အချစ်ဆိပ်
**အချစ်ဆိပ်**
**အခန်း (၁)**
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညကို ရောက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခုက အလိုလို ပြန်လည် နာကျင်လာတတ်ပါတယ်။ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားပါစေ၊ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာကို ယုံကြည်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကတော့ အခုချိန်ထိ အရိပ်တစ်ခုလို လိုက်ပါ နှိပ်စက်နေဆဲပါ။
သူ့နာမည်က သီဟ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အစောပိုင်း ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေဟာ လောကမှာ အလှပဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။ ကျွန်မက သာမန် ရုံးဝန်ထမ်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူကတော့ အိပ်မက်တွေ အများကြီးနဲ့ ကြိုးစားရုန်းကန်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ နှလုံးသားလေးက တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ခဲ့ရပါတယ်။
"သဇင်... ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ် အများကြီး ကြိုးစားသွားမှာပါ" လို့ သူ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတိုင်းကို ကျွန်မ တရိုတသေ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာဟာ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အမှားပါပဲ။
**အခန်း (၂)**
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးလေး စတင်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ စုဆောင်းငွေလေးတွေ အကုန်ထုတ်ပေးခဲ့သလို၊ အလုပ်က ပြန်ရောက်ရင်လည်း သူ့အတွက် ထမင်းဟင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်နဲ့ ပင်ပန်းရမှန်းတောင် မသိခဲ့ပါဘူး။
သူ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ပခုံးလေးကို မှီပြီး "ကိုယ့်ဘေးမှာ သဇင် ရှိနေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောတတ်တဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်နေ့တာရဲ့ အမောပြေဆေး တစ်ခွက်လိုပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ယုံကြည်ထားတဲ့ ကျွန်မက သူ့အတွက်ဆို ဘာမဆို အနစ်နာခံဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှု၊ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလို့ ခံယူထားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တည်ဆောက်မယ့် အနာဂတ် အိမ်ကလေးကို တွေးပြီး ညတိုင်း ပြုံးပျော်စွာ အိပ်စက်ခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ တကယ့်ကို ချိုမြိန်လွန်းလှပါတယ်။
**အခန်း (၃)**
ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ ချိုမြိန်မှုတွေဟာ အချိန်အကြာကြီး မခံခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလေး တဖြည်းဖြည်း အောင်မြင်လာချိန်မှာတော့ ကျွန်မတို့ ကြားထဲက နွေးထွေးမှုတွေက အေးစက်စပြုလာပါတယ်။
ညဘက်တွေ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း Silent လုပ်ထားတတ်ပြီး၊ ဖုန်းလာရင်လည်း ကျွန်မနဲ့ ဝေးရာကို သွားပြောတတ်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ့ဆီကနေ ကျွန်မ မရင်းနှီးတဲ့ ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေးကို ရလာတတ်ပါတယ်။
"ကိုသီဟ... အခုတလော အိမ်ပြန် အရမ်းနောက်ကျတယ်နော်။ ပင်ပန်းနေပြီလား" လို့ ဂရုတစိုက်နဲ့ မေးတဲ့အခါတိုင်း၊ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "အလုပ်ကိစ္စတွေ ရှုပ်နေတာကို မင်းက နားလည်မပေးနိုင်ဘူးလား သဇင်။ ကိုယ် အလုပ်လုပ်နေတာ မင်းအတွက်ရော ပါတယ်လေ" လို့ ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်တတ်လာပါတယ်။
ကျွန်မ အပြစ်လုပ်မိသလို ခံစားရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ခဲ့မိတယ်။ 'သူ ပင်ပန်းနေလို့ပါလေ' ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်လေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး သူ့ကို ဆက်ခွင့်လွှတ်ခဲ့မိပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ သောက်သုံးမိနေတဲ့ အချစ်ဆိပ်တွေ တဖြည်းဖြည်း အစွမ်းပြလာပြီဆိုတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။
**အခန်း (၄)**
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ တစ်နေ့... သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းလေး လင်းလာပြီး Message တစ်စောင် ဝင်လာပါတယ်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့ပါတယ်။
"ကို... ဒီည တွေ့ရတာ အရမ်းပျော်တာပဲ။ ကို့ကို လွမ်းနေပြီ။"
ပို့တဲ့သူက သူ့ရုံးက အတွင်းရေးမှူးမလေး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်... အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲလွန်းလို့ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားခဲ့ရတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေ ဆူပွက်လာပြီး လက်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာပါတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့ သူက ကျွန်မကို ဓားနဲ့ နောက်ကျောကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး သူ့ကို မျက်ရည်တွေကြားကနေ မေးလိုက်တယ်။ သူက လန့်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ ဟန်ကိုယွင်းပြီး "အဲ့ဒါက အထင်လွဲစရာပါ သဇင်... ကိုယ်တို့ ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး" လို့ လွယ်လွယ်လေး ငြင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ဇာတ်လမ်းဖြစ်နေတာ တစ်နှစ်လောက် ရှိနေပြီဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ဝန်ခံလာပါတော့တယ်။
**အခန်း (၅)**
ကျွန်မ အသည်းအသန် ငိုကြွေးပြီး သူ့ကို ရင်ဘတ်တွေ ထုရိုက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ၊ စတေးခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေအားလုံးကို သူက ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တာက သူ ကျွန်မကို ဒူးထောက် တောင်းပန်ပြီး အဲ့ဒီမိန်းကလေးနဲ့ ဖြတ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးလာမယ့် စကားပါ။
ဒါပေမယ့် သီဟရဲ့ ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဆွဲဆုတ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"သဇင်... ကိုယ် သူ့ကိုလည်း သံယောဇဉ်ရှိနေပြီ။ ဒါပေမယ့် မင်းကိုလည်း ကိုယ် မခွဲနိုင်ဘူး။ မင်းက ကိုယ့်အတွက် အမြဲတမ်း အိမ်တစ်အိမ်လိုပါပဲ။ နားလည်ပေးလို့ မရဘူးလားဟင်။"
ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အပြင်မှာ သွားပျော်ပါးချင်နေတာပါ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် ဘဝလက်တွဲဖော် မဟုတ်ဘဲ၊ လိုအပ်တဲ့အချိန် ပြန်လာနားခိုဖို့ အရံလူတစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရူးသွပ်သွားစေမတတ်ပါပဲ။
**အခန်း (၆)**
အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ အခန်းထဲဝင်ကာ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတချို့ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ တသွင်သွင် စီးကျနေပေမယ့် ရှိုက်သံမထွက်အောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားခဲ့တယ်။
အိတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်အပြင်ထွက်ဖို့ လုပ်တော့ သီဟက ဆိုဖာပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မကို တားဖို့တောင် သူ မကြိုးစားခဲ့ပါဘူး။
"ကျွန်မတို့ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ သီဟ" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
အိမ်တံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ နောက်ကျောဘက်က နွေးထွေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ ထာဝရ ပြိုကျပျက်စီးသွားပါပြီ။ မိုးရေတွေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း တက္ကစီ တစ်စီးကို တားလိုက်တယ်။ ကားပေါ်ရောက်မှ ကျွန်မ အသံထွက်ပြီး အော်ငိုလိုက်မိတော့တယ်။ ပုံပြင်တွေထဲကလို မင်းသားက နောက်ကနေ ပြေးလိုက်လာပြီး ဖက်ထားတာမျိုး လက်တွေ့ဘဝမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ နာကျင်မှုနဲ့ အထီးကျန်ခြင်းတွေကသာ ကျွန်မကို ခပ်တင်းတင်း ဖက်တွယ်ထားခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၇)**
အချိန်တွေ ကြာခဲ့ပါပြီ။ အခုဆို ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ဘဝကို အကောင်းဆုံး ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် နှလုံးသားထဲက အမာရွတ်ကတော့ အခုထိ ရှိနေဆဲပါ။
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ အရာရာကို ပုံအောပြီး မချစ်ဖို့ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အဆိပ်တစ်ခွက်လိုပါပဲ။ အပေါ်ယံမှာ သကြားရည်တွေ လောင်းထားပေမယ့်၊ အတွင်းထဲမှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းသွားစေတတ်တဲ့ အဆိပ်ပြင်းပြင်းတွေ ပါနေတတ်ပါတယ်။
ချိုမြိန်တယ်ဆိုပြီး အဲ့ဒီအဆိပ်ကို ဆက်သောက်နေရင် ကိုယ်ပဲ သေပွဲဝင်ရမှာပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ရပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ သံယောဇဉ် ကြီးမားနေပါစေ... သကြားရည် ဖုံးထားတဲ့ အဆိပ်ခွက်ကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် သွန်ပစ်နိုင်ဖို့ သတ္တိရှိရပါမယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားပါပြီ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လမ်းခွဲခြင်းဆိုတာ အမုန်းတရားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ကယ်တင်ခြင်း တစ်မျိုးသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုပါ။