တဏှာရဲ့သားကောင်
အခန်း (၁)
အချစ်ဖြင့် တည်ဆောက်သော ကမ္ဘာငယ်
"မနက်ဖြန်ကျရင် ကိုယ်တို့ ခရီးထွက်ကြမလား သု... မင်းလည်း ပင်ပန်းနေပြီလေ"
ကိုသီဟရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားသံအဆုံးမှာ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်းက ၅ နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ဒီ ၅ နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ကိုသီဟဟာ ကျွန်မအတွက် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်၊ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ မှီခိုရာ အရိပ်အာဝါသတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ မနက်ခင်းတိုင်း ကျွန်မ နိုးလာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ လုံခြုံစွာ ရှိနေတတ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာအတွက် အကောင်းဆုံး ခွန်အားတွေပါပဲ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက ရိုးရှင်းပေမယ့် နက်ရှိုင်းပါတယ်။ အလုပ်က ပြန်လာရင် အတူတူ ထမင်းချက်ကြတယ်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြတယ်၊ အနာဂတ်အတွက် အိပ်မက်တွေ တည်ဆောက်ကြတယ်။ "ကိုယ့်ဘဝမှာ သု ကို ပိုင်ဆိုင်ရတာ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ" လို့ သူ ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ အဲ့ဒီစကားတွေကို ကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ ပြည့်လျှံသွားတတ်တယ်။ လောကကြီးမှာ ကျွန်မလောက် ကံကောင်းတဲ့ မိန်းမ ရှိပါဦးမလားလို့တောင် တွေးမိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အသက်ထက်ဆုံး ချစ်ခဲ့သလို၊ အကြွင်းမဲ့လည်း ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ခြေသံလုံလွန်းသော ပြောင်းလဲခြင်းများ
ပြောင်းလဲခြင်းဆိုတာ မိုးကြိုးပစ်သလို ရုတ်တရက် ရောက်မလာတတ်ပါဘူး။ အရွက်ကလေးတွေ တဖြည်းဖြည်း ဝါရင့်ပြီး ကြွေကျသွားသလိုပဲ အင်မတန်မှ ခြေသံလုံလွန်းပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်က စပြီး ကိုသီဟရဲ့ အပြုအမူတွေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ အလုပ်တွေ များတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ အရင်ကလို ကျွန်မကို ဖက်ပြီး အိပ်တတ်တဲ့ အကျင့်လေးတွေ ပျောက်လာတယ်။ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း မျက်နှာမူပြီး မှောက်ထားတတ်သလို၊ ရေချိုးခန်းထဲသွားရင်တောင် ဖုန်းကို ယူသွားတတ်တယ်။
"ကို... အခုတလော အရမ်းပင်ပန်းနေသလိုပဲနော်၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" လို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး မေးတိုင်း...
"အလုပ်တွေ ဖိအားများနေလို့ပါ မိန်းမရယ်... ကိုယ် နားလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လို့ ပြုံးပြီး ခပ်ဟဟလေး ပြန်ဖြေတတ်တယ်။
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် (Sixth Sense) က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ အချက်ပြနေပေမယ့် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားခဲ့တယ်။ ကိုသီဟလို လူမျိုးက ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ချင်တဲ့ စိတ်က ပိုကြီးမားနေခဲ့တာကိုး။
အခန်း (၃)
ကြေမွသွားသော ယုံကြည်မှု
အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကိုသီဟက အရက်အနည်းငယ် သောက်လာပြီး အိပ်မောကျနေချိန်မှာ သူ့ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ချ်ဝင်တဲ့ အသံလေး ထွက်လာတယ်။ ပုံမှန်ဆို ကျွန်မ သူ့ဖုန်းကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီညက ဘယ်လို စိတ်ကူးပေါက်သွားလဲ မသိဘူး... ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကောက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ကို... အိမ်ရောက်ပြီလား။ ဒီနေ့ ကို့ရဲ့ အယုအယတွေကြောင့် နှောင်း အရမ်းပျော်တာပဲ။ လွမ်းတယ်နော်"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်...။ အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲသွားသလိုပဲ။ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဆို့နင့်သွားပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာတယ်။ လက်တွေ တုန်ယင်နေပေမယ့် ဖုန်းရဲ့ Password (ကျွန်မ မွေးနေ့) ကို နှိပ်ပြီး ဝင်ကြည့်လိုက်တယ်။
Chat Box ထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပြောထားတဲ့ စကားတွေ၊ အတူရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေ၊ ပြီးတော့... တဏှာရာဂတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေ။ ကျွန်မ မြတ်နိုးရတဲ့، သန့်စင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ခင်ပွန်းသည်က တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တပ်မက်စွာ သာယာနေခဲ့တာ ကြာပြီပဲ။ အခန်းထဲက လေထုက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသလိုပဲ။ အိပ်ရာပေါ်မှာ အေးချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အသားစကို ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်လွန်းလို့ အသံထွက်ပြီးတောင် မငိုနိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄)
တဏှာရဲ့ အကြောင်းပြချက်
မနက်မိုးလင်းတော့ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ရင်ဆိုင်လိုက်တယ်။ အထောက်အထားတွေ ရှေ့ချပြလိုက်တဲ့အခါ ကိုသီဟ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူ ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုတယ်။
"သု... ကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကို မှားသွားပါတယ်။ အဲ့ဒါက အချစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ် သွေးဆူပြီး မှားယွင်းသွားတာပါ။ တဏှာစိတ် သက်သက်ပါပဲ။ ကို သု ကိုပဲ အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့တာပါ" လို့ ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။
သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး ရွံရှာသွားစေတယ်။ အချစ်မပါဘဲ သာယာမှုသက်သက်အတွက် ဖောက်ပြန်တာက ပိုပြီး ယုတ်ညံ့တယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာလေ။ ၅ နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ၊ မိသားစုဆိုတဲ့ နာမည်တစ်ခုအတွက် ကျွန်မ ရူးမိုက်စွာနဲ့ပဲ သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်။ "နောက်တစ်ခါ ဆိုတာ မရှိစေရဘူး ကို" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တွေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အသက်မပါတော့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ထိတွေ့တိုင်း၊ နမ်းရှိုက်တိုင်း အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ အတူရှိနေမယ့် ပုံရိပ်တွေက ခေါင်းထဲကို ဝင်ဝင်လာတတ်တယ်။ ညဘက်တွေဆို အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်ပြီး လန့်နိုးလာတတ်တယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပါပဲ... ကွဲသွားပြီးမှ ပြန်ဆက်ထားရင်တောင် အက်ကွဲကြောင်းတွေက အမြဲတမ်း ထင်ကျန်နေတော့တာပဲ။
အခန်း (၅)
တဏှာရဲ့ သားကောင် (အကျိုးအပဲ့များ)
ခြောက်လခန့် ကြာသွားတယ်။ ကိုသီဟ ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။ အလုပ်က စောစောပြန်လာတယ်၊ ဖုန်းကိုလည်း ပစ်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ နည်းနည်းလေး သက်သာလာပြီလို့ ထင်နေချိန်မှာပဲ ကံကြမ္မာက နောက်ထပ် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြန်တယ်။
တစ်နေ့ ကိုသီဟ ကားကို ဆိုင်ပို့ဖို့ ကျွန်မ မောင်းသွားရင်း ကားဒက်ရှ်ဘုတ် (Dashboard) အောက်က အံဝှက်ထဲမှာ ဖုန်းအဟောင်းလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့...။
သူ အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ မပြတ်သေးဘူး။ မပြတ်သေးတဲ့အပြင် ကျွန်မကို လှည့်စားပြီး ပိုတောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့နေကြသေးတယ်။ ဖုန်းထဲက ရက်စွဲတွေအရ မနေ့က ကျွန်မ နေမကောင်းလို့ အိမ်မှာ နားနေချိန် သူ အလုပ်ကိစ္စရှိတယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတာ အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ ဟိုတယ်မှာ သွားတွေ့နေတာပဲ။
ကျွန်မ ရယ်လိုက်မိတယ်။ ရူးသွပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို အော်ရယ်လိုက်မိတယ်။ အမှားဆိုတာ တစ်ကြိမ်ပါပဲ၊ ဒုတိယအကြိမ်ဆိုတာ ရွေးချယ်မှု သက်သက်ပါပဲ။ ကိုသီဟက အမှားလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... သူက တဏှာရဲ့ သားကောင် လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သာယာမှု၊ အသစ်အဆန်းကို မက်မောမှုဆိုတဲ့ ညွှတ်ကွင်းထဲမှာ သူ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုတွေက သူ့ရဲ့ တဏှာကို မအောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၆)
နာကျင်လွန်းရင် မျက်ရည်မကျတော့ဘူး
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ နာကျင်လွန်းရင် မျက်ရည်တွေတောင် ခန်းခြောက်သွားတတ်တာကို အဲ့ဒီနေ့ကမှ သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ သိမ်းတယ်။ လိုအပ်တာတွေ အိတ်ထဲထည့်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ထုံကျင်ပြီး သေဆုံးသွားသလိုပဲ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။
ညနေ ကိုသီဟ ပြန်ရောက်လာတော့ လက်ဆွဲအိတ်တွေနဲ့ ကျွန်မကို မြင်ပြီး အလန့်တကြား ဖြစ်သွားတယ်။
"သု... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ။ ဘယ်သွားမလို့လဲ"
ကျွန်မ သူ့ရှေ့ကို ကားထဲက တွေ့ခဲ့တဲ့ ဖုန်းလေးကို ပစ်ချပေးလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာ သွေးဆုတ်သွားတာကို ကျွန်မ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ သူ ဘာစကားမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ အရင်တစ်ခေါက်ကလို ဒူးထောက်ဖို့၊ တောင်းပန်ဖို့တောင် သူ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။
"ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာ လိမ်ညာမှုသက်သက်ပဲ ကိုသီဟ။ ရှင် တကယ်ချစ်တာ ရှင့်ရဲ့ တဏှာစိတ်နဲ့ ရှင့်ကိုယ်ရှင်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ခွင့်လွှတ်မှုတွေကို ရှင် တန်ဖိုးမထားခဲ့ဘူး။ ရှင် လိုချင်တဲ့ လွတ်လပ်မှုနဲ့ သာယာမှုတွေကို ယူလိုက်တော့... ကျွန်မ ထွက်သွားပေးမယ်"
"သု... ကို့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့... ကို တောင်းပန်ပါတယ်..." သူ လှမ်းဆွဲပေမယ့် ကျွန်မ ရုန်းထွက်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့ကိုတောင် ကျွန်မ ရွံရှာနေပြီ။ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ နောက်ကနေ ငိုရှိုက်သံကို ကြားနေရပေမယ့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို နောက်ကြောင်း ပြန်မလှည့်ခဲ့တော့ပါဘူး။
အခန်း (၇)
အဖိုးတန် သင်ခန်းစာ
အချိန်တွေ နှစ်ချီ ကြာသွားခဲ့ပြီ။ အခုဆို ကျွန်မ ဘဝသစ်တစ်ခုကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေနိုင်ပါပြီ။ အချစ်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက တံခါးပိတ်သွားခဲ့ပေမယ့်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချစ်ဖို့နဲ့ တန်ဖိုးထားဖို့ကိုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။
ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရ ကိုသီဟ တစ်ယောက် အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ အဆင်မပြေဘဲ ကွဲသွားကြတယ်တဲ့။ အလုပ်အကိုင်တွေလည်း အဆင်မပြေ၊ အရက်ကို ဖက်တွယ်ပြီး စိတ်လေနေတယ်လို့ သိရတယ်။ တစ်ခါတလေ သူ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်တတ်ပေမယ့် ကျွန်မ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်တာပါပဲ။ စိန်တစ်ပွင့်ကို လက်ထဲမှာ ပိုင်ဆိုင်ထားလျက်နဲ့ ကျောက်ခဲကို လိုချင်လို့ လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက် နောင်တဆိုတာ သူ့ဘာသာ ခံစားရမယ့် ပြစ်ဒဏ်ပါပဲ။
ဘဝက ကျွန်မကို နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။
အချစ်စစ်ဆိုတာ တဏှာနောက်ကို ဘယ်တော့မှ မလိုက်ပါဘူး။ သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုတာ မတော်တဆ အမှားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ချင်းစာတရား ကင်းမဲ့တဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ တဏှာရဲ့ သားကောင်ဖြစ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေနဲ့ ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မီးကျီးခဲ ပွေ့ဖက်ထားသလိုပါပဲ။ အခုတော့ အဲ့ဒီမီးကျီးခဲကို ကျွန်မ လွှတ်ချလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ... ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အေးချမ်းစွာနဲ့ အနာကျက်သွားခဲ့ပါပြီ။