အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီး
**အခန်း (၁) - ရောင်စုံခြယ်ထားသော လှောင်ချိုင့်**
"အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီး" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်က ကျွန်မအတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာ သရဖူတစ်ခုလိုပါပဲ။ အသက် (၂၅) နှစ်အရွယ်မှာ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်၊ ရည်မှန်းချက်၊ လွတ်လပ်မှု အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကိုရဲနောင် ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကျောကို လုံခြုံစေမယ့် ဇနီးသည်တစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်မ ခံယူခဲ့တယ်။
ကိုရဲနောင်က ရည်မှန်းချက်ကြီးတယ်။ သူ အလုပ်ထဲမှာ အာရုံစိုက်နိုင်ဖို့အတွက် အိမ်ကိစ္စ အသေးအမွှားကအစ ကျွန်မ အကုန်တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ မနက် ၅ နာရီထ၊ သူ့အတွက် ထမင်းချိုင့်ပြင်၊ အင်္ကျီမီးပူတိုက်၊ ညဘက် သူပြန်လာရင် နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ဆီးကြို... ဒါတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေပါ။ လူတွေက "နီလာကတော့ လင်ကိုသိပ်ရိုသေတာပဲ" လို့ ချီးကျူးကြတိုင်း ကျွန်မ ကျေနပ်ခဲ့မိတယ်။
အိမ်ထောင်သက် (၇) နှစ်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်မတို့မှာ ရင်သွေးမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အိမ်လေးကတော့ အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး၊ ကိုရဲနောင်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ လှပတဲ့ လှောင်ချိုင့်လေးထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘုရင်မတစ်ပါးလို့ ထင်မှတ်နေခဲ့တဲ့ သနားစရာ ငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင်ပါပဲ။
**အခန်း (၂) - ပေးဆပ်ခြင်းရဲ့ အသီးအပွင့်**
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဦး အချိန်တွေက တကယ့်ကို သာယာခဲ့ပါတယ်။ ကိုရဲနောင်က အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း ကျွန်မကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်လေးတွေ အမြဲဝယ်လာတတ်တယ်။
ညစာစားပြီးတိုင်း အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာလေးမှာ ထိုင်ရင်း သူက ကျွန်မရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ချောင်းလေးগুলোকে ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောတတ်တယ်။
"နီလာ ကိုယ့်အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေ များလှပြီ။ ကိုယ် ချမ်းသာလာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် နီလာ့ကို ဘုရင်မတစ်ပါးလို ထားမှာပါ" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ အကုန်လုံး အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရတာချည်းပါပဲ။ သူ့ရဲ့ နဖူးပေါ်က ချွေးစက်တွေကို သုတ်ပေးရင်း၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီတွယ်နေရတာကိုက ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်တာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်တာထက်တောင် ပိုသေးတယ်။
**အခန်း (၃) - အက်ကွဲလာသော မှန်သားပြင်**
အိမ်ထောင်သက် (၅) နှစ်လောက်မှာ ကိုရဲနောင် ရာထူးတိုးတယ်။ ဝင်ငွေတွေ ပိုကောင်းလာတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအောင်မြင်မှုတွေနဲ့အတူ ကျွန်မတို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အိမ်လေးထဲကို မမြင်ရတဲ့ အက်ကြောင်းတွေ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်လာတယ်။ "အလုပ်တွေများလို့"၊ "ဖောက်သည်တွေနဲ့ ညစာစားရလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက နေ့စဉ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ည... သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့အင်္ကျီကို လျှော်ဖို့ ယူလိုက်တဲ့အခါ စိမ်းသက်သက် ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးကို ကျွန်မ ရလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သုံးနေကျ ရေမွှေးနံ့ မဟုတ်ဘူး။
နောက်ပြီး သူ့ဖုန်းမှာ အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ Password တွေ ခံထားတတ်လာတယ်။ ကျွန်မ မေးကြည့်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ပြင်းထန်တယ်။
"ငါ မိသားစုအတွက် ပင်ပန်းခံပြီး အလုပ်လုပ်နေတာလေ! မင်းက အိမ်မှာ အေးဆေးနေရတာ၊ ငါ့အလုပ်အကြောင်းတွေ နားမလည်ဘဲ လာမရှုပ်စမ်းပါနဲ့" လို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်တွေ ကျနေပေမယ့် 'သူ အလုပ်ဖိအားများနေလို့ပါ' ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လိမ်ညာ နှစ်သိမ့်ခဲ့မိတယ်။
**အခန်း (၄) - လျှို့ဝှက်ချက်များရဲ့ အနံ့အသက်**
ကျွန်မ ကြောက်လန့်နေတဲ့ အမှန်တရားက တစ်နေ့မှာတော့ ဗုံးတစ်လုံးလို ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။
ကိုရဲနောင် နေမကောင်းလို့ အိမ်မှာနားနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပေါ့။ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းလေးကလင်းလာပြီး Message တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားက...
