"အောက်တန်းစား"
အခန်း (၁)
ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ နွေဦးသည် ခရမ်းပြာရောင် ပန်းငုဝါတို့ဖြင့် လှပမနေဘဲ ဖုန်တထောင်းထောင်းနှင့် အပူဒဏ်ကိုသာ အန်ထုတ်နေသည်။ နေရောင်ခြည်သည် ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ အုတ်နီခဲကျိုးများနှင့် ရေမြောင်းပုပ်များပေါ်သို့ အညှိုးတကြီး ကျရောက်နေကာ လေထုထဲတွင် အမည်မဖော်နိုင်သော အပူရှိန်တို့က ဝေ့သီနေသည်။ ဦးသက်နိုင်သည် သူ၏ ပုဆိုးစုတ်ကလေးကို ခပ်တင်းတင်း ပြင်ဝတ်ရင်း ရှေ့တွင် ခင်းကျင်းထားသော ငါးခြောက်ထုပ်ကလေးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာပြင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လောကဓံ၏ ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေကာ မျက်တွင်းအိမ်တို့မှာ အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် ချိုင့်ဝင်လျက် ရှိသည်။
အခန်း (၂)
တောက်ပလွန်းသော ကားအနက်ကြီးတစ်စီးသည် ဦးသက်နိုင်၏ ရှေ့တွင် ဝူးခနဲ ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ကားဘီးမှ စင်လိုက်သော ရေပုပ်များက သူ၏ တစ်နေ့စာ ရောင်းရမည့် ငါးခြောက်ထုပ်များပေါ်သို့ အလိမ်းလိမ်း ကျရောက်သွားသည်။ "ဟေ့လူ... မျက်လုံး မပါဘူးလား၊ လမ်းဘေးမှာ ဘာလာထိုင်နေတာလဲ" ဟု ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော လူငယ်တစ်ဦးက ရုန့်ရင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ခေတ်မီပြီး တန်ဖိုးကြီးသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေးမှာမူ တစ်ဖက်သားကို လူဟုပင် မထင်မှတ်သည့် မထီမဲ့မြင် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။
အခန်း (၃)
ဦးသက်နိုင်သည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ရေစင်သွားသော ငါးခြောက်ထုပ်များကို ကောက်ယူကာ ပုဆိုးစဖြင့် သုတ်နေရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ၊ ကျွန်တော် အမှားပါ" ဟု သူက အားငယ်စွာ ပြောလိုက်ရရှာသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်က နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး "အောက်တန်းစားတွေနဲ့မှ တိုးနေရတယ်၊ ကားကို ဖုန်တွေ ပေကုန်ပြီ" ဟု ပြောကာ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်သည်။ 'အောက်တန်းစား' ဟူသော စကားလုံးက ဦးသက်နိုင်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
အခန်း (၄)
ကားကြီး မောင်းထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် ဦးသက်နိုင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် စုရုံးနေသော လူအချို့က သူ့ကို သနားသလို ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အနားသို့ တိုးမလာဘဲ မိမိတို့ကိစ္စနှင့် မိမိတို့သာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်က တံတွေးကွက်ကို ကြည့်ရင်း "ငါဟာ တကယ်ပဲ အောက်တန်းစားလား" ဟု မိမိကိုယ်မိမိ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ နေဝင်ချိန် နီးလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသော လိမ္မော်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။
အခန်း (၅)
ညမှောင်စပြုလာသောအခါ ဦးသက်နိုင်သည် ရောင်းမကုန်သော ငါးခြောက်ထုပ်ကလေးများကို သိမ်းဆည်းကာ အိမ်အပြန်လမ်းသို့ ခြေလှမ်းနှေးကွေးစွာ လှမ်းခဲ့သည်။ လမ်းဘေး ဓာတ်တိုင်များမှ ဝါကျင့်ကျင့် မီးရောင်များအောက်တွင် သူ၏ အရိပ်က ရှည်လျားစွာ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေကာ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သက်သေထူနေသည်။ လမ်းကြားလေးထဲသို့ ချိုးကွေ့လိုက်သောအခါ စိုစွတ်နေသော မြေကြီးနံ့နှင့် အမှိုက်နံ့များက သူ့ကို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်နေကြသည်။
အခန်း (၆)
သူ့အိမ်လေးမှာ ဝါးထရံဟောင်းလေးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားကာ လေတိုက်တိုင်း တကျွိကျွိ မြည်နေတတ်သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖယောင်းတိုင်မီးမှိန်မှိန်လေးအောက်တွင် စာဖတ်နေသော သမီးလေး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အဖေ... ပြန်လာပြီလား၊ သမီး ထမင်းအိုး တည်ထားတယ်" ဟု သမီးလေးက ချိုသာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုအသံလေးသည် နေ့ခင်းက ကြားခဲ့ရသော ရုန့်ရင်းသည့် အသံများကို နှလုံးသားထဲမှ မောင်းထုတ်လိုက်သလိုပင် နူးညံ့လှသည်။
အခန်း (၇)
ညစာစားချိန်တွင် ဟင်းက မကောင်းသော်လည်း သမီးလေးက မြိန်ရှက်စွာ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဦးသက်နိုင် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူသည် အပြင်လောကတွင် နှိမ်ချခံရသော်လည်း ဤအိမ်လေးထဲတွင်မူ သူသည် အားကိုးထိုက်သော ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ "သမီး... ကျောင်းမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု သူက မေးလိုက်တော့ သမီးလေးက ပြုံးပြရင်း "ပြေပါတယ် အဖေ၊ သမီး စာမေးပွဲမှာ ပထမရအောင် ကြိုးစားနေတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။ ထိုစကားက ဦးသက်နိုင်၏ ပင်ပန်းမှုအားလုံးကို ဆေးကြောပေးလိုက်သလို ခံစားရသည်။
အခန်း (၈)
ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားသော်လည်း ဦးသက်နိုင်မှာ အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်ပွင့်ကလေးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ထိုလူငယ်လေးကို ဒေါသထွက်မည့်အစား သနားစိတ်ပင် ဝင်လာမိသည်။ ငွေရှိသော်လည်း လူပီသသော စိတ်နှလုံး ညှိုးနွမ်းနေသူနှင့် ငွေမရှိသော်လည်း မေတ္တာတရား ကြွယ်ဝသူ ဘယ်သူက ပို၍ မြင့်မြတ်သနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။
အခန်း (၉)
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်က အခန်းငယ်လေးထဲသို့ တိုးဝင်လာသောအခါ ဦးသက်နိုင်သည် အားသစ်လောင်းထားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်နှာသစ်ရင်း မှန်အစုတ်လေးထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ယမန်နေ့ကထက် ပို၍ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ငါ့ဘဝက ဆင်းရဲချင်ဆင်းရဲမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ဓာတ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ အောက်တန်းမကျစေရဘူး" ဟု သူ မိမိကိုယ်မိမိ ကတိပြုလိုက်သည်။
အခန်း (၁၀)
သူသည် ငါးခြောက်ထုပ်များကို အိတ်ထဲသို့ သေချာစွာ ထည့်ရင်း လမ်းပေါ်သို့ ပြန်လည် ထွက်လာခဲ့သည်။ ယမန်နေ့က ကားရပ်ခဲ့သော နေရာလေးကို ဖြတ်သွားသောအခါ သူ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ၏ မာနကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော်လည်း ပို၍ ကြီးမြတ်သော သည်းခံခြင်းကို ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများက ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘဲ အသက်ရှင်ခြင်း၏ တေးသံများအဖြစ်သာ ကြားနေရသည်။
အခန်း (၁၁)
လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် သူ၏ ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှ ဂဏန်းများဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ကြောင်း ဦးသက်နိုင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်လာသည်။ ရိုးသားစွာ လုပ်ကိုင်စားသောက်ခြင်း၊ မိသားစုအပေါ် တာဝန်ကျေခြင်းနှင့် တစ်ပါးသူအပေါ် သည်းခံခြင်းတို့သည်သာလျှင် မြင့်မြတ်သောအဆင့်အတန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ငါးခြောက်များကို အားတက်သရော အော်ရောင်းနေရင်း သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူနေမိတော့သည်။
အခန်း (၁၂)
နေဝင်သွားပြန်သော်လည်း ဦးသက်နိုင်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းညှိထားသကဲ့သို့ လင်းထိန်နေဆဲပင်။ အောက်တန်းစားဟု ခေါ်ဆိုခံရသူ၏ မြင့်မြတ်သော နှလုံးသားသည် ရွှေစင်ရွှေသားထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေတော့သည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမကြီးများပေါ်တွင် ရိုးသားစွာ ရုန်းကန်နေသော လူသားတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော အမြင့်ဆုံးသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ရှိနေပါတော့သည်။
- ပြီး -