ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးအေးအေးညတစ်ညမှာ မေနှင်းတစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို သိပ်နေရင်း ဖုန်းသံကြောင့် လန့်နိုးသွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ ပေါ်လာတဲ့ နာမည်က "ကိုကို" ... ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံက သူမ ခင်ပွန်း ကိုမင်းမောင်ရဲ့ အသံမဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံဖြစ်နေပါတယ်။
"မမ... အမြန်လာပေးပါဦး... ကိုမင်းမောင် အရေးပေါ်ထဲ ရောက်နေလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက မေနှင်းရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့တယ်။ သူမ သိထားပါတယ်၊ ကိုမင်းမောင်မှာ နောက်မီးလင်းနေတာ ကြာပြီဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ အဲ့ဒီမိန်းကလေးဆီက ဖုန်းလာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ မေနှင်းဟာ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ မျက်ရည်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်ဆေးရုံလဲ?" သူမ အေးစက်စက်ပဲ မေးလိုက်တယ်။ တစ်ဖက်က လိပ်စာပြောပြီးတာနဲ့ မေနှင်းဟာ ကလေးတွေကို အိမ်ဖော်နဲ့ အပ်ခဲ့ပြီး ကားသော့ကို ဆွဲကာ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူမ စဉ်းစားနေမိတာက "ဒီညဟာ ငါတို့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ နိဂုံးလား" ဆိုတာပါပဲ။
အပိုင်း (၂)
ဆေးရုံရဲ့ အနံ့အသက်တွေက စိတ်ကို ပိုပြီး လေးလံစေပါတယ်။ အရေးပေါ်ဌာနရှေ့မှာ ဖရိုဖရဲနဲ့ ငိုနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မေနှင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ ငယ်ရွယ်တယ်၊ လှပတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေရှာတယ်။ အဲ့ဒါ ကိုမင်းမောင်ရဲ့ မယားငယ် "သဇင်" ဆိုတာကို မေနှင်း ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။
သဇင်ဟာ မေနှင်းကို မြင်တာနဲ့ ဒူးထောက်တောင်းပန်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ "မမ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်တာ... ကိုမင်းမောင်က ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးရင်းနဲ့..." မေနှင်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "တော်ပါတော့... အခု အရေးကြီးတာ သူ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ" လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဆရာဝန် ထွက်လာပြီး "လူနာရှင်... ဘယ်သူလဲခင်ဗျာ?" လို့ မေးတဲ့အခါ မေနှင်းက "ကျွန်မ သူ့ဇနီးပါ" လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ သဇင်ကတော့ ဘေးနားမှာ အရိပ်တစ်ခုလို ငြိမ်သက်သွားရရှာတယ်။ တရားဝင်ဇနီးနဲ့ တရားမဝင်သူကြားက ခြားနားချက်က အဲ့ဒီနေရာမှာတင် အထင်အရှားပါပဲ။
အပိုင်း (၃)
ကိုမင်းမောင်ကတော့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပါ။ မေနှင်းဟာ ဆေးရုံခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်ရင်း သဇင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေရတယ်။ သဇင်က တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကိုမင်းမောင်ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်နဲ့ ဖုန်းကို မေနှင်းကို ကမ်းပေးပါတယ်။ "ဒါ ကိုကို့ ပစ္စည်းတွေပါ... မမ သိမ်းထားပါ" တဲ့။
မေနှင်း ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ တစ်ပုံက မေနှင်းနဲ့ ကလေးတွေပုံ၊ နောက်တစ်ပုံကတော့ သဇင်နဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ပုံ။ ကိုမင်းမောင်ဟာ နှလုံးသားကို နှစ်ခြမ်းခွဲထားခဲ့တာလား။ မေနှင်း ရင်ထဲမှာ ခါးသက်သွားပါတယ်။ သဇင်က တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ် "ကိုကိုက အမြဲပြောတယ်... မမကို သူ သိပ်အားနာတာပဲတဲ့... မမက အရမ်းတော်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်မို့ သူ မခွဲနိုင်ဘူးတဲ့" တဲ့။
"အားနာလို့ မခွဲတာနဲ့ ချစ်လို့ မခွဲတာ မတူဘူး သဇင်" လို့ မေနှင်းက ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သဇင်ဟာ မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လုံးဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းကြောင့် နာကျင်နေကြရတာချင်း တူတူပါပဲ။
အပိုင်း (၄)
ခွဲစိတ်မှုက နာရီပေါင်းများစွာ ကြာနေပါတယ်။ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာနဲ့အမျှ မေနှင်းရဲ့ ဒေါသတွေက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီး သနားစိတ်က ဝင်လာပါတယ်။ သဇင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေတာကို မြင်တော့ မေနှင်းက သူမကို ရေတစ်ပုလင်း ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
"သောက်လိုက်ဦး... နင်လည်း အတော်လန့်သွားမှာပဲ" မေနှင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် သဇင် ပိုပြီး အားနာသွားပုံရပါတယ်။ "မမ... ကျွန်မကို ရိုက်ပါ၊ ဆဲပါ... ကျွန်မ မမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့မိတာပါ" လို့ သဇင်က ပြောတယ်။ မေနှင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး "ငါ နင့်ကို မုန်းဖို့ အချိန်မရှိဘူး... ငါ့ကလေးတွေ အဖေ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ဆုတောင်းနေတာ" လို့ ဆိုပါတယ်။
အဲ့ဒီညမှာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးဟာ တစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကို တစ်ယောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သိခွင့်ရခဲ့ကြတယ်။ ကိုမင်းမောင်ဟာ နှစ်ဖက်လုံးကို ဘယ်လို လိမ်ညာခဲ့တယ်၊ ဘယ်လို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာတွေပေါ့။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်သလဲဆိုတာ သူတို့ သိသွားကြတယ်။
အပိုင်း (၅)
ဆရာဝန် ထွက်လာတဲ့အခါ မျက်နှာက မကောင်းပါဘူး။ "လူနာက သတိပြန်မရတော့ဘူး... ဦးနှောက်ထဲ သွေးယိုစိမ့်မှုက အရမ်းများသွားပြီ။ မိသားစုဝင်တွေ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ဖို့ ပြင်ထားပါ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက မေနှင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသလို သဇင်ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ခွေကျသွားပါတော့တယ်။
မေနှင်းဟာ အားတင်းပြီး ကိုမင်းမောင်ရှိတဲ့ အထူးကြပ်မတ်ဆောင်ထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။ ပိုက်တန်းလန်းနဲ့ ကိုမင်းမောင်ဟာ အရင်လို ခန့်ညားမှု မရှိတော့ဘဲ သေမင်းကို စောင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ မေနှင်း သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး "ကိုကို... ရှင် ကျွန်မကို ဒီလို ထားခဲ့မှာလား? ကလေးတွေကရော?" လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
ကိုမင်းမောင်ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားတာကို မေနှင်း သတိပြုမိလိုက်တယ်။ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာလား။ မေနှင်း ရင်ထဲမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပါတယ်။
အပိုင်း (၆)
မေနှင်း အခန်းပြင်ကို ပြန်ထွက်လာတော့ အဝေးကနေ ကြည့်နေတဲ့ သဇင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သဇင်က အခန်းထဲ ဝင်ဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရှာတယ်။ သူက တရားမဝင်တဲ့သူ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မေနှင်းက သဇင်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
"သဇင်... လာခဲ့... ကိုကို့ကို ဝင်တွေ့လိုက်ဦး" လို့ မေနှင်းက ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ ဆေးရုံဝန်ထမ်းတွေရော၊ ဘေးက လူတွေပါ အံ့သြသွားကြတယ်။ မယားကြီးက မယားငယ်ကို ခွင့်ပြုပေးတယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ဖြစ်ခဲတဲ့ ကိစ္စပါ။
"မမ... ကျွန်မ... ကျွန်မ မဝံ့ရဲပါဘူး" လို့ သဇင်က ငြင်းပေမဲ့ မေနှင်းက သူမလက်ကို ဆွဲခေါ်သွားပါတယ်။ "ကိုကိုက နင့်ကို စောင့်နေတာထင်တယ်... သူ အေးအေးချမ်းချမ်း သွားနိုင်ဖို့ နင်လည်း နှုတ်ဆက်သင့်တယ်" လို့ မေနှင်းက စိတ်သဘောထားကြီးစွာနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အပိုင်း (၇)
အထူးကြပ်မတ်ဆောင်ထဲမှာ သဇင်ဟာ ကိုမင်းမောင်ရဲ့ ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ မေနှင်းကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေပဲ ကျောပေးပြီး ရပ်နေပေးခဲ့တယ်။ သဇင်ရဲ့ ရှိုက်သံတွေက အခန်းလေးထဲမှာ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
"ကိုကို... ကျွန်မ ရောက်လာပြီ... မမက ကျွန်မကို ပေးတွေ့တယ် သိလား... ကိုကို အားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပါတော့... ကျွန်မအတွက်လည်း မပူပါနဲ့" လို့ သဇင်က တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ကိုမင်းမောင်ရဲ့ ပါးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကိုမင်းမောင်ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းတိုင်းစက်က တဖြည်းဖြည်း နှေးသွားခဲ့တာပါပဲ။
မေနှင်းဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်က မိုးစက်တွေကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပါတယ်။ သူမရဲ့ အချစ်ဦး၊ သူမရဲ့ ခင်ပွန်း၊ သူမ ကလေးတွေရဲ့ အဖေဟာ အခုတော့ သူမ တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို စွန့်လွှတ်တော့မှာပါ။
အပိုင်း (၈)
စက်သံတွေ တရှည်ကြီး မြည်သွားပြီးတဲ့နောက် အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးသွားပါတယ်။ ကိုမင်းမောင် ဆုံးသွားပါပြီ။ သဇင်ဟာ အလောင်းနားမှာတင် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မေနှင်းကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ငြိမ်နေမိတယ်။
ဆရာဝန်တွေ ဝင်လာပြီး အဖြူရောင်ပိတ်စနဲ့ အုပ်လိုက်တဲ့အခါမှ မေနှင်းဟာ လက်တွေ့ကို သတိရလာပါတယ်။ သူမဟာ ကိုမင်းမောင်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်တဲ့အတွက် နာရေးကိစ္စ အားလုံးကို သူမကပဲ တာဝန်ယူရမှာပါ။ သဇင်ကတော့ အခန်းပြင်ကို အသာလေး ထွက်သွားပါတယ်။ သူမမှာ ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သူမ သိသွားပါပြီ။
မေနှင်းဟာ သဇင်ရဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ပြီး "ဒီမိန်းကလေးကို ငါ တကယ်ပဲ မုန်းသင့်သလား" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိပါတယ်။ ကိုမင်းမောင်ကသာ နှစ်ယောက်လုံးကို လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။
အပိုင်း (၉)
ကိုမင်းမောင်ရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေကို မေနှင်းက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိပဲ လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ ကိုမင်းမောင်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုအကြောင်းကို တီးတိုး ပြောနေကြပေမဲ့ မေနှင်းကတော့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ဘူး။
နာရေး တတိယနေ့မှာ သဇင် ရောက်လာပါတယ်။ သူမဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဝတ်ထားပြီး အဝေးကနေပဲ ကန်တော့ပါတယ်။ မေနှင်းရဲ့ အမျိုးတွေက သဇင်ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ပြင်ကြပေမဲ့ မေနှင်းက တားလိုက်တယ်။ "သူ့ကို ပေးဝင်လိုက်ပါ... သူလည်း ဝမ်းနည်းနေမှာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ အားလုံးက မေနှင်းရဲ့ စိတ်ထားကို အံ့သြသွားကြတယ်။
သဇင်က မေနှင်းဆီကို လာပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးပါတယ်။ "ဒါ ကိုကို ကျွန်မအတွက် ဝယ်ပေးထားတဲ့ အိမ်နဲ့ ခြံရဲ့ စာချုပ်တွေပါ... ဒါတွေ အားလုံးက မမနဲ့ ကလေးတွေပဲ ပိုင်သင့်တာပါ... ကျွန်မ ဘာမှ မယူပါဘူး" တဲ့။
အပိုင်း (၁၀)
မေနှင်း စာချုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး သဇင်ကို ပြန်ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "ဒါတွေက ကိုကိုက နင့်ကို ပေးခဲ့တာပဲ... နင် ယူထားလိုက်ပါ... ငါ့မှာ ကလေးတွေအတွက် လုံလောက်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိပါတယ်" လို့ ဆိုတယ်။
သဇင်က မျက်ရည်တွေ ဝဲပြီး ငြင်းပါတယ်။ "မမ... ကျွန်မ အပြစ်တွေ မယူသွားချင်တော့ဘူး... ဒီပစ္စည်းတွေ မြင်နေရရင် ကျွန်မ ပိုခံစားရတယ်" တဲ့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီအိမ်ကို ရောင်းပြီး မိဘမဲ့ကလေးဂေဟာတစ်ခုကို ကိုမင်းမောင်ရဲ့ နာမည်နဲ့ လှူဒါန်းဖို့ နှစ်ယောက်သား သဘောတူလိုက်ကြပါတယ်။
ရန်သူတွေလို ဖြစ်ရမယ့်အစား မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်မှုကို တစ်ယောက်က နားလည်ပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါဟာ လက်စားချေခြင်းထက် ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ အောင်နိုင်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အပိုင်း (၁၁)
ကိုမင်းမောင်ရဲ့ အရိုးပြာကို မြစ်ထဲကို မျှောတဲ့နေ့မှာ မေနှင်းဟာ သဇင်ကိုပါ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ လေအဝေ့မှာ ပြာတွေ လွင့်ပါသွားသလိုပဲ သူတို့ရဲ့ နာကျည်းချက်တွေ၊ အမုန်းတရားတွေလည်း ပါသွားခဲ့ပါပြီ။
"သဇင်... နင် နောက်ထပ် ဘဝသစ်ကို စပါ... နောက်တစ်ခါတော့ သူတပါးအိမ်ထောင်ရေးကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့တော့" လို့ မေနှင်းက ဆုံးမပါတယ်။ သဇင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး "ကတိပေးပါတယ် မမ... မမရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး" လို့ ပြောပြီး ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။
မေနှင်းဟာ မြစ်ကမ်းနဖူးမှာ ရပ်ရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမ ရင်ထဲမှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဟာလည်း ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိသွားခဲ့ပြီ။
အပိုင်း (၁၂)
တစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်...
မေနှင်းဟာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝလေးကို တည်ဆောက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူမဟာ လုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် အောင်မြင်နေပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူမဆီကို ဖုန်းတစ်ဆက် ဝင်လာတယ်။ သဇင်ဆီကပါ။ သဇင်ဟာ အခုတော့ နယ်က ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းမှာ ဆရာမလေး လုပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်းနဲ့ မေနှင်းကို အမြဲ ဆုတောင်းပေးနေကြောင်း ပြောပါတယ်။
မေနှင်း ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဘဝဆိုတာ ပဟေဠိတစ်ခုလိုပါပဲ။ တစ်ခါတလေ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွေကနေ အကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာတွေကို ရတတ်ပါတယ်။ "မယားငယ်နဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့ခွင့်" ဟာ သူမအတွက်တော့ နာကျင်စရာ မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားဆန်မှုရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
သူမ ကလေးတွေကို ပွေ့ဖက်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းတွေကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတော့တယ်။
(ပြီးပါပြီ)