"ကို... နေမကောင်းဘူးဆို။ မနေ့ညက သဲဆီမှာ အိပ်ရေးပျက်သွားလို့လား။ ဂရုစိုက်နော် လွမ်းတယ်" တဲ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးသားကို သံပူနဲ့ ထိုးမွှေလိုက်သလိုပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို နှိုးပြီး မေးတော့ သူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။
"ကို မှားသွားပါတယ်။ အပျော်သဘောသက်သက်ပါ နီလာရယ်။ ကိုယ့်ဘဝမှာ နီလာကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ နောက် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရပါဘူး" လို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ကတိပေးခဲ့တယ်။
'အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီး' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်က အတင်းအဖျင်းပြောမှာကို ကြောက်တဲ့စိတ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို သိပ်ချစ်တဲ့စိတ်တွေကြောင့် ကျွန်မဟာ ကျကွဲသွားတဲ့ မှန်စတွေကို သွေးထွက်ခံပြီး ပြန်ဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၅) - အမှောင်မိုက်ဆုံး ညတစ်ည**
ဒါပေမယ့် ခွေးမြီးကောက် ကျည်တောက်စွပ်ဆိုသလိုပါပဲ။ ကိုရဲနောင်က မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ ပိုပြီးတောင် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖုံးကွယ်တတ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဟိုမိန်းကလေးကို တိုက်ခန်းတောင် ဝယ်ပေးထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဘာမှမပြောနိုင်တော့လောက်အောင် စိတ်တွေ သေဆုံးနေခဲ့ပြီ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ (၇) နှစ်လုံးလုံး မျှော်လင့်ခဲ့ရတဲ့ ရင်သွေးလေး ကျွန်မ ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီကလေးလေးက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပြိုကွဲနေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ပြန်လည်ကုစားပေးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ ရူးမိုက်စွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။
အဲ့ဒီညက သူ အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ည (၁၁) နာရီလောက်မှာ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက အရမ်းနာလာပြီး အောက်ပိုင်းက သွေးတွေ ဆင်းလာတယ်။ နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေရတယ်။ ကိုရဲနောင်ဆီကို ကျွန်မ ဖုန်း (၂၀) ကျော်လောက် ခေါ်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းဝင်ပေမယ့် သူ မကိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းစက်ပိတ်သွားတယ်။
ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျနေရင်း၊ ကျွန်မချစ်ရတဲ့ ခင်ပွန်းသည်က တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော်ပါးနေမယ့် အသိက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုထက် အဆတစ်ရာ ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။ နောက်ဆုံး သတိမလစ်ခင် အိမ်နီးချင်းကို အကူအညီတောင်းပြီး ဆေးရုံရောက်ခဲ့ပေမယ့်... ကျွန်မရဲ့ ကလေးလေးကတော့ ကျွန်မကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။
**အခန်း (၆) - ပြာကျသွားသော သံယောဇဉ်**
နောက်နေ့မနက် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ ကျွန်မ သတိရလာတော့ ကိုရဲနောင် ရောက်နေတယ်။ သူ့အင်္ကျီတွေက တွန့်ကြေနေပြီး၊ ဟိုတစ်ခါက ကျွန်မရလိုက်တဲ့ စိမ်းသက်သက် ရေမွှေးနံ့က သူ့ဆီကနေ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေတယ်။
သူ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို လာကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"နီလာ... ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကိုယ့်ဖုန်း ဘက်ထရီ ကုန်သွားလို့ပါ..."
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ရုန်းဖယ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည် တစ်ပေါက်မှ မကျတော့ဘူး။ ဒေါသလည်း မထွက်တော့ဘူး။ လူသေတစ်ယောက်လို ခံစားချက်မဲ့နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။
"ရှင်နဲ့ရှင့်ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေက ကျွန်မရဲ့ ကလေးကို သတ်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်"
သူ အံ့ဩသွားတယ်။ ဒူးထောက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရာရာကို ခွင့်လွှတ်တတ်တဲ့ 'အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီး' ဆိုတဲ့ အကျင့်ဟောင်းကို အသုံးချပြီး ပြန်ချော့ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက သံယောဇဉ်ကြိုးတွေ အကုန်လုံး ပြာကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ဘယ်လိုမှ ပြန်ဆက်လို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။
**အခန်း (၇) - အိမ်ထောင်သည် ဆိုသော ခေါင်းစဉ်အောက်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း**
အခုဆိုရင် အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ပြီးခဲ့တာ (၃) နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင် အပ်ချုပ်ဆိုင်လေး ဖွင့်ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နေနိုင်ပြီ။ ကိုရဲနောင်ကတော့ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ ငွေရေးကြေးရေး ပြဿနာတွေဖြစ်ပြီး ကွဲသွားကြတယ်။ သူ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီး အရက်သမား တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီလို့ ကြားရတယ်။
သူ ကျွန်မဆီကို အကြိမ်ကြိမ် လာတောင်းပန်ဖူးတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးကို ပြန်ဆက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။
လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက "အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီး" တစ်ယောက်ကို ယောက်ျားက ဘယ်လောက်ပဲ ဖောက်ပြန်ဖောက်ပြန်၊ ဘယ်လောက်ပဲ နှိပ်စက်နှိပ်စက်၊ အိမ်ထောင်မကွဲအောင် သည်းခံရမယ်လို့ သင်ပေးထားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သည်းခံခြင်းတိုင်းက ကုသိုလ်မရပါဘူး။ သစ္စာဖောက်မှု၊ လိမ်ညာမှုတွေကို မျက်စိမှိတ် သည်းခံနေတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရက်ရက်စက်စက် သတ်သေနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လေးစားမှု၊ သစ္စာရှိမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ရတာပါ။ ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် "အိမ်ထောင်သည်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ဆွဲဖက်ထားပြီး ငရဲခန်းထဲမှာ အသက်မရှင်ချင်တော့ပါဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ အထီးကျန်ပေမယ့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ရပ်တည်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်လေးကိုပဲ ကျွန်မ အမြတ်နိုးဆုံး ဖြစ်နေပါတော့တယ်။