ညဉ့် တစ္စေ
**အခန်း (၁)**
ညဉ့်နက်တိုင်း ကျွန်မဆီကို လာလည်တတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ရှိတယ်။ တံခါးခေါက်သံ မပါဘူး၊ ခြေသံလည်း မကြားရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူရောက်လာပြီဆိုတာကို ရုတ်တရက် အေးစက်သွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ဖျားတွေနဲ့ မွန်းကျပ်လာတဲ့ ရင်ဘတ်ကနေတစ်ဆင့် သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီဧည့်သည်ရဲ့ နာမည်က "အတိတ်" တဲ့။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ ညစဉ်ညတိုင်း အိပ်မက်တွေကို လာဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ 'ညဉ့် တစ္စေ' တစ်ကောင်ပါပဲ။
နာရီလက်တံက ည နှစ်နာရီကို ညွှန်ပြနေပြီ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ လရောင်ဖျော့ဖျော့ကလွဲရင် အခန်းတစ်ခုလုံးက အမှောင်တိတိကျနေတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တိုင်း မြင်ယောင်လာတာက မင်းခန့်ရဲ့ အပြုံးတွေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကျော်က မင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ဒီညလည်း ကျွန်မ ပြန်တွေးနေမိပြန်တယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး စတင်ခဲ့တာပါ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲက သစ်ပင်အောက်မှာ အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ကြတယ်၊ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ မိုးရေထဲ ထီးတစ်လက်တည်း အတူဆောင်းပြီး ပြန်ခဲ့ကြတယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ အလင်းရောင်တစ်ခုလို ဝင်ရောက်လာခဲ့သူပါ။ "မင်းကို ကိုယ် ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မထားဘူး" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ကတိစကားကို ကျွန်မက ဘုရားဟောလို ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့တာက လူတွေရဲ့ ကတိဆိုတာ အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ လေပြေလိုပဲ ဆိုတာကိုပါ။
**အခန်း (၂)**
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ ငွေကြေး မပြည့်စုံပေမယ့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ အပြည့်အဝ ရှိခဲ့တဲ့ အိမ်ဂေဟာလေးတစ်ခုကို အတူတူ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ မနက်မိုးလင်းတိုင်း သူ့အတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးရတာ၊ ညနေ အလုပ်ဆင်းချိန် သူ့ကို တံခါးဝကနေ စောင့်ကြိုရတာတွေက ကျွန်မဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
"ပင်ပန်းနေပြီလား မိန်းမ၊ လာ... ကိုယ် နှိပ်ပေးမယ်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ ပခုံးလေးတွေကို လာဆုပ်နယ်ပေးတတ်တဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေက တကယ့်ကို အတုအယောင် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ ကမ္ဘာလေးမှာ အရာအားလုံးက ပြည့်စုံလွန်းနေခဲ့တယ်။ သူနာမကျန်းဖြစ်တုန်းက ညအိပ်မပျော်ဘဲ ပြုစုခဲ့သလို၊ ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ စိတ်ညစ်ရတိုင်းလည်း သူက ကျောလေးသိုင်းဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။
နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သံယောဇဉ်တွေက ပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်။ သူ့အသက်ရှူသံ၊ သူ့အနံ့၊ သူ့အကျင့်လေးတွေကအစ ကျွန်မရဲ့ သွေးကြောထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေခဲ့ပြီ။ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သိနိုင်လောက်တဲ့အထိ နားလည်မှုတွေ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာပါ။
**အခန်း (၃)**
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတွေက မုန်တိုင်းလို ချက်ချင်း ဝင်မလာခဲ့ပါဘူး။ ဆောင်းတွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေစိမ်းတွေလိုပါပဲ။ မသိမသာနဲ့ စိမ့်ဝင်လာခဲ့တာ။
မင်းခန့်ရဲ့ ရာထူးတိုးလာပြီးနောက်ပိုင်း သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ညတွေ များလာတယ်။ "အလုပ်တွေ များနေလို့ပါ မိန်းမရာ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဖုန်းကို ရေချိုးခန်းထဲအထိ ယူသွားတတ်တဲ့ အကျင့်၊ ဖုန်းစခရင်ကို မှောက်လျက်ထားတတ်တဲ့ အကျင့်၊ ညဘက် ဖုန်းဝင်လာရင် လသာဆောင်ကို ထွက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတတ်တဲ့ အကျင့်တွေက ကျွန်မရဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလို သိစိတ် (intuition) ကို လှုပ်နှိုးနေခဲ့တယ်။
"ဘယ်သူဆက်တာလဲ ဟင်" လို့ မေးလိုက်တိုင်း သူ့မျက်နှာမှာ မလုံမလဲဖြစ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်မ မြင်ရပေမယ့်၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လှည့်စားပြီး "ဘာမှ မဟုတ်လောက်ပါဘူးလေ" လို့ပဲ ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။ ပြဿနာ မဖြစ်ချင်တာရယ်၊ သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်လွန်းတာရယ်ကြောင့် အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာပါ။
**အခန်း (၄)**
အမှန်တရားဆိုတာ ချွန်ထက်တဲ့ ဓားတစ်ချောင်းလိုပါပဲ။ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရသလို၊ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာလည်း သွေးထွက်မှန်းမသိ ထွက်သွားတတ်တယ်။
အဲဒီနေ့က မင်းခန့် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ချ် ဝင်သံ ဆက်တိုက်ကြားရလို့ ကျွန်မ ကောက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဖုန်းက ပုံမှန် lock ချထားတတ်ပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ ပွင့်နေခဲ့တယ်။ စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို ပြာကျသွားစေတယ်။
"မနေ့ညက ကိုကိုနဲ့ အတူတူရှိနေရတာ သိပ်ပျော်တာပဲ။ ချစ်တယ်နော်။"
ပို့တဲ့သူက သူနဲ့ ရုံးခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူတိုင်ပင်လုပ်နေတဲ့၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် ညီမလေးတစ်ယောက်လို ခင်မင်ခဲ့ရတဲ့ အငယ်မလေး 'စုစု' တဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးသားကို လက်နဲ့ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသလိုပဲ။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရ ကျဆင်းလာတယ်။ လက်တွေ တုန်ယင်နေပြီး ဖုန်းကိုတောင် မြဲအောင် မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ကျောကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
**အခန်း (၅)**
သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတယ်။ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် တင်ထားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေ ကြားထဲကနေ မြင်နေရတဲ့ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ယောကျ်ားရဲ့ မျက်နှာဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို စိမ်းသက်နေခဲ့ပြီ။
ဖုန်းစခရင်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူ့မျက်နှာ သွေးဆုတ်သွားတယ်။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တာက သူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး "အထင်လွဲတာပါ၊ မဟုတ်ရပါဘူး" လို့ ညာရင်တောင် ညာပေးဖို့၊ တောင်းပန်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
"ရှင်းပြလေ... ဒါ ဘာသဘောလဲ မင်းခန့်" လို့ ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲဘဲ ပြောလာတယ်။ "ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် သူ့ကို သံယောဇဉ် ဖြစ်သွားပြီ။ ကိုယ်တို့ ကွာရှင်းကြရအောင်..."
ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားတဲ့ အသံ။ အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားတဲ့ အသံပါ။ ဆင်ခြေပေးတာ၊ လိမ်ညာတာတွေထက် ပိုနာကျင်ရတာက ချစ်သူရဲ့ ပြတ်သားလွန်းတဲ့ ဝန်ခံမှုပါပဲ။ ကျွန်မနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာသော သံယောဇဉ်တွေက အသစ်စက်စက် ဝင်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးအောက်မှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ပြီဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်လိုက်ရတယ်။
**အခန်း (၆)**
လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ဘဝထဲက ဆွဲထုတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ အင်္ကျီဟောင်းတစ်ထည်ကို ချွတ်ပစ်လိုက်သလို မလွယ်ကူပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ သွေးကြောတွေအထိ ရောနှောနေတဲ့ သူမျိုးဆိုရင် ပိုဆိုးပါတယ်။
သူ အထုပ်အပိုးတွေ သိမ်းပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး တံခါးဝမှာ အသံတိတ် ငိုကြွေးနေရုံကလွဲလို့ ကျွန်မမှာ ဘာခွန်အားမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာတော့ အရာအားလုံးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်။ သူထိုင်နေကျ ကုလားထိုင်၊ သူသောက်နေကျ ကော်ဖီခွက်၊ သူနဲ့ အတူတူ ကြည့်ခဲ့တဲ့ တီဗွီ... အရာအားလုံးက သူ့အရိပ်တွေချည်းပါပဲ။
ကျွန်မ ရူးမတတ် နာကျင်ခဲ့ရတယ်။ ညတွေဆိုရင် သူ့နာမည်ကို အော်ခေါ်ပြီး နိုးလာတတ်တယ်။ ခေါင်းအုံးတွေက မျက်ရည်တွေနဲ့ အမြဲစိုရွှဲနေခဲ့တယ်။ "ငါ့မှာ ဘာအမှားတွေ ရှိခဲ့လို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်ခါထပ်ခါ မေးရင်း သိမ်ငယ်စိတ်တွေ၊ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့ရတယ်။ အချစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးနိုင်သလို၊ အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျအောင်လည်း လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှ ကျွန်မ သေချာသိခဲ့ရတယ်။
**အခန်း (၇)**
အချိန်တွေ ကြာခဲ့ပါပြီ။ အခုဆိုရင် မင်းခန့်နဲ့ ကွာရှင်းခဲ့တာ သုံးနှစ်တောင် ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရတော့ သူက ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ကလေးတောင် ရနေပြီတဲ့။
ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ကျက်သွားပြီလားလို့ မေးရင်၊ အပေါ်ယံ အနာဖေးတော့ တက်နေပါပြီ။ နေ့ဘက်တွေမှာ ကျွန်မ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်သွားတယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရယ်မောပြနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဉ့်နက်လာတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာတော့ အတိတ်ဆိုတဲ့ 'ညဉ့် တစ္စေ' က ကျွန်မကို လာလာခြောက်လှန့်နေဆဲပါပဲ။ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အရင်လို ပြင်းထန်မနေတော့ပေမယ့်၊ ဆောင်းလေတိုက်တိုင်း ကျင်တက်သွားတတ်တဲ့ အမာရွတ်ဟောင်းတစ်ခုလို နေရာယူထားဆဲပါ။
ဘဝဆိုတာ ပုံပြင်တွေလို အဆုံးသတ်တိုင်း လှပမနေတတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်က ဘယ်လောက်ပဲ သစ္စာရှိရှိ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ပေးဆပ် ကိုယ့်ကို ထားရစ်ချင်တဲ့သူကတော့ ထွက်သွားတာပါပဲ။
ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာ တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ "လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အသက်ထက် ပိုချစ်ခွင့်ရှိပေမယ့်၊ ကိုယ့်ဘဝကြီးတစ်ခုလုံးကိုတော့ သူ့ဆီမှာ ပုံမအပ်လိုက်သင့်ဘူး" ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူက ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်ဖို့၊ ကိုယ့်အနားမှာ ထာဝရနေပေးဖို့ဆိုတာ ဘယ်သူမှ အာမခံချက် မပေးနိုင်ပါဘူး။ အချစ်ကြောင့် ရလာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားဖို့ တစ်ခုတည်းသော ဆေးကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်အောင် သင်ယူခြင်းပါပဲ။
အခုတော့ ညဉ့်နက်လာတိုင်း ရောက်လာတတ်တဲ့ အဲဒီ တစ္စေကို ကျွန်မ မကြောက်တော့ပါဘူး။ သူလာရင်လည်း ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်နေလိုက်တယ်။ လင်းယုန်ငှက်တွေဟာ မုန်တိုင်းလာရင် ပုန်းမနေဘဲ မုန်တိုင်းကို အသုံးချပြီး ပိုမြင့်မြင့် ပျံသန်းတတ်ကြသလို၊ ကျွန်မလည်း ဒီနာကျင်မှုတွေကို အသုံးချပြီး ဘဝမှာ ပိုကြံ့ခိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက် ရပ်တည်သွားမှာပါ။ လရောင်အောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ ခန်းခြောက်သွားတဲ့ တစ်နေ့တော့... ဒီညဉ့်တစ္စေလည်း အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်နေပါတယ်။