မိန်းမယုတ်တို့ နေဝင်ချိန်

 မိန်းမယုတ်တို့ နေဝင်ချိန်

အခန်း (၁)

ပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ နေဝင်ဆည်းဆာဟာ သွေးရောင်လွှမ်းနေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ လှိုင်းလုံးကြီးတွေ တဝုန်းဝုန်း ရိုက်ခတ်နေတုန်းပဲ။ အိမ်ရှေ့က လမ်းမပေါ်မှာ ကလေးတွေ ဆော့ကစားသံ၊ အိမ်ပြန်လာကြတဲ့ လူတွေရဲ့ စကားပြောသံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီကမ္ဘာကြီးက သီးခြားကျွန်းတစ်ကျွန်းလိုပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် မျက်နှာလွှဲသွားကြတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက ကျွန်မအကြောင်းကို တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ အတင်းပြောကြတယ်။ ကျွန်မက သူတို့အတွက်တော့ မိသားစုကို စွန့်ပစ်ပြီး ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ မိန်းမယုတ်ပေါ့။ ကျွန်မ အဲဒီအမုန်းတွေကို ပြုံးပြုံးလေးပဲ လက်ခံထားခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုတောင် ကျော်ခဲ့ပြီ။ 

အခန်း (၂)

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ အမှောင်အတိ ကျခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေက လေဖြတ်နေပြီး မောင်လေးက နှလုံးရောဂါနဲ့ အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ဖို့ လိုနေတဲ့အချိန်။ ငွေက သိန်းရာနဲ့ချီ လိုတယ်။ ကျွန်မတို့လို ဆင်းရဲသားတွေအတွက် အဲဒီပမာဏဟာ ကောင်းကင်က ကြယ်ကို လှမ်းဆွဲရသလိုပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မမှာ ချစ်သူရှိခဲ့တယ်။ ကိုကိုက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ဆီမှာလည်း ဘာမှမရှိဘူး။ ကျွန်မ ရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်လမ်းပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အားလုံးနဲ့အတူ ငတ်ပြတ်ပြီး သေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို ရောင်းပြီး သူတို့ကို ကယ်မလား။ ကျွန်မ နောက်ဆုံးလမ်းကို ရွေးခဲ့တယ်။

အခန်း (၃)

ကျွန်မ တစ်ညမှာ အိမ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဖေ စုထားတဲ့ ငွေအနည်းငယ်ကိုလည်း ယူသွားခဲ့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်။ အားလုံးက ကျွန်မကို ယောက်ျားတစ်ယောက်နောက် လိုက်ပြေးပြီး အဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံခိုးသွားတဲ့ မိန်းမယုတ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။ အမှန်တော့ အဲဒီပိုက်ဆံလေးက မောင်လေးရဲ့ ခွဲစိတ်ခအတွက် အပုံတစ်ပုံတောင် မရှိပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြို့က သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ဆီမှာ အမည်မဖော်လိုတဲ့ အပျော်အပါး တစ်ခုလို ရောင်းချခဲ့ရတယ်။ လတိုင်း လတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ လဲလှယ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ကတစ်ဆင့် အဖေ့ဆီ ပို့ပေးခဲ့တယ်။ အဖေနဲ့ မောင်လေးကတော့ ဒါဟာ သူတို့ ကံကောင်းလို့ လူမှုရေးအသင်းတစ်ခုက ကူညီတာလို့ပဲ ထင်နေခဲ့ကြတာ။

အခန်း (၄)

မောင်လေး အခုဆိုရင် ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။ အဖေလည်း ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာပြီ။ ကျွန်မ မြို့ကို ပြန်လာခဲ့ပေမဲ့ အိမ်ကိုတော့ မကပ်ရဲဘူး။ ဝေးဝေးကနေပဲ ကြည့်နေခဲ့တာ။ မောင်လေးက ကျွန်မကို တွေ့ရင် ရွံရှာလွန်းလို့ မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ ထွေးချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ ကိုကိုကလည်း တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ။ ကျွန်မကတော့ ဘဝပျက်ခဲ့တဲ့ မိန်းမယုတ်အဖြစ်နဲ့ပဲ အထီးကျန်စွာ အသက်ရှင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာလည်း ကင်ဆာဆဲလ်တွေက နေရာအနှံ့ ပြန့်နှံ့နေပြီဆိုတာ ကျွန်မကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်။ မောင်လေးဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ 'နေကောင်းလား' ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကို သူက Seen တောင် မလုပ်ဘူး။

အခန်း (၅)

ဒီနေ့ ညနေမှာ ကျွန်မ မောလွန်းလို့ အသက်ရှူရတာ ခက်လာတယ်။ သေမင်းက ကျွန်မအနားကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ ကျွန်မ နောက်ဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ မောင်လေးဆီ ဖုန်းခေါ်မိတယ်။ သုံးကြိမ်မြောက်မှ သူ ဖုန်းကိုင်တယ်။ "ဘာကိစ္စလဲ... ငါ့ဆီ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ နင်လို မိန်းမမျိုးနဲ့ ပတ်သက်ရတာ ငါ အရမ်းရှက်တယ်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုနေမိတယ်။ "မောင်လေး... မမ... တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ပဲ ခပ်တိုးတိုး ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းချသွားတယ်။ အဲဒါ သူနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးစကားပြောခြင်းပဲ။

အခန်း (၆)

ကျွန်မရဲ့ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ် တင်ထားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ဘယ်လိုနေခဲ့ရလဲ၊ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်လိုရှာခဲ့လဲဆိုတဲ့ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ မောင်လေးရဲ့ ဆေးရုံစရိတ်တွေကို ပေးခဲ့တဲ့ ပြေစာတွေ အားလုံး ရှိတယ်။ ကျွန်မ သေပြီးမှပဲ ဒါကို သူ သိပါစေတော့။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ ဘယ်လောက် နာကျင်မလဲဆိုတာ တွေးမိတော့ ကျွန်မ ရင်နာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို မုန်းနေရတာထက် သူ နောင်တရနေတာက ပိုကောင်းမလားလို့လည်း တွေးမိပြန်တယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ကျလာပြီ။ အခန်းထဲမှာ အမှောင်ထုက ကြီးစိုးလာတယ်။

အခန်း (၇)

ကျွန်မ သေဆုံးသွားပြီး သုံးရက်အကြာမှာ မောင်လေး ကျွန်မရဲ့ အခန်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ဝိညာဉ်ကနေ မြင်နေရသလိုပဲ။ သူ ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်တွေကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ "မမ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စကားလုံးတွေက အရမ်းနောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားဆိုတာ တချို့နေရာတွေမှာ အဆိပ်လိုပဲ။ စောစောသိရင် ကုသလို့ရပေမဲ့ နောက်ကျမှ သိလိုက်ရရင်တော့ တစ်သက်လုံး မေ့လို့မရနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာကြီး ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မဟာ မိန်းမယုတ် တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ နေဝင်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူတွေရဲ့ ကောင်းကင်မှာတော့ ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ချင်ပါသေးတယ်။

သင်ခန်းစာ - အချို့သော အနစ်နာခံမှုများသည် အမုန်းတရားများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို သိမြင်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် နောင်တသည်သာ အဖော်မွန် ဖြစ်နေတတ်သည်။ အပြင်ပန်းကို ကြည့်၍ လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။