ဖောက်ပြန်ခြင်းအမှား

 အခန်း (၁) အေးချမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး

ကျွန်မနာမည် နန္ဒာပါ။ လူတကာလိုပဲ သာမန်မိသားစုလေးကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အချိုမြိန်ဆုံး၊ အလှပဆုံး အချိန်ကာလတွေကို ပြပါဆိုရင် ကိုသီဟနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး (၅) နှစ်ကို ပြရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက စချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်အကိုင် အသီးသီးရကြတဲ့အခါ မိဘတွေရဲ့ သဘောတူညီမှုနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ 

အိမ်ထောင်သက် (၇) နှစ်ထဲ ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်မတို့မှာ ကလေးမရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကလေးမရှိတာက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဘယ်တော့မှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာပါ။ ကိုသီဟဟာ ကျွန်မအတွက် ခင်ပွန်းကောင်း တစ်ယောက်၊ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း တစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ညနေဘက် အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း "နန္ဒာ... ကိုယ့်မိန်းကလေး ဘာဟင်းတွေ ချက်ထားလဲ" ဆိုပြီး မီးဖိုချောင်ထဲအထိ ဝင်လာတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေကို ကျွန်မ သိပ်မြတ်နိုးခဲ့တာပါ။

အခန်း (၂) ခက်ခဲမှုတွေကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တဲ့ လက်တွဲဖော်

ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်စကျတဲ့ အချိန်တွေက သိပ်ချမ်းသာတဲ့အထဲမှာ မပါပါဘူး။ လခစား ဝန်ထမ်းတွေမို့ လကုန်ရက်တွေဆိုရင် ချွေတာရေး လုပ်ခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေ အများကြီးပါ။ တစ်ခါတလေ ဟင်းကောင်းကောင်း မစားရတဲ့ ရက်တွေဆိုရင် ကိုသီဟက ကျွန်မပန်းကန်ထဲကို သူ့ဟင်းဖတ်လေးတွေ ခပ်ထည့်ပေးရင်း "ကိုယ် ကြိုးစားနေပါတယ် နန္ဒာရယ်... တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ် မင်းကို ဘုရင်မလေးတစ်ပါးလို ထားမှာပါ" လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။

အဲ့ဒီလို အချိန်တွေမှာ ကျွန်မ ပြန်ပြောခဲ့တဲ့ စကားက "နန္ဒာ့အတွက် ဘာမှမလိုပါဘူး ကိုရယ်... ကို့ရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ အချစ်တစ်ခုရှိရင် လုံလောက်ပါပြီ" ဆိုတာပါပဲ။ တကယ်လည်း ကျွန်မ အဲ့ဒီလို ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ ငွေကြေးဆိုတာ ရှာလို့ရပေမယ့် နားလည်မှုနဲ့ သစ္စာတရားဆိုတာ ရှာရခက်တယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူတူရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့အလုပ်မှာ ရာထူးတက်ဖို့ ကျွန်မ ညဘက်တွေ အိပ်ရေးခံပြီး သူ့ရဲ့ စာရင်းဇယားတွေကို ကူလုပ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ အောင်မြင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောင်မြင်သလို ဂုဏ်ယူခဲ့ရပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ပြိုကွဲစေမယ့် အစပျိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်ထဲတောင် ထည့်မမက်ခဲ့မိပါဘူး။

အခန်း (၃) ပြောင်းလဲသွားသော လေပြေ

ပြဿနာတွေရဲ့ အစက ကိုသီဟ ဌာနမှူး ရာထူးတိုးပြီးနောက်ပိုင်းကနေ စခဲ့တာပါ။ အရင်က ညနေ (၅) နာရီဆို အိမ်ရောက်နေတတ်တဲ့ သူက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ "အလုပ်တွေ အရမ်းများတယ် နန္ဒာ... လူကြီးတွေနဲ့ ညစာစားရဦးမယ်" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက တစ်ပတ်ကို (၃) ရက်လောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ 

ပထမတော့ ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့အလုပ်က တာဝန်ကြီးလာတာကိုး လို့ တွေးပြီး ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ထမင်းမစားဘဲ စောင့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ဆီကနေ စိမ်းသက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ကျွန်မ စတင်ခံစားလာရတယ်။ ဖုန်းကို အရင်လို ပစ်မထားတော့ဘဲ အမြဲတမ်း Silent လုပ်ပြီး အနားမှာ ကပ်ထားတတ်လာတယ်။ ရေချိုးခန်းဝင်ရင်တောင် ဖုန်းကို ယူသွားတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ သူအင်္ကျီတွေ လျှော်ဖို့လုပ်ရင်း အမျိုးသမီး ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေးကို ရလိုက်တိုင်း ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လှည့်စားခဲ့ပါတယ်။ "ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီက ကူးလာတာ နေမှာပါလေ" ဆိုပြီးပေါ့။ မိန်းမတွေရဲ့ အာရုံခံစားမှု (Intuition) ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမှားဘူးဆိုတာကို လက်ခံဖို့ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်နေခဲ့တာပါ။

အခန်း (၄) ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်မှု

အဲ့ဒီနေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတဲ့ ညတစ်ညပါ။ ကိုသီဟ အရက်နည်းနည်း မူးပြီး ပြန်လာတယ်။ သူ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန် ည (၂) နာရီလောက်မှာ သူ့ဖုန်း မျက်နှာပြင်လေး လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ပုံမှန်ဆို ကျွန်မ သူ့ဖုန်းကို ဘယ်တော့မှ မကိုင်တတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီညက ဘာစိတ်ကူးပေါက်သွားလဲ မသိဘူး... ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ Notification ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့တယ်။

"အိပ်ပြီလား ကို... သဲကတော့ ကို့ကို လွမ်းလို့ အိပ်မပျော်သေးဘူး... မနက်ဖြန် ရုံးမှာ တွေ့မယ်နော်။ ချစ်တယ်"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးခွဲခံလိုက်ရသလို အသက်ရှူလို့တောင် မဝတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို ပူလောင်စွာ ကျဆင်းလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ (၇) နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ အနစ်နာခံမှုတွေ အားလုံးက ဖုန်း Screen ပေါ်က စာကြောင်းလေး တစ်ကြောင်းအောက်မှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။ ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး သူတို့ရဲ့ Chat box ကို ဝင်ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ ပြီးခဲ့တဲ့ (၆) လလုံးလုံး သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် သာယာနေခဲ့ကြသလဲ ဆိုတာ အပ်ကျမတ်ကျ သိလိုက်ရတယ်။ ဟိုတယ်ရောက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေ၊ ကျွန်မကို ကွာရှင်းပြီး သူ့ကို လက်ထပ်မယ့် အကြောင်းတွေ... အားလုံး၊ အားလုံးပါပဲ။ ကျွန်မ ညတွင်းချင်း ရူးမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ 

အခန်း (၅) ကွဲအက်သွားတဲ့ မှန်တစ်ချပ်

မနက်မိုးလင်းတော့ ကျွန်မ အထုပ်တွေ ပြင်နေတာကို ကိုသီဟ မြင်သွားတယ်။ ကျွန်မက သူ့ဖုန်းကို ကုတင်ပေါ် ပစ်တင်ပေးလိုက်ပြီး "ရှင် ရှင်းပြစရာ စကားလုံး ရှာနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ ဖြူလျော့သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒူးရှေ့မှာ ထိုင်ချပြီး တောင်းပန်တော့တာပါပဲ။

"နန္ဒာ... ကိုယ် မှားသွားပါတယ်။ ကိုယ် အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို တကယ်မချစ်ပါဘူး။ သွေးဆူပြီး အမှားကျူးလွန်မိတာပါ။ ကိုယ့်ကို တစ်ကြိမ်လေးပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..." လို့ ငိုပြီး တောင်းပန်တယ်။ 

သူ့မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက် ရွံရှာစရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။ "သွေးဆူတာက တစ်ကြိမ်ပါ ကိုသီဟ... (၆) လလုံးလုံး လိမ်ညာနေခဲ့တာကို အမှားလို့ မခေါ်ဘူး၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖောက်ပြန်တာလို့ ခေါ်တယ်။ ရှင် သူ့ကို ချစ်တာ မချစ်တာ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူး ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရပြီ" လို့ ကျွန်မ အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ မှန်တစ်ချပ်က ကွဲအက်သွားရင် ပြန်ဆက်လို့ ရကောင်းရနိုင်ပေမယ့်၊ အရင်လို ကြည်လင်တဲ့ ပုံရိပ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေးနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူ နားမလည်ခဲ့ဘူး။

အခန်း (၆) နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်

ကျွန်မတို့ရဲ့ လမ်းခွဲခြင်းဟာ တရားရုံးမှာ အဆုံးသတ်ခဲ့ပါတယ်။ သူက ကွာရှင်းဖို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ပေါ်ကနေ ကျွန်မ ဆင်းလာတဲ့နေ့က သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတရားတွေကို အပြည့်အဝ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။

"ကိုယ့်မှာ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေပါပြီဆိုမှ ဘာလို့ ဒီလို အမှားမျိုး လုပ်မိရတာလဲ" လို့ သူ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေခဲ့တယ်။

ကျွန်မ သူ့ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ နာကျင်မှုတွေ အားလုံးကို မျိုသိပ်ထားတဲ့ အပြုံးပေါ့။ "လူတွေက လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာကို မြင်ရိုးထုံးစံ ဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ အပြင်က တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အရာအသစ်လေးတွေကို စိတ်ဝင်စားတတ်ကြတယ်။ ကိုသီဟ အခု ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာ နန္ဒာ့ကို မဟုတ်ဘူး... ကိုယ့်ဘဝမှာ အချစ်ရဆုံး၊ အသစ္စာအရှိဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ" 

ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျောနောက်မှာ သူ့ရဲ့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံကို ကြားနေရပေမယ့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို တစ်ချက်လေးမှ ရပ်တန့်မပစ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မလည်း နာကျင်ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှု၊ အချစ်နဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို အလဟဿ ပေးဆပ်ခဲ့ရတာကိုး။ ဒါပေမယ့် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ပြီး ရှင်သန်ရမယ့် ငရဲကျတဲ့ ဘဝကိုတော့ ကျွန်မ လုံးဝ မလိုချင်တော့ပါဘူး။

အခန်း (၇) ဖောက်ပြန်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုး

အခုဆိုရင် အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ပြီးဆုံးခဲ့တာ (၃) နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးလေး တစ်ခုကို ဦးစီးရင်း အေးချမ်းစွာ ရှင်သန်နေပါတယ်။ ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရ ကိုသီဟကတော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးနဲ့လည်း အဆင်မပြေဘဲ လမ်းခွဲလိုက်ကြတယ်လို့ သိရတယ်။ သူ့ဘဝက အရင်လို မတောက်ပတော့ဘဲ အရက်ကို ဖိသောက်နေတယ်လို့လည်း ကြားရတယ်။ 

ကျွန်မ သူ့ကို မမုန်းတော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လုံးဝလည်း ခွင့်မလွှတ်ပါဘူး။ သူဟာ ကျွန်မဘဝအတွက် အဖိုးတန်တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။

ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတာ မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ အသိစိတ် အပြည့်နဲ့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုပါ။ ကိုယ် တစ်ခဏတာ သာယာမှုအတွက် ဖလှယ်လိုက်ရတာက ကိုယ့်ကို အသက်တမျှ ချစ်တဲ့သူရဲ့ နှလုံးသား၊ မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဆိုတာကို လူတွေ အလွယ်တကူ မေ့လျော့နေတတ်ကြတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ အခြေခံတယ်။ ယုံကြည်မှု ပျက်စီးသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ အချစ်ဆိုတာလည်း သေဆုံးသွားတာပါပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရင်းပြီး ရယူခဲ့ရတဲ့၊ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မယ့် ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။