အခက်ခဲဆုံးသောည

အခန်း (၁)

ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အရွယ်တွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် အကြွင်းမဲ့ ပေးဆပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲ့ဒီလူက 'ကိုမင်း' ပါ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် စတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်က ကျွန်မတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘဝကို သုညကနေ စတင်ရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်ပေါ့။

ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲမှာ ထမင်းတစ်နပ်ကို ဟင်းတစ်ခွက်တည်းနဲ့ ခွဲစားခဲ့ရတဲ့ နေ့တွေ၊ မိုးရွာရင် ထီးတစ်ချောင်းတည်းကို အတူဆောင်းပြီး ကားမှတ်တိုင်ကို ပြေးခဲ့ရတဲ့ နေ့တွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနွေးထွေးဆုံး အချိန်တွေပါပဲ။ ကိုမင်းက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်တင်ပေးရင်း အမြဲပြောတတ်တယ်။

"သု... ကိုယ်တို့ ကြိုးစားကြမယ်နော်။ တစ်နေ့ကျရင် သုကို ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျစေရဘူး။ သု လက်ကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးဘူး" တဲ့။

အဲ့ဒီစကားလေး တစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မဟာ လောကဓံရဲ့ ပင်ပန်းမှုမှန်သမျှကို အပြုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့အပေါ် ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက သိပ်ကို ရိုးရှင်းပြီး သိပ်ကို နက်ရှိုင်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ သူပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ သူ့အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးရတာ၊ သူ့အင်္ကျီလေးတွေကို မီးပူတိုက်ပေးရတာကိုက ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု တစ်ခုဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

အခန်း (၂)

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်လာခဲ့တယ်။ ကိုမင်း အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေလာသလို၊ ကျွန်မလည်း ကိုယ်ပိုင် အလုပ်လေးတစ်ခု တည်ငြိမ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲကနေ တိုက်ခန်းကျယ်ကြီး တစ်ခုကို ပြောင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ 

ဘဝကြီးက သာယာလာပေမယ့်၊ တစ်ခုခုတော့ လိုအပ်နေသလို ကျွန်မ ခံစားလာရတယ်။ အရင်က အလုပ်က ပြန်လာတာနဲ့ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး တစ်နေ့တာ အကြောင်းတွေ ပြောပြတတ်တဲ့ ကိုမင်းဟာ အခုတော့ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ပင်ပန်းတယ်ဆိုပြီး မှေးနေတတ်တယ်။ 

"ကိုမင်း.. ရေချိုးလိုက်ပါလား၊ ထမင်းစားရအောင်လေ" လို့ ပြောရင်တောင်

"ခဏလေးပါ သုရာ... ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းလာလို့၊ သု ဘာသာ စားနှင့်လိုက်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားကို ခဏခဏ ကြားလာရတယ်။

ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက် မိသားစုအတွက် ရှာဖွေရုန်းကန်နေရတာ ပင်ပန်းမှာပဲ ဆိုပြီး သူ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ညဘက်တွေမှာ သူ ပြုံးပြီး ဖုန်းပွတ်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်လာမိတယ်။ သူ့ဖုန်းကို အရင်ကလို ပက်လက်မထားတော့ဘဲ မှောက်လျက်ထားလာတဲ့ အကျင့်လေးတွေကစလို့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အစေ့အဆန်လေး ရှင်သန်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၃)

မိန်းမတွေရဲ့ ဆဋ္ဌမအာရုံဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ ကိုမင်း အင်္ကျီတွေ လျှော်ဖို့ လုပ်တိုင်း ရတတ်တဲ့ ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေး... ကျွန်မ မသုံးတတ်တဲ့ ပန်းရနံ့လေး တစ်ခု။ အဲ့ဒီရနံ့က ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို တဖြည်းဖြည်း မွန်းကြပ်လာစေတယ်။ 

"ကိုမင်း... မနေ့က အလုပ်မှာ ဘယ်သူတွေနဲ့ အစည်းအဝေး ရှိလို့လဲ"

"အော်... လုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ပါ သုရဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ကိုမင်း အင်္ကျီက ရေမွှေးနံ့က မိန်းကလေးသုံးတဲ့ အနံ့မျိုး ဖြစ်နေလို့"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုမင်း မျက်နှာ ပျက်သွားတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ချက်ချင်းပဲ ဟန်လုပ်ရယ်မောလိုက်ပြီး "သု ကလည်း... အစည်းအဝေးမှာ လူတွေ အများကြီးပဲလေ။ ဘေးက လူဆီက ကူးတာနေမှာပေါ့။ မလိုအပ်ဘဲ လျှောက်မတွေးစမ်းပါနဲ့" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ သူ လိမ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက သိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ အမှန်တရားကို သိရမှာ ကြောက်လို့ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆက်ယုံချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့မိတယ်။ ငါ့ကို ချစ်တဲ့သူက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှည့်စားနေခဲ့တယ်။

အခန်း (၄)

ဒါပေမယ့် အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။ တစ်ည... ကိုမင်း ရေချိုးနေတဲ့ အချိန် သူ့ဖုန်းဆီက Message ဝင်လာတဲ့ အသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဖုန်း Screen ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့တယ်။

"ကိုမင်း... ညအိပ်ရာဝင်ရင် ဖုန်းဆက်နော်။ ချစ်တယ်" 

နာမည်က 'ညီမလေး' လို့ မှတ်ထားပေမယ့် ပို့လိုက်တဲ့ စာက ရိုးရိုး ညီမလေး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေပါတယ်။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတယ်။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ၅ နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အနာဂတ်အတွက် ပုံဖော်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေ အားလုံးဟာ အဲ့ဒီ စာတိုလေး တစ်ကြောင်းနဲ့တင် တစ်စစီ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။

ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ကိုမင်းက ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး ကျောက်ရုပ်လို ရပ်နေတဲ့ ကျွန်မကို မြင်တော့ လန့်သွားတယ်။ 

"သု... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျမလာခဲ့ဘူး။ ဒေါသထွက်တာထက် နာကျင်မှုက အရမ်းနက်ရှိုင်းသွားတဲ့အခါ လူက ထုံထိုင်းသွားတတ်တယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို သူ့ရှေ့ ချပေးလိုက်တယ်။ 

"ဒါက ဘယ်သူလဲ ကိုမင်း"

ကိုမင်း မျက်လွှာချသွားတယ်။ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ အဲ့ဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မအတွက် အဖြေပါပဲ။ "တောင်းပန်ပါတယ် သု ရယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကလွဲပြီး သူ ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ 

အခန်း (၅)

အဲ့ဒီညဟာ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အခက်ခဲဆုံးသော ညပါပဲ။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက လေထုဟာ အေးစက်ခဲယဉ်းနေတယ်။ 

"သူက ဘယ်သူလဲ... ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။

"ခြောက်လလောက် ရှိပြီ သု... အလုပ်က ကလေးမလေးပါ။ ကိုယ် အမှားလုပ်မိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ် သုကိုလည်း ချစ်ပါတယ်။ သု ကို ထားခဲ့ဖို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး"

သူ့စကားတွေက ကျွန်မ ရင်ဝကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်နေသလိုပါပဲ။ လူတစ်ယောက်က မိန်းမ နှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ချစ်လို့ ရသလား။ သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဖောက်ပြန်တာထက် စိတ်နှလုံးသား ပါသွားတာက ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။ 

"ကိုမင်း... ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို လွယ်လွယ် မပြောပါနဲ့။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူ နာကျင်ရမှာကို သိရက်နဲ့ လုပ်ရက်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘယ်တော့မှ အချစ်စစ် မဖြစ်နိုင်ဘူး" 

ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ၅ နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မ သူ့အတွက် ဘာများ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ။ အတူတူ ပင်ပန်းခံခဲ့တယ်။ အတူတူ ရုန်းကန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အောင်မြင်မှုတွေ ရလာချိန်မှာ သူက တခြားလက်တစ်စုံကို တွဲဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီည နံနက် ၂ နာရီ... ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေကို သေတ္တာထဲ ထည့်နေတယ်။ ကိုမင်းက ကျွန်မ လက်ကို လာဆွဲပြီး ငိုတယ်။ 

"မသွားပါနဲ့ သု... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် သူ့ကို ဖြတ်လိုက်ပါ့မယ်။ သု မရှိဘဲ ကိုယ် မနေတတ်ဘူး"

ကျွန်မ သူ့လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ချလိုက်တယ်။ "ကိုမင်း... ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပဲ။ ကွဲသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ ရကောင်း ရနိုင်ပေမယ့်၊ အက်ကွဲကြောင်းတွေကတော့ တစ်သက်လုံး ကျန်နေခဲ့မှာပဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း သံသယတွေနဲ့ အရိပ်အကဲ ကြည့်ပြီး မရှင်သန်ချင်ဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာထက်၊ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုချစ်သွားတာပါ"

အခန်း (၆)

မနက်လင်းအားကြီး အချိန်မှာ ကျွန်မ အဲ့ဒီတိုက်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးစက်တွေက တဖွဲဖွဲ ကျနေတုန်းပဲ။ အရင်ကဆို ဒီလိုမိုးရွာရင် သူ ကျွန်မကို ထီးလာမိုးပေးနေကျ။ အခုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ လျှောက်လှမ်းရတော့မယ်။ 

နောက်ကျောဘက်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ တိုက်ခန်းကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနေရာမှာ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးကို မြှုပ်နှံခဲ့ပြီးပြီ။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပေမယ့်၊ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလိုက်တယ်။

ကျွန်မ သူ့ကို လွမ်းနေဦးမယ် ဆိုတာ သိတယ်။ ညဘက်တွေဆို အမှတ်တရတွေကြောင့် မျက်ရည်ကျရဦးမယ် ဆိုတာ သိတယ်။ ဒါပေမယ့် ထက်ဝက်ပဲ ပါတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတာထက်၊ အစအဆုံး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက ရေရှည်အတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။ တချို့သော ဇာတ်လမ်းတွေမှာ Happy Ending ဆိုတာ အတူတူ ပေါင်းဖက်ရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှာတွေ့သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဘဝသင်ခန်းစာ

လူတစ်ယောက်ကို အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အထိတော့ မချစ်သင့်ပါဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ယုံကြည်မှုနဲ့ သစ္စာတရားအပေါ်မှာ အခြေခံမှသာ ခိုင်မြဲတာပါ။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ် အချစ်ရဆုံး လူတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းဟာ လောကကြီးက ကိုယ့်ကို ပေးတဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ကာကွယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ နာကျင်ရဆုံးသော ညတွေကို ဖြတ်သန်းပြီးမှသာ၊ ပိုပြီး တောက်ပတဲ့ နံနက်ခင်းသစ်တွေကို ကျွန်မတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်ပေမယ့်၊ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို သည်းခံခွင့်လွှတ်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။