဆိုတာပါပဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး တန်ဖိုးဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု (Self-respect) နဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ စိတ်ထားသာ ဖြစ်ပါတယ်။ 

အချစ်ကို သက်သေပြဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ တန်ဖိုးကို စတေးစရာ မလိုပါဘူး။ တကယ် ချစ်တဲ့သူ၊ တကယ် တန်ဖိုးထားတဲ့သူဟာ သင် ဘာကိုမှ မပေးဆပ်ရရင်တောင် သင့်ကို မြတ်နိုးနေမှာပါ။ စကားချိုချိုတွေ အောက်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို အပေါစား မလုပ်မိဖို့က အရေးကြီးဆုံး သင်ခန်းစာပါပဲ။

ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အမာရွတ်တစ်ခု ကျန်ခဲ့ပေမယ့်၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ဖြူစင်၊ ပိုပြီး သန်မာလာခဲ့ပါပြီ။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို အခုလို တန်ဖိုးရှိတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် သွေးထိုးပေးခဲ့တာပါ။ ဘဝဆိုတာ လဲကျသွားတိုင်း ပြီးဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြန်ထနိုင်တဲ့ အင်အားကသာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး တန်ဖိုးဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်ပါပြီ။