ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄)
**အခန်း (၁)**
ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ဆိုတာ... ကျွန်မရဲ့ နုနယ်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝ၊ ပထမဆုံးအချစ်နဲ့ အနာကျင်ရဆုံး အမှတ်တရတွေ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ နေရာလေးပါ။
ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ရဲ့ မိုးရာသီဟာ အမြဲတမ်း ဆွေးမြေ့စရာကောင်းပါတယ်။ အုတ်နံရံအိုအိုတွေ၊ ရေညှိတက်နေတဲ့ ခေါင်မိုးတွေနဲ့ ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ရဲ့ ဝရန်တာမှာ ရပ်ရင်း မိုးရေစက်တွေကို ငေးကြည့်ရတာ ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်ဆုံး အလုပ်တစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မနာမည်က သဇင်။ နယ်ကနေ လာတက်တဲ့ ရိုးရိုးအေးအေး ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ လူရှုပ်တာကို မကြိုက်သလို၊ အပေါင်းအသင်းလည်း သိပ်မများပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးက စာအုပ်တွေ၊ စာသင်ခန်းနဲ့ ဒီကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဆိတ်ငြိမ်တဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ဝင်ရောက်လာသူကတော့ 'မင်းခန့်' ပါ။
ပထမနှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်ရဲ့ မိုးသည်းတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာပေါ့။ စာကြည့်တိုက်ကနေ အဆောင်ကို အပြန် မိုးခိုနေတဲ့ ကျွန်မဆီကို သူရောက်လာခဲ့တယ်။ ထီးတစ်ချောင်းတည်းကို အတူဆောင်းရင်း ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) အထိ သူ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ရယ်လိုက်တိုင်း ပေါ်သွားတဲ့ ပါးချိုင့်လေးတွေ၊ နွေးထွေးတဲ့ အသံသြသြလေးနဲ့ ဂရုတစိုက် ပြောတတ်တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစလို့ ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ဟာ ကျွန်မအတွက် အဓိပ္ပါယ်တွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
---
**အခန်း (၂)**
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားတဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက ပန်းရောင်သန်းသွားသလိုပါပဲ။
မင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေဆို ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ရဲ့ အောက်ထပ် ဧည့်တွေ့ခန်းမှာ သူ လာစောင့်တတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အနာဂတ်အကြောင်းတွေ၊ ဘဝအိပ်မက်တွေအကြောင်းကို နာရီပေါင်းများစွာ ထိုင်ပြောခဲ့ကြတယ်။ သူက ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့သူပါ။ ဘွဲ့ရရင် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခု လုပ်မယ်၊ အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမယ်ဆိုပြီး အမြဲပြောတတ်တယ်။
"သဇင်... ကိုယ် အောင်မြင်လာတဲ့တစ်နေ့ သဇင့်ကို အကောင်းဆုံးထားမှာပါ။ အခုတော့ ကိုယ်တို့ ကြိုးစားကြရအောင်နော်" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။
သူ့အတွက်ဆို ကျွန်မက အရာရာကို ပေးဆပ်ချင်ခဲ့တာ။ သူ စာမေးပွဲနီးလို့ ညလုံးပေါက် စာကျက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မက အဆောင်ကနေ ကော်ဖီဖျော်ပြီး ခိုးပို့ပေးခဲ့တယ်။ သူနေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ ဆေးခန်းလိုက်ပြပေးပြီး ပြုစုပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက ဖြူစင်ခဲ့သလို၊ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကလည်း ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံနွေးထွေးလွန်းလှပါတယ်။ ဒီလက်တွေကို ဘယ်တော့မှ မလွှတ်တော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ထားခဲ့မိတယ်။
---
**အခန်း (၃)**
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတွေက တတိယနှစ်ကို ရောက်တဲ့အခါ စတင်လာခဲ့ပါတယ်။
မင်းခန့် ပြောင်းလဲလာတယ်။ အရင်လို အဆောင်ရှေ့မှာ လာစောင့်တဲ့ ရက်တွေ နည်းလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပရောဂျက် လုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ အမြန်ချတတ်လာတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ ကြိုးစားနေတာပဲလေ ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ့်အမှန်တရားက အဲ့ဒါမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျောင်းမှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်လာတယ်။ မင်းခန့်တစ်ယောက် 'ရွှေရည်' ဆိုတဲ့ ဂျူနီယာ ကျောင်းသူလေးနဲ့ တွဲနေတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းပါ။ ရွှေရည်က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူ၊ ကားအကောင်းစားလေး စီးပြီး ကျောင်းလာတတ်သူလေးပါ။ မင်းခန့် လိုချင်တဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရွှေရည်ရဲ့ မိသားစုက ကြီးမားတဲ့ အထောက်အပံ့တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို မေးကြည့်တော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ငြင်းပါတယ်။
"သဇင်ကလည်းကွာ... ရွှေရည်က ကိုယ့်ကို ပရောဂျက်အတွက် ကူညီပေးရုံ သက်သက်ပါ။ မင်းက သိပ်တွေးလွန်းတာပဲ။ ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား" တဲ့။ သူ့ရဲ့ စကားတွေထဲမှာ အရင်ကလို နွေးထွေးမှုတွေ မပါတော့တာကို ကျွန်မ ရိပ်မိပေမယ့်၊ ကိုယ်အရမ်းချစ်ရတဲ့သူမို့ ဆက်ပြီး မျက်ကွယ်ပြု ယုံကြည်ပေးခဲ့မိတယ်။
---
**အခန်း (၄)**
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်...။
တစ်ညနေ... ကျွန်မ နေမကောင်းလို့ အဆောင်မှာ နားနေတုန်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်လာတယ်။ မင်းခန့်နဲ့ ရွှေရည်တို့ မြို့ထဲက နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။ ရင်ထဲမှာ ပူထူသွားပြီး ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒီနေရာကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။
ဆိုင်အပြင်ဘက်ကနေ မှန်ပြတင်းပေါက်ကတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့... ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့ပါတယ်။ မင်းခန့်က ရွှေရည်ရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်တင်ပေးရင်း ပြုံးရယ်နေတာပါ။ အဲ့ဒီအပြုံးက တစ်ချိန်က ကျွန်မအတွက်ပဲ သီးသန့်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အပြုံးမျိုး။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဝင်မသွားရဲခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ရပ်ပြီး ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အသံထွက်မလာအောင် ကြိတ်ငိုခဲ့ရတယ်။ ကိုယ်အချစ်ရဆုံး လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို လှည့်စားပြီး တခြားတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်နေတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်ဟာ ဘယ်လိုမှ ဖော်ပြလို့မရအောင် နာကျင်လွန်းပါတယ်။ အဲ့ဒီညက ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ရဲ့ ကုတင်လေးပေါ်မှာ ကျွန်မ ညလုံးပေါက် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးခဲ့ရတယ်။
---
**အခန်း (၅)**
နောက်နေ့ ညနေမှာတော့ မင်းခန့်ကို ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ရဲ့ အောက်ထပ်မှာ ကျွန်မ ဆင်းတွေ့ခဲ့တယ်။
သူ့မျက်နှာက တည်တင်းနေတယ်။ ကျွန်မက ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ သူက စကားစတယ်။
"သဇင်... ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။"
ခေါင်းပေါ်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ "ဘာ... ဘာလို့လဲ မင်းခန့်။ သဇင် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ ဟင်။"
သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချပြီး ကျွန်မကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်တယ်။
"မင်း ဘာမှ မမှားပါဘူး သဇင်။ ဒါပေမဲ့ အချစ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်လို့ မရဘူးကွ။ ကိုယ် လိုချင်တဲ့ အနာဂတ်၊ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့ နေရာကို ရောက်ဖို့ ရွှေရည်က ကိုယ့်ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်။ သဇင်က ကိုယ့်ကို ချစ်တာမှန်ပေမယ့်၊ ကိုယ့်အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးဖို့ကျတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးပါ။"
ကျွန်မ ဆွံ့အသွားတယ်။ အချစ်ဆိုတာ သူ့အတွက် အသုံးချစရာ လှေကားထစ်တစ်ခုသာသာပဲလား။ ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှု၊ နားလည်မှု၊ သစ္စာရှိမှုတွေက ငွေကြေးနဲ့ အခွင့်အရေးရှေ့မှာ သဲထဲရေသွန်သလို အချည်းနှီးဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
"မင်းခန့်... နင်က ရက်စက်လွန်းတယ်..." လို့ ပြောရင်း ကျွန်မ လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ နောက်ကနေ လိုက်မလာခဲ့ပါဘူး။ ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) ရဲ့ လှေကားထစ်တွေကို တက်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံလွန်းနေခဲ့တယ်။
---
**အခန်း (၆)**
အချိန်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်အကိုင် အတည်တကျနဲ့ ဘဝကို ရုန်းကန်နေနိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) လေးကတော့ အရင်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ဆဲပါ။
မင်းခန့်တစ်ယောက် ရွှေရည်နဲ့ လက်ထပ်သွားတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘဝက သူထင်သလို သာယာမနေခဲ့ဘူး။ ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ အသက်ရှူကျပ်စွာ နေထိုင်နေရပြီး၊ ငွေကြေးပြည့်စုံပေမယ့် လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှု မရှိဘူးလို့ သူငယ်ချင်းတွေဆီကတစ်ဆင့် ပြန်ကြားခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါတလေ အရက်မူးရင် ကျွန်မကို သတိရကြောင်း၊ မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုအတွက် နောင်တရကြောင်း သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ငိုယိုပြီး ပြောတတ်သတဲ့။
ကျွန်မကတော့ ပြုံးယုံသာ ပြုံးလိုက်မိပါတယ်။ နာကျင်မှုတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရင်းခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာက ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့တာကိုး။ အခုချိန်မှာ သူ့အတွက် ကျွန်မရင်ထဲမှာ အမုန်းတွေ မရှိတော့သလို၊ အချစ်တွေလည်း ကျန်မနေခဲ့တော့ပါဘူး။ အရာရာဟာ လေတိုက်လို့ လွင့်ပါသွားတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေလိုပါပဲ။
---
**အခန်း (၇)**
လူတွေက ပြောတတ်ကြတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းပါ တဲ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံအရတော့ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးထားသူဆီမှာပဲ ပေးဆပ်သင့်တဲ့ အရာပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို အခွင့်အရေးတစ်ခုလို သဘောထားပြီး အသုံးချသွားမယ့်သူတွေအတွက်တော့ အပ်ဖျားလောက်လေးတောင် မျှော်လင့်ချက် မထားသင့်ဘူးဆိုတာ ကျောင်းဆောင်အမှတ် (၄) က ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်အရမ်းချစ်ရတဲ့သူကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာက ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရပေမယ့်၊ အဲ့ဒီနာကျင်မှုကပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့နဲ့ တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ လမ်းစဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ မင်းခန့်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး ကံကြမ္မာလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ အဲ့ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ လွတ်မြောက်သွားခြင်းဆိုတာကို အချိန်တွေက သက်သေပြသွားခဲ့ပါပြီ။