အဖေဆိုးသမီး
အခန်း (၁)
"အဖေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကို ကြားလိုက်တိုင်း တခြားသူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ လုံခြုံနွေးထွေးမှုကို ခံစားရတတ်ပေမယ့် ကျွန်မရင်ထဲမှာတော့ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက အရင်ဆုံး ပြေးဝင်လာတတ်တယ်။
ကျွန်မနာမည် သဉ္ဇာပါ။ ကျွန်မမှာ မှတ်ဉာဏ်စတင်ရရှိတဲ့ အရွယ်ကတည်းက အမေဆိုတာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အမေက ကျွန်မကို မွေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဆင်းရဲဒုက္ခနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲမှုဒဏ်တွေကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်လို့ အိမ်နီးချင်းတွေက ပြောပြဖူးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လောကကြီးမှာ အဖေ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိခဲ့တာပါ။
အဖေက အလုပ်ကြမ်းလုပ်တယ်။ ပန်းရန်လုပ်လိုက်၊ ကုန်ထမ်းလိုက်နဲ့ ရရာအလုပ်ကို လုပ်တယ်။ ငယ်ငယ်ကတော့ အဖေ့ကျောပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်မှာ ခွစီးပြီး လိုက်သွားရတဲ့ အချိန်တွေက ကျွန်မအတွက် အပျော်ရွှင်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွေပေါ့။ အဖေက ကျွန်မကို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဖေက ကျွန်မထက် ပိုချစ်တဲ့အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ အရက် နဲ့ လောင်းကစား ပါပဲ။
ညနေမိုးချုပ်တာနဲ့ အဖေက အိမ်ကို ယိုင်တိယိုင်တိုင်နဲ့ ပြန်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ပါလာတဲ့ ထမင်းထုပ်လေးကို ကျွန်မရှေ့ချပေးပြီး "စား သမီးလေး... အဖေ့သမီးလေး အများကြီးစား" လို့ ပြောတတ်ပေမယ့်၊ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း လောင်းကစားရှုံးလာတဲ့ ဒေါသတွေကို ကျွန်မအပေါ် ပုံချပြီး ရိုက်နှက်တတ်သေးတယ်။ ကျွန်မ ငိုရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရတဲ့ ညတွေဟာ ရေတွက်လို့တောင် မရနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မနက်မိုးလင်းရင်တော့ မျက်ရည်တွေကြားကနေ "အဖေ" ဆိုပြီး သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ မှီခိုခဲ့ရတဲ့ ဘဝလေးပါ။
အခန်း (၂)
အရွယ်ရောက်လာတော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ စက်ချုပ်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ရင်း အဖေ့ကို လုပ်ကျွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အရွယ်ရောက်လာတာနဲ့အမျှ အဖေ့ရဲ့ လောင်းကစားအကြွေးတွေကလည်း ပိုပိုကြီးလာခဲ့တယ်။ အဖေက အကြွေးရှင်တွေ လာတောင်းတိုင်း ကျွန်မနောက်ကို ပုန်းပြီး "သမီးလေး... အဖေ့ကို ကယ်ပါဦး၊ နောက်ဆို အဖေ တကယ်မလုပ်တော့ပါဘူး" လို့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်တတ်တယ်။ အဲ့ဒီလိုအချိန်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲရတယ်။ ကိုယ့်အဖေကို မုန်းချင်ပေမယ့် သွေးသားသံယောဇဉ်ဆိုတာက ဖြတ်တောက်ရ ခက်လွန်းလှပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကျွန်မဘဝထဲကို အလင်းရောင်တစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က 'ကောင်းမြတ်' တဲ့။ ကျွန်မတို့ စက်ရုံမှာ စက်ပြင်ဆရာအဖြစ် အလုပ်လာလုပ်ရင်း ကျွန်မနဲ့ ဖူးစာဆုံခဲ့တာပါ။ ကောင်းမြတ်က ရိုးသားတယ်၊ ကြိုးစားတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို နားလည်ပေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ခံမိသားစု၊ အရက်သမားနဲ့ လောင်းကစားသမား အဖေတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကို သိလျက်နဲ့တောင် ကျွန်မကို လက်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။
"သဉ္ဇာ့ အဖေက ဆိုးပေမယ့် သဉ္ဇာက လူကောင်းလေးပါ။ ကိုယ် သဉ္ဇာ့ကို ချစ်တာ၊ သဉ္ဇာ့ရဲ့ အတိတ်တွေကိုပါ လက်ခံနိုင်ပါတယ်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ နေ့က ကျွန်မ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝမ်းသာမျက်ရည် ကျခဲ့ရတယ်။ ကောင်းမြတ်နဲ့ တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း အဖေကလည်း နည်းနည်း ငြိမ်သွားသလို ရှိတယ်။ "ငါ့သမီးလေး မျက်နှာငယ်ရအောင် ငါ မလုပ်တော့ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အဖေ့စကားကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မတို့ သားအဖနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝလေး သာယာတော့မယ်လို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးလေး မျှော်လင့်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃)
ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို အပြုံးလေးတစ်ခု ပေးပြီးတာနဲ့ ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်ဖို့ စောင့်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ကောင်းမြတ်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ကြတယ်။ ကောင်းမြတ်ရဲ့ မိသားစုက အစပိုင်းမှာ ကျွန်မကို သိပ်သဘောမကျပေမယ့် ကောင်းမြတ်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် လက်ခံပေးခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ဖို့အတွက် စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေကို ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှာ သေချာ သိမ်းထားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ကို လူစိမ်းတွေ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်တာကို သတိထားမိတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ကွယ်ရာမှာ အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ တီးတိုး စကားတွေပြောနေတတ်တယ်။ ကျွန်မ မေးတိုင်း "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်၊ အဖေ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပါ" လို့ လိမ်ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ထစ်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် မင်္ဂလာပွဲအတွက် အာရုံများနေတာနဲ့ အဖေ့ကို သိပ်ပြီး စောင့်မကြည့်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ လိမ်ညာမှုတွေ၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေဟာ အိမ်ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြီးထွားနေခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၄)
တစ်နေ့... မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ငွေလိုလို့ ဘဏ်စာအုပ်ကို သွားထုတ်တဲ့နေ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်...။ အသက်ရှူရတာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားခဲ့တယ်။ ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှာ ငွေတစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကတည်းက အဖေက ကျွန်မရဲ့ မှတ်ပုံတင်နဲ့ လက်မှတ်ကို အတုခိုးပြီး ငွေတွေအကုန် ထုတ်သွားခဲ့တာပါ။
အိမ်ကို ရူးသွပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ပြေးပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အဖေက အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ အဖေက ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ငိုတော့တယ်။
"အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သမီးရယ်... အဖေ လောင်းကစား အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေလို့ပါ။ အကြွေးရှင်တွေက သမီးကို ဒုက္ခပေးမယ်ဆိုလို့ အဖေ သမီးပိုက်ဆံကို ယူပြီး သွားဆပ်လိုက်တာပါ။ သမီး မင်္ဂလာပွဲအတွက် အဖေ ပြန်ရှာပေးပါ့မယ်... အဖေ့ကို မမုန်းပါနဲ့"
အဖေ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရတယ်။ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အော်ဟစ်ချင်ပေမယ့် အသံတွေက ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်တွေကသာ ပါးပြင်ပေါ်ကို ပူနွေးစွာ စီးကျလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်၊ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အားလုံးကို ကျွန်မ အချစ်ရဆုံး ဖခင်အရင်းက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို သေလုမတတ် ခံစားရစေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
အဆိုးဆုံးက အဲ့ဒီမှာတင် မပြီးသေးပါဘူး။ အဖေ့ရဲ့ အကြွေးတွေက ကျွန်မပိုက်ဆံနဲ့ ဆပ်လိုက်တာတောင် မကြေသေးပါဘူး။ အကြွေးရှင်တွေက ကျွန်မတို့ အိမ်အထိ ရောက်လာပြီး ရမ်းကားကြတယ်။
ဒီသတင်းကို ကြားတော့ ကောင်းမြတ်က ပြေးလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ အကြွေးရှင်တွေနဲ့ စကားများရာကနေ ရိုက်ပွဲနှက်ပွဲတွေ ဖြစ်ကုန်တယ်။ ကောင်းမြတ်ရဲ့ ခေါင်းကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အနာကျင်ဆုံး အချိန်ပါပဲ။
နောက်နေ့မှာ ကောင်းမြတ်ရဲ့ အမေက ကျွန်မဆီကို ရောက်လာတယ်။ သူက ဒေါသမထွက်ဘူး၊ အော်မဟစ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ငြိမ်သက်နေတဲ့ စကားသံက ကျွန်မရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလို နာကျင်စေတယ်။
"သမီး... အန်တီ သမီးကို မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အန်တီ့သားလေး ဘဝကိုတော့ မဖျက်ဆီးပါနဲ့တော့။ ညည်းအဖေလို လူမျိုးနဲ့ ဆွေမျိုးမစပ်ချင်ဘူး သမီးရယ်။ ငါ့သားလေး ဘဝ ရှေ့ဆက်ဖို့ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့။"
အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အချစ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ။ ကျွန်မရဲ့ သွေးကြောထဲမှာ စီးဆင်းနေတာ အဖေဆိုးတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးတွေ။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းအောင် နေနေ၊ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်ဟာ ကောင်းမြတ်ကိုပါ အမှောင်ချပစ်တော့မယ် ဆိုတာကိုပေါ့။
အခန်း (၆)
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။
ကောင်းမြတ် ဆေးရုံက ဆင်းတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ သူ့ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို မချစ်တော့ဘူး။ ရှင့်လို လူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မအတွက် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" လို့ ရင်ထဲက မပါတဲ့ စကားတွေကို အေးစက်စက်နဲ့ ပြောထွက်ခဲ့တယ်။ ကောင်းမြတ် ငိုယိုပြီး တားနေတဲ့ ကြားကနေ ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျောခိုင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို သူ မမြင်အောင် ကျွန်မ ကြိတ်မှိတ် တောင့်ခံထားခဲ့ရတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ သိမ်းတယ်။ အဖေက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။
"သမီး... ဘယ်သွားမလို့လဲဟင်"
ကျွန်မ အဖေ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဖေ ကျွန်မကို သတ်လိုက်တာပဲ အဖေ။ ကျွန်မ ဘဝမှာ အဖေ့ကို အဖေတစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့သမျှ၊ လုပ်ကျွေးခဲ့သမျှ ဒီနေ့ကစပြီး အကြွေးကြေပြီ။ ကျွန်မ နောက်ထပ် မခံစားနိုင်တော့ဘူး။"
ကျွန်မ အဖေ့ကို ထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်မြို့ကြီးကို ကျောခိုင်းကာ နယ်မြို့လေးတစ်ခုဆီ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းခွဲခြင်းဆိုတာ ပုံပြင်တွေထဲကလို လှပမနေပါဘူး။ အချစ်ရဆုံး လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စွန့်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ကျွန်မ အသက်ရှူတိုင်း ရင်ဘတ်ကို အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားရစေတယ်။
(၃) နှစ် ကြာပြီးနောက်...
ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်ကောလ် ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဖေ ဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားပြီတဲ့။ အသည်းရောဂါနဲ့ပါ။ အဖေ ဆုံးခါနီးအထိ သူ့လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတာက ကျွန်မ ငယ်ငယ်က အဖေနဲ့ အတူရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံတဲ့။ ဆရာဝန်တွေ ပြောပြချက်အရ အဖေက ကျွန်မ ထွက်သွားပြီးကတည်းက အရက်ကို အသေအလဲ သောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာတဲ့။ အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက "ငါ့သမီးလေးကို တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတာပါပဲ။
အခန်း (၇)
အဖေ့ရဲ့ အရိုးပြာအိုးလေးရှေ့မှာ ကျွန်မ ထိုင်နေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ခန်းခြောက်နေခဲ့ပြီ။
လောကကြီးမှာ မိဘတိုင်းက သားသမီးအတွက် ဘုရားသခင်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့သော မိဘတွေက သားသမီးတွေရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ကိုယ်တိုင် ချိုးဖျက်တတ်ကြတယ်။ သွေးသားရင်းချာဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ကြိုးက တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ရစ်ပတ်ပြီး သေစေနိုင်တဲ့ ကြိုးကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်တယ်။
ကျွန်မ အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် အဖေ့ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့်ကို ဆွဲချနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကိုယ်တိုင်ပါ ရေနစ်သေဆုံးသွားဖို့ မသင့်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ နာနာကျင်ကျင် သင်ယူခဲ့ရတယ်။ အချစ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပေါင်းဖက်ရခြင်း မဟုတ်သလို၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာလည်း အမြဲတမ်း မမုန်းတီးလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကတော့ တစ်သက်လုံး ကျန်ရစ်နေဦးမှာပါ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ အမာရွတ်တွေနဲ့ပဲ ကျွန်မ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေထိုင်သွားပါတော့မယ်။ မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားတွေဟာ သားသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်သက်စာ ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ရင်းပြီး နားလည်ခဲ့ရပါပြီ။