အငယ်အနှောင်း
**အငယ်အနှောင်း**
အခန်း (၁)
ကျွန်မဘဝက ရိုးရှင်းပြီး အေးချမ်းခဲ့ပါတယ်။ မနက်လင်းရင် အလုပ်သွား၊ ညနေပြန်လာရင် စာအုပ်လေးဖတ်၊ ကော်ဖီလေးသောက်ရင်း ကိုယ့်ကမ္ဘာလေးထဲမှာ ကိုယ်တိုင် ကျေနပ်နေတတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ အချစ်ဆိုတာကို သိပ်မယုံကြည်သလို၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံဖို့လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါဘူး။
ဒါပေမယ့်... ကိုကို ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ကျွန်မဘဝထဲ ဝင်လာတဲ့နေ့ကစပြီး အရာရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မအလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို Project တစ်ခုနဲ့ ရောက်လာတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ အလုပ်သဘောအရ ပြောဆိုဆက်ဆံရင်းကနေ တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာခဲ့ကြတယ်။ သူက အရမ်းနွေးထွေးပြီး လူကြီးဆန်တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့နေ့တွေမှာ ရုံးကို ဆေးဝယ်လာပေးတတ်သလို၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါတိုင်း သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေ၊ စကားလုံးတွေနဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးတတ်တယ်။
အထီးကျန်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ "သန္တာက တစ်ယောက်တည်း နေရတာ သနားစရာလေး... ကိုယ်က သန္တာ့ကို အရိပ်အာဝါသတစ်ခုလို ကွယ်ကာပေးချင်တယ်" လို့ သူပြောတဲ့နေ့က ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မှီခိုချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ သံမဏိလို မာကျောတဲ့ နှလုံးသားလေးဟာ သူ့ရှေ့မှာ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
---
အခန်း (၂)
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက တကယ့်ကို အိပ်မက်တစ်ခုလို လှပလွန်းပါတယ်။ ရုံးပိတ်ရက်တွေဆို အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်ကြ၊ ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြနဲ့ သာမန်ချစ်သူတွေလိုပဲ ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မအတွက်ဆို အရာရာကို အလိုလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သဘောကျတဲ့ ပန်းလေးတွေကအစ၊ ကျွန်မ ကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းလျာလေးတွေအဆုံး သူ အကုန် မှတ်မိနေတတ်တယ်။
"သန္တာသာ ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေပေးရင် ကိုယ် ဘာမှမလိုတော့ဘူး။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အနာဂတ်လေးကို လှလှပပလေး တည်ဆောက်ကြမယ်နော်" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ ပြည့်လျှံသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့တယ်။ သူ့အတွက်ဆို ဘာမဆို ပေးဆပ်ရဲတဲ့အထိ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ သိခဲ့တာ တစ်ခုတည်းပါ... သူက ကျွန်မရဲ့ အရာရာ၊ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူဆိုတာပါပဲ။
---
အခန်း (၃)
ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သံသယရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ကျွန်မတို့ကြားထဲ တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ အရင်က အချိန်ပြည့် ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ သူဟာ တစ်ခါတလေ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ အထူးသဖြင့် ည ၉ နာရီကျော်သွားရင် သူ့ဖုန်းက အမြဲတမ်း စက်ပိတ်ထားတတ်တယ်။ "အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းလို့ အစောကြီး အိပ်ပျော်သွားတာပါ ကလေးရယ်" လို့ သူက ဖြေရှင်းချက်ပေးတိုင်း ကျွန်မ ယုံချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေ စနေ၊ တက်နွေတွေမှာ "နယ်ကို ဆိုက်ဆင်းရလို့" ဆိုပြီး ပျောက်သွားတတ်တယ်။ ပြန်လာရင်လည်း သူ့အင်္ကျီတွေမှာ ကျွန်မ မသိတဲ့ ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေးတွေ ကပ်ပါလာတတ်တယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလို သိမြင်နိုင်စွမ်းအရ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာကို အရမ်းကြောက်တဲ့ စိတ်က ကျွန်မရဲ့ မျက်စိတွေကို ကွယ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် လှည့်စားပြီး သူ့ရဲ့ လိမ်ဆင်တွေအောက်မှာ ဆက်ပြီး ရှင်သန်နေခဲ့မိတယ်။
---
အခန်း (၄)
လောကကြီးက အမြဲတမ်း လှည့်စားလို့ မရဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နာနာကျင်ကျင် နားလည်လိုက်ရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က သူ့မွေးနေ့ပါ။ ကျွန်မက သူ့ကို Surprise လုပ်ချင်လို့ သူအမြဲသွားတတ်တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ ကြိုစောင့်နေခဲ့တယ်။ ခဏနေတော့ သူ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမယ့်... သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
သူ့ဘေးမှာ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ပါလာတယ်။ သူက အဲ့ဒီမိန်းမရဲ့ ခါးကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ကြည်နူးမှုတွေ အပြည့်နဲ့။ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်... အသက်ရှူလို့ မဝတော့ဘူး။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ခဲနေပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ စီးကျလာခဲ့တယ်။
နောက်နေ့မှာ ကျွန်မ သူ့ကို အတင်းခေါ်ပြီး မေးတော့မှ အမှန်တရားက ပေါ်လာတော့တယ်။
"အစ်ကို့မှာ အိမ်ထောင်ရှိတယ် သန္တာ... ဒါပေမယ့် အစ်ကို သူ့ကို မချစ်တော့ဘူး။ တာဝန်အရသာ ပေါင်းနေရတာပါ။ အစ်ကို တကယ်ချစ်တာ သန္တာ တစ်ယောက်တည်းပါ..."
သူ့စကားတွေ ကြားရတော့ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို ယုံကြည်မိတဲ့ ကျွန်မဟာ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်တွေအပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်မှုကို တည်ဆောက်နေတဲ့ "အငယ်အနှောင်း" တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို သေချင်စိတ်ပေါက်အောင် နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။
---
အခန်း (၅)
အဲ့ဒီညက ကျွန်မတို့ အကြီးအကျယ် စကားများကြတယ်။ သူက ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုတယ်။
"သန္တာ့ကို အစ်ကို မခွဲနိုင်ဘူး... အစ်ကို့ကို အချိန်နည်းနည်းလေး ပေးပါ။ သူ့ကို ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ ကွာရှင်းပေးခဲ့ပါ့မယ်။ သန္တာ့ကိုပဲ အစ်ကို တရားဝင် လက်ထပ်ပါ့မယ်" တဲ့။
သူ့မျက်ရည်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့ အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ပြတ်ကျနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လင်... ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖခင်... သူများ မိသားစုကို ဖြိုခွဲမယ့် မိန်းမယုတ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ အတပ်မခံနိုင်ဘူး။
"ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရင် အစတည်းက အမှန်တိုင်း ပြောခဲ့သင့်တာပေါ့ ကိုကို... အခုတော့ ရှင့်ရဲ့ အတ္တတွေက ကျွန်မကို 'အငယ်အနှောင်း' ဆိုတဲ့ ဘဝထဲကို ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီ။ ရှင့်မယားကရော ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ... မွေးလာမယ့် ကလေးကရော ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ... ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး" လို့ အော်ပြောရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အနာကျင်ရဆုံး၊ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်ပါပဲ။ ချစ်လျက်နဲ့ စွန့်လွှတ်ရတော့မယ့် အသိက နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလိုပါပဲ။
---
အခန်း (၆)
သူ့ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကျောခိုင်းထွက်ခွာလာတဲ့ နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အထုတ်အပိုးတွေကို ဆွဲပြီး တိုက်ခန်းထဲက ထွက်လာတော့ သူက တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ တားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။
"ကျွန်မကို မချစ်ပါနဲ့တော့ ကိုကို... ရှင့်ရဲ့ မိသားစုဆီကို ပြန်သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ ဇာတ်လမ်းက ဒီမှာတင် ပြီးသွားပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ပြီး လှေကားပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းလာခဲ့တယ်။
လမ်းမပေါ်ရောက်တော့ ရွာနေတဲ့ မိုးရေတွေနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ ရောနှောစီးကျနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသလို၊ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးသွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အိပ်မက်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံး လေထဲကို လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီ။ ချစ်သူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရုံသာမက၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားမှုပါ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပြီးတိုင် သော့ခတ်ခံလိုက်ရပါပြီ။
---
အခန်း (၇)
အခုဆို အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ဖြတ်သန်းခဲ့တာ နှစ်နှစ်ကျော်လာခဲ့ပါပြီ။ အချိန်တွေက ဒဏ်ရာတွေကို အပြည့်အဝ မကုစားနိုင်ပေမယ့်၊ နာကျင်မှုတွေကိုတော့ ရိုးအီသွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရ သူကတော့ သူ့မိန်းမ၊ သူ့ကလေးနဲ့ သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝလေးကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းနေတယ်လို့ သိရတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းမှာ အရှုံးသမားက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နောင်တမရခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ရလိုက်တဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကတော့... "လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ပါစေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ သိက္ခာကိုတော့ အဆုံးရှုံးမခံသင့်ဘူး" ဆိုတာပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ဖြူစင်မှ လှပတာပါ။ သူတစ်ပါးရဲ့ မျက်ရည်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ နာကျင်မှုတွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်ဟာ ဘယ်တော့မှ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မပေးနိုင်ပါဘူး။
တကယ်လို့များ ကျွန်မသာ အဲ့ဒီနေ့က အတ္တကြီးပြီး သူ့ကို လက်ခံခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ တစ်သက်လုံး "အငယ်အနှောင်း" ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးနဲ့ သိမ်ငယ်စွာ နေထိုင်သွားရမှာပါ။ အခုတော့ လွမ်းဆွတ်နာကျင်ရပေမယ့်၊ ကိုယ့်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ လောကကြီးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရင်း... ရှေ့ဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းနေပါတော့တယ်။