ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိသည့်အမှား
ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိသည့်အမှား
အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်အခန်းထဲက နံရံကပ်နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ စည်းချက်မှန်မှန် မြည်နေတယ်။ အရင်ကဆို ဒီအသံကို ကျွန်တော် သတိတောင်မထားမိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ဒီအသံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးနေသလိုပဲ။ အိမ်ထဲမှာ လေထုက အေးစက်ပြီး အသက်ရှူရတာ မွန်းကျပ်လွန်းတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဟင်းအေးကြီးတွေနဲ့ ထမင်းပန်းကန် နှစ်ချပ်က ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ အတ္တဆိုတဲ့အရာက လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်အထိ မျက်စိကွယ်စေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနားလည်မှုက အရမ်းနောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
မေနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ မေက ငြိမ်သက်ပြီး အေးချမ်းတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတကြီး ပြောဆိုမှုတွေ၊ အလုပ်အကိုင်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားမှုတွေကို သူက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်တတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်မြင်မှုနောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက်လိုက်ရင်း မေ့ကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့မိတယ်။ "ကိုကို... ဒီနေ့ စောစောပြန်လာခဲ့နော်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုသံတွေကို "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျွန်တော် ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ကျွန်တော်က ဝတ္တရားတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့မိတာ။
အခန်း (၃)
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး မေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ သူ ဖုန်းကို ခိုးခိုးကြည့်တတ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်သွားတတ်ပြီး ပြန်လာရင်လည်း မျက်နှာက အရမ်းပင်ပန်းနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယစိတ်က အဲဒီမှာတင် အမြစ်တွယ်ခဲ့တာပဲ။ မေ့ကို ကျွန်တော် မေးခွန်းထုတ်တဲ့အခါ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကိုကိုရယ်" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ နည်းပါးလာပြီး အကြည့်ချင်းဆုံဖို့တောင် ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
တစ်ရက်မှာတော့ မေ့ဖုန်းထဲကို "မောင်" ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပိုက်ဆံလွှဲထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသက ထိန်းမရတော့ဘူး။ "မင်း ဒါ ဘာလဲ... မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာလား" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ခဲ့မိတယ်။ မေက မျက်ရည်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး "မဟုတ်ဘူး ကိုကို... အဲဒါက..." လို့ ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်တော်က နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် သူ့ကို လူပိုတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ သူ ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို "Seen" ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထားခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်ဘဲ ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မကြည့်ချင်လောက်အောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က အခြေအနေတွေက အဆိုးဆုံးကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်နားကိုလာပြီး "ကိုကို... မေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ မေ ကိုကို့ကို တကယ်ချစ်တာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး "မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို တော်လိုက်တော့။ ငါ့မျက်စိရှေ့က ထွက်သွားစမ်း" လို့ ခါးခါးသီးသီး ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက အရောင်တွေ မှိန်ဖျော့သွားတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက သူ အိမ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ "သွားပါစေ... သူ့နောက်ကွယ်က လူဆီကို သွားတာနေမှာပေါ့" လို့ပဲ ကျိန်ဆဲနေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၆)
ဒီနေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်ကိုယ် ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကတဲ့။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မေက အဖြူရောင်ပိတ်စအောက်မှာ အေးစက်ငြိမ်သက်နေပြီ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မေ့ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။
မေက ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့်ကို ခံစားနေရတာပါ။ သူ ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်တွေ ပျက်မှာစိုးလို့၊ ကျွန်တော် စိတ်ညစ်မှာစိုးလို့တဲ့။ အဲဒီ "မောင်" ဆိုတာက သူ့ရဲ့ မောင်အရင်းဖြစ်ပြီး မေက သူ့ရဲ့ အမွေရထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ရောင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ငွေကြေးအကျပ်အတည်းကို တိတ်တိတ်လေး ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာ။ သူ ဆေးရုံတက်ဖို့ ပိုက်ဆံမသုံးဘဲ ကျွန်တော့်အတွက် အရာအားလုံး ပေးဆပ်သွားခဲ့တာ။ ဒိုင်ယာရီရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ရေးထားတာက "ကိုကို့ကို စိတ်မချဘူး။ မေ မရှိတော့ရင် ကိုကို ထမင်းမှန်မှန်စားပါနော်။ မေ့ကို မုန်းနေလည်း ရပါတယ်... ကိုကို့ကို ချစ်ခွင့်ရခဲ့တာနဲ့တင် မေ ကျေနပ်ပါပြီ" တဲ့။
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေက ပြန်နိုးမလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေအတွက် ပြင်ဆင်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်တော် ပို့ခဲ့တဲ့ "Seen" သာပြပြီး စာပြန်မလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း သူ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းခဲ့မလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး မကိုင်တဲ့အချိန်တွေမှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် အားငယ်ခဲ့မလဲ။
ကျွန်တော်ကတော့ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ကိုယ့်အတ္တကို အမှန်တရားလို့ ထင်မှတ်ပြီး သူမြတ်နိုးရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့မိပြီ။ အခု ကျွန်တော့်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ ဘေးနားမှာ ပြုံးပြမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတဲ့ အရာက လူကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းကို နောက်ကျသွားခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပါ။
နောင်တဆိုတာ သေဆုံးသွားသူအတွက် ဘာမှအသုံးမဝင်တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်သာ ဖြစ်တယ်။ ချစ်ရသူ ရှိနေစဉ်မှာပဲ အတ္တကို လျှော့ပြီး နားလည်ပေးလိုက်ပါ။ အမှားတစ်ခုကို သိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိတော့တာထက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ငရဲ ဒီလောကမှာ မရှိတော့လို့ပါပဲ